บทที่ 23 โอเชี่ยน เธอมีน้องสาวด้วยเหรอ?

บทที่ 23 โอเชี่ยน เธอมีน้องสาวด้วยเหรอ?

ข้อความเสียงของนักเขียนนั้นสั้นมาก กินเวลาเพียงแค่หนึ่งวินาทีเท่านั้น

กระรอกน้อยกดฟังข้อความเสียงและได้ยินเสียงนุ่มนิ่มไร้เดียงสาของเด็กผู้หญิง พูดเพียงคำเดียวว่า 'กดรับ' ด้วยน้ำเสียงที่เจือความงุนงงเล็กน้อย

จากประสบการณ์ของกระรอกน้อย นี่ต้องเป็นเสียงของสาวน้อยสุดน่ารักแน่ๆ

"นักเขียนเป็นสาวโลลิจริงๆ ด้วย เสียงน่ารักมาก!"

"เสียงเดียวมันสั้นไป กระรอกน้อย ส่งอั่งเปาก้อนโตมาอีกสิ คราวนี้ขอคำสั่งเสียงยาวๆ หน่อยนะ"

"โลลิ โลลิ โลลิ!"

"หัวหน้าคนงานของฉันเปย์ไปตั้งพันนึงแล้ว เขาบอกว่าให้อภัยที่เธอไม่อัปเดตวันละหกตอน"

อวี๋หรานเอ๋อร์รู้สึกเขินอายเล็กน้อย กลายเป็นว่าคนกลุ่มนี้ยังคงคิดถึงช่วงเวลาที่เธออัปเดตวันละหกตอนอยู่เสมอ

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้เป็นคนส่งนะ เสียงนