บทที่ 2300 - ข้อสรุปที่น่าผิดหวัง

บทที่ 2300 - ข้อสรุปที่น่าผิดหวัง

ภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มร่วง แม้แต่เสียงลมหายใจของทั้งห้าคนยังถูกลดระดับลงอย่างจงใจ

เมื่อเทียบกับความกังวลของซ่งเทาและคนอื่นๆ แล้ว เหลียงจั้วซินกลับให้ความสำคัญกับผลกระทบที่จะตามมาจากข่าวเหล่านี้มากกว่า

หากฝ่ายตรงข้ามพุ่งเป้าไปที่จุดนี้จริงๆ แรงกดดันที่มีต่อแผนกรักษาสวัสดิภาพของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นมหาศาล

โดยเฉพาะความปลอดภัยของหยางเสี่ยวเทา ยิ่งกลายเป็นหัวใจสำคัญที่ต้องดูแลอย่างใกล้ชิดที่สุด

"หัวหน้าซ่ง ผมอยากทราบว่า ฝ่ายตรงข้ามจะรู้ข้อมูลอะไรได้บ้างจากเรื่องนี้ครับ"

"หัวหน้าเหลียง ผมเองก็ไม่แน่ใจครับ แต่ผมรับรองได้เลยว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่พวกปลายแถวแน่นอน"

"นั่นหมายความว่า พวกเราต้องเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่แย่ที่สุดเอาไว้ครับ"

เฉินหมิงหลี่เอ่ยขึ้นอยู่ข้างๆ แววตาของเขาดูเคร่งขรึมยิ่งนัก

เพิ่งจะย้ายมาอยู่กรมที่เก้าได้ไม่นาน เขาก็รู้ตัวแล้วว่าภารกิจของเขานั้นหนักหน่วงเพียงใด

และตอนนี้ยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีก ไม่ทันไร ภารกิจกลับเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเสียแล้ว

ท่านผู้เฒ่าเจิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะหันไปมองเหลียงจั้วซิน "สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้คือการป้องกันไว้ก่อนที่จะเกิดเหตุ"

"แผนกรักษาสวัสดิภาพของพวกคุณต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา อย่าปล่อยให้ศัตรูมีช่องโหว่ได้"

เหลียงจั้วซินพยักหน้าอย่างจริงจัง "เรื่องนี้ท่านวางใจได้เลยครับ พวกเรากำลังเตรียมแผนงานสร้างห้องหลบภัยทางอากาศอยู่ เดิมทีตั้งใจจะเริ่มปีหน้า แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนเราต้องเลื่อนมาทำทันทีแล้วล่ะครับ"

"เตรียมพร้อมไว้ไม่เสียหาย พวกคุณไปจัดการเรื่องของพวกคุณให้ดี ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยวพวกเราจัดการเอง"

ทั้งสองคนพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

หลังจากเหลียงจั้วซินและคนอื่นๆ จากไปแล้ว ท่านผู้เฒ่าเจิงก็มองไปยังหวังเหล่ยและซ่งเทา "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่จะเดินทางเข้ามาในปักกิ่ง ต้องผ่านการตรวจสอบอย่างละเอียด"

"ไม่ว่าจะเป็นตัวตนหรือข้อมูลประวัติ ต้องมีการตรวจสอบให้ชัดเจน"

"หากใครละเลยหน้าที่ในช่วงเวลานี้ จะต้องได้รับโทษทางวินัยอย่างเด็ดขาด"

"ครับ!"

เหลียงจั้วซินเดินออกจากห้องประชุมแล้วรีบมุ่งหน้ากลับมายังกรมอุตสาหกรรมเครื่องจักรที่เก้าทันที

ณ กรมที่เก้า

หยางเสี่ยวเทาทำงานในช่วงเช้าจนเสร็จสิ้น เขาเปิดลิ้นชักออกและหยิบแบบแปลนการออกแบบเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ที่เขาวาดค้างไว้มานานออกมา

"ใกล้จะปีใหม่แล้ว เรื่องนี้คงจะผัดวันประกันพรุ่งต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ"

เขาพึมพำกับตัวเอง เรื่องนี้เขาดึงเวลามานานเกินไปแล้ว อย่าว่าแต่รองผู้อำนวยการเฉิงเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มจะร้อนรน

สาเหตุที่อีกฝ่ายไม่กล้ามาทวงถามเขา คาดว่าเป็นเพราะเกรงใจในฐานะของเขา และอาจจะยังไม่มีความกล้าพอ

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หยางเสี่ยวเทาก็เริ่มจัดระเบียบข้อมูล เพื่อรอฟังเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

แต่ทว่าเสียงของระบบยังไม่ทันดังขึ้น เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน

หลิวลิ่วเสวี่ยลุกขึ้นไปเปิดประตู เหลียงจั้วซินและเฉินหมิงหลี่เดินก้าวเข้ามาในห้อง

"ท่านเจ้ากรมหยาง เปิดประชุมหน่อยครับ มีเรื่องด่วน"

เหลียงจั้วซินพูดสั้นๆ หยางเสี่ยวเทามองไปที่เฉินหมิงหลี่ก็พอจะรู้ว่าคงเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแน่ๆ

"เสี่ยวเอ๋อ พวกคุณไปตามเลขาธิการหลี่และคนอื่นๆ มาที"

โหลวเสี่ยวเอ๋อรีบจูงมือหลิวลิ่วเสวี่ยออกไปทันที

"เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

เมื่อทั้งสองคนนั่งลง หยางเสี่ยวเทาก็เริ่มซักถามทันที

เหลียงจั้วซินไม่ได้ปิดบัง เขาเล่าเรื่องการเข้าร่วมประชุมที่ผ่านมาให้ฟังจนหมดสิ้น

แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่หยางเสี่ยวเทาก็ไม่คิดว่าความลับจะรั่วไหลออกไปเร็วขนาดนี้

ไม่ใช่ว่าเขาดูแคลนตัวเอง แต่ข้อมูลวัสดุเหล่านั้น ตราบใดที่เป็นคนในวงการ ย่อมต้องรู้ถึงประโยชน์ของวัสดุเหล่านั้นอย่างแน่นอน

หากมีข้อมูลอื่นประกอบเข้าไปด้วย ย่อมคาดเดาจุดประสงค์ของการใช้วัสดุเหล่านั้นได้ไม่ยากเลย

ยังพูดไม่ทันจบ หลี่หงเฟิงและคนอื่นๆ ก็ทยอยกันเดินเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงที่ด้านข้าง

เมื่อหลิวลิ่วเสวี่ยปิดประตูลง ทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่เหลียงจั้วซิน

เห็นเช่นนั้น เหลียงจั้วซินจึงเล่าเรื่องทั้งหมดซ้ำอีกรอบ คราวนี้หลี่หงเฟิงและคนอื่นๆ ต่างก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าที่มีกังวล

"ความจริงแล้ว เรื่องแบบนี้มันก็ไม่ได้มีอะไรหรอกนะ"

หยางโย่วหนิงเห็นบรรยากาศในห้องเงียบกริบจึงเอ่ยขึ้นว่า "เรื่องที่เราทำกันมาเมื่อก่อน คาดว่าคงถูกใครต่อใครจับตามองมานานแล้วล่ะ"

"หลายปีมานี้ มีเรื่องที่พุ่งเป้ามาที่เราก็ไม่ใช่น้อยๆ ถึงกับมีการจัดทำรายชื่อและรหัสเรียกขานเพื่อนร่วมงานของเราไว้ตั้งมากมาย"

เมื่อหยางโย่วหนิงพูดถึงเรื่องนี้ หยางเสี่ยวเทาก็นึกถึงหัวหน้าหมู่ห่าวขึ้นมาทันที จิตสังหารแผ่ซ่านออกมาจากตัวชั่วครู่ก่อนจะรีบเก็บกลับไปอย่างรวดเร็ว

แต่อย่างไรก็ตาม ทุกคนในห้องนี้ต่างก็ผ่านสมรภูมิเลือดกันมาทั้งนั้น พวกเขาจึงสัมผัสได้ถึงจิตสังหารนั้นได้อย่างรวดเร็ว

เฉินหมิงหลี่และหลี่หงเฟิงต่างก็มองหยางเสี่ยวเทาด้วยความประหลาดใจ

"ศัตรูมาก็รับมือ น้ำมาก็เอาดินกั้น"

"ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต แต่เราก็ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา"

เหล่าหงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะหันไปทางเหลียงจั้วซิน "พวกคุณมีความคิดเห็นยังไงบ้าง?"

"อย่างที่ท่านว่าครับ ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา เรื่องนี้แผนกรักษาสวัสดิภาพจะเพิ่มมาตรการความเข้มข้นขึ้นครับ"

เหลียงจั้วซินตอบกลับ เฉินหมิงหลี่จึงเสริมขึ้นว่า "เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่แย่ที่สุดด้วยครับ"

"เพื่อรับมือกับความเป็นไปได้ที่ศัตรูจะทำอะไรที่บ้าคลั่งออกมา เราจำเป็นต้องสร้างห้องหลบภัยทางอากาศที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นครับ"

"และควรจะสร้างไว้ที่ใต้เท้าของเรานี่แหละครับ"

เมื่อเฉินหมิงหลี่พูดจบ ทุกคนในห้องต่างก็ขมวดคิ้วแน่นจนเป็นรอยย่น

"ที่ใต้ดินของโรงงานเรามีห้องหลบภัยอยู่แล้วนี่ครับ"

เฉินกงขยับท่านั่งพลางพูดว่า "แม้จะไม่ใหญ่นัก แต่น่าจะพอใช้งานอยู่นะครับ"

เฉินหมิงหลี่ส่ายหน้า "ห้องหลบภัยเดิมผมไปดูมาแล้วครับ น่าจะเป็นของที่ขุดขึ้นเองอย่างลับๆ ตั้งแต่สมัยก่อน โครงสร้างหลายส่วนเริ่มเสื่อมสภาพ แถมบางจุดยังมีรอยร้าว จำเป็นต้องมีการเสริมความแข็งแรงครับ"

"อีกอย่าง ห้องหลบภัยระดับนั้นไม่สามารถต้านทานแรงกระแทกจากระเบิดได้อย่างสมบูรณ์ครับ"

หลังจากเฉินหมิงหลี่พูดจบ เจตนาของเขาก็ชัดเจนแล้ว นั่นคือต้องการสร้างห้องหลบภัยทางอากาศใหม่นั่นเอง

ทุกคนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองหยางเสี่ยวเทา

"ในเมื่อเหล่าเฉินว่าอย่างนั้น ก็ทำตามนั้นเถอะครับ"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยางเสี่ยวเทาก็ตัดสินใจ ไม่ว่ามันจะจำเป็นหรือไม่ แต่การขุดเตรียมไว้ก็ไม่มีอะไรเสียหาย

อีกอย่าง ในอนาคตหากต้องเตรียมพร้อมรบก็จำเป็นต้องขุดอยู่ดี พวกเขาเพียงแค่ลงมือทำก่อนเวลาเท่านั้น

"ให้โรงงานผลิต แผนกรักษาสวัสดิภาพ และฝ่ายพลาธิการจัดสรรคนมาช่วยกัน แล้วไปรวบรวมไม้มาจากโรงเลื่อยไม้ เพื่อทำการเสริมความแข็งแรงและขยายห้องหลบภัยเดิมให้เสร็จโดยเร็วที่สุดครับ"

"ส่วนสาเหตุน่ะหรือ ก็บอกไปว่าเป็นงานเตรียมความพร้อมรบปกติของกรมที่เก้า ไม่ต้องบอกเหตุผลจริงออกไปครับ"

พอหยางเสี่ยวเทาพูดจบ หลี่หงเฟิงก็ยกมือขึ้นทันที "เห็นด้วยครับ"

หลิวไหวหมินและเหล่าหงก็พยักหน้าเห็นชอบตามกันมา

"เรื่องนี้ เหล่าเหลียง คุณนำทีมจัดการให้เรียบร้อยนะ"

"ตกลงครับ"

หลังจบการประชุม ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว แต่ในใจของหยางเสี่ยวเทายังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

แม้ที่นี่จะเป็นเมืองหลวง ฝ่ายตรงข้ามจะเข้ามาได้ไม่ง่ายนัก

แต่ไม่มีใครสามารถระวังโจรได้ตลอดทั้งปีหรอก

ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามล้มเลิกความคิดนั้นไปเสีย

และวิธีที่จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามถอดใจได้ดีที่สุด ก็คือการผลิตเครื่องบินขับไล่ไป๋จวีออกมาให้มากขึ้น เพื่อให้พวกเขาเกิดความหวาดเกรงมากยิ่งขึ้นนั่นเอง

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หยางเสี่ยวเทาก็ลุกขึ้นเดินมุ่งหน้าไปยังโรงงานผลิตทันที

ช่วงเย็น หลังจากกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านเสร็จ หยางเสี่ยวเทาก็พาหร่านชิวเย่ คุณนายชุ่ย และลูกๆ ทั้งสี่คนมาที่หอประชุมใหญ่ของกรมที่เก้า

ในตอนนี้ ภายในหอประชุมใหญ่มีคนนั่งอยู่กว่าครึ่งแล้ว และยังมีคนทยอยเดินตามเข้ามาข้างหลังอีกไม่ขาดสาย

เด็กๆ หลายคนวิ่งไล่จับกัน บ้างก็ถือหมั่นโถวอยู่ในมือพลางแทะกิน สายตาจ้องเขม็งไปที่ผืนผ้าใบที่แขวนไว้ด้านหน้า

ผ้าใบผืนนี้มีขนาดใหญ่กว่าที่เคยฉายในหมู่บ้านมากนัก

"ท่านเจ้ากรมหยาง ทางนี้ครับ"

หยางเสี่ยวเทาอุ้มลูกสาวทั้งสองคนเดินเข้ามา ได้ยินเสียงของหวังห้าวตะโกนเรียกมาจากไม่ไกล

สิ้นเสียงนั้น คนงานและครอบครัวที่อยู่รอบๆ ต่างก็สังเกตเห็นหยางเสี่ยวเทาและพากันร้องทักทาย

หยางเสี่ยวเทาส่งยิ้มให้ทุกคนก่อนจะเดินไปนั่งในที่ที่หวังห้าวจัดเตรียมไว้ให้

ที่ตรงนี้ไม่ใช่แถวหน้าสุด แต่เป็นตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการดูหนัง

เมื่อนั่งลงแล้ว ก็มีคนทยอยมานั่งข้างๆ หยางเสี่ยวเทาปรายตามองเห็นหลิวไหวหมินพาครอบครัวมา หยางโย่วหนิงอุ้มลูกบุญธรรมมา แม้แต่เหลียงจั้วซินก็พรรยาและลูกๆ มาส่ง แล้วจึงเดินออกไปทำงานต่อ

ครอบครัวของคนงานหลายคนรู้จักกันดี เมื่อมารวมตัวกันจึงเริ่มคุยกันเจี๊ยบจ๊าบสนุกสนาน

หยางเสี่ยวเทาคุยกับหลิวไหวหมินอยู่พักหนึ่ง หยางโย่วหนิงก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวที

"สหายทุกท่าน หนังเรื่อง 'เส้นทางแห่งเกียรติยศ' ของเรากำลังจะเริ่มแล้ว ขอให้ทุกคนนั่งประจำที่ให้เรียบร้อยครับ"

"บ้านไหนพาลูกหลานมาด้วย ฝากดูแลให้ดี อย่าให้วิ่งเล่นซนไปมานะครับ!"

พูดจบหยางโย่วหนิงก็เดินลงจากเวทีไป จากนั้นอาจารย์ช่างที่รับผิดชอบการฉายหนังก็เริ่มจัดการกับเครื่องฉาย

"ผมได้ยินท่านผู้เฒ่าหวงบอกว่า เบื้องบนจัดสรรฝูงบินขับไล่สองฝูงบินคอยดูแลน่านฟ้าพื้นที่รอบนอก และยังมีกองพันขีปนาวุธอีกสองกองพันคอยเตรียมพร้อมไว้ด้วยครับ"

"ครั้งนี้ ดูเหมือนจะเอาจริงเอาจังกันมากเลยนะครับ!"

หลิวไหวหมินลดเสียงลงกระซิบ หยางเสี่ยวเทาเพียงแค่พยักหน้าตอบรับ

ไม่นานนัก ไฟในหอประชุมใหญ่ก็ค่อยๆ ดับลง จากนั้นก็ได้เห็นลำแสงจากเครื่องฉายทอดลงไปยังผืนผ้าใบด้านหน้า ตามมาด้วยเสียงดนตรีประกอบที่ดังออกมาจากลำโพงขนาดใหญ่ทั้งสองข้าง

ทุกคนต่างก็เงียบเสียงลงและตั้งใจดูหนังทันที

ฉากเปิดเรื่องผ่านไป กล้องแพนเข้ามาใกล้ที่หน้าประตูใหญ่ของโรงงานเครื่องจักร แต่ป้ายชื่อที่แขวนอยู่เดิมถูกเปลี่ยนเป็น 'โรงงานรีดเหล็กหงซิง'

จากนั้นก็ได้เห็นชายหนุ่มที่สะพายย่ามยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและสดใหม่ เขายืนมองป้ายโรงงานรีดเหล็กอยู่นาน ก่อนจะเดินตามกลุ่มคนงานเข้าไปข้างใน

หยางเสี่ยวเทารู้ดีว่า ชายหนุ่มคนนี้คือตัวเอกของเรื่องที่ชื่อว่า 'อี้เทา' นั่นเอง!

เมื่อเนื้อเรื่องของหนังเริ่มดำเนินไป ทุกคนต่างก็เริ่มดำดิ่งเข้าสู่โลกของภาพยนตร์มากขึ้นเรื่อยๆ

หยางเสี่ยวเทาอดไม่ได้ที่จะต้องชมเชยว่า นักแสดงในสมัยนี้ช่างทุ่มเทจริงๆ ถึงกับยอมไปทำงานเป็นช่างปากกาในโรงงานผลิตจริงๆ เพื่อที่จะแสดงบทคนงานออกมาให้สมจริงที่สุด

ขณะที่ทุกคนในกรมที่เก้ากำลังตั้งใจดูหนังอยู่นั้น ที่อีกฟากฝั่งของมหาสมุทรแปซิฟิก ณ กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ของสหรัฐอเมริกา กลับเป็นช่วงเวลาเที่ยงวันที่แดดจ้า

ภายในห้องประชุมที่สว่างไสว หลังโต๊ะกลมตัวยาวมีชายชราสามคนนั่งอยู่ แต่ละคนสวมเสื้อผ้าที่บ่งบอกถึงสถานะของตนเอง

คนที่อยู่ทางซ้ายสวมชุดสูทสีดำ ภายใต้ผมสีขาวโพลนคือดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรอบรู้

ชายชราที่อยู่ตรงกลางสวมชุดเครื่องแบบทหาร ที่หน้าอกเต็มไปด้วยเหรียญตราเกียรติยศ และมีรอยแผลเป็นแนวยาวที่ใบหน้า

ส่วนชายชราที่อยู่ทางขวาสุดสวมชุดลำลอง บนศีรษะสวมหมวกสุภาพบุรุษสีดำ เขากำลังเปิดดูรายงานตรงหน้าเป็นระยะพลางใช้ปากกาหมึกซึมวงกลมข้อความบางอย่างลงไป

ทั้งสามคนมีสีหน้าที่ต่างกันออกไป แต่ทุกคนต่างก็ตั้งใจฟังการรายงานของกลุ่มสืบสวนที่อยู่ด้านล่าง

"ท่านสุภาพบุรุษที่เคารพ หลังจากที่เราใช้เวลาสืบสวนมากว่าหนึ่งเดือน ประกอบกับข้อมูลที่ได้รับมาจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องครับ"

"พวกเราสามารถสรุปผลที่น่าผิดหวังออกมาได้ในเบื้องต้นครับ!"

ไลมันยืนรายงานอยู่ที่หน้าสุด

ด้านหลังของเขาคือลอว์เรนซ์ ฮั่ววาเด๋อ และไมค์ที่ต่างก็พากันกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น

"นั่นก็คือ เครื่องบินสอดแนมเจ้านกสีดำของเราที่ทะยานขึ้นจากฐานทัพในเกาหลีใต้ ในระหว่างปฏิบัติภารกิจสอดแนม ได้ถูกฝ่ายตรงข้ามโจมตี และขาดการติดต่อในที่สุดครับ!"

เมื่อไลมันพูดข้อสรุปจบลง ทุกคนต่างก็หันไปมองชายชราทั้งสามคนที่นั่งอยู่ด้านบนสุด

(จบแล้ว)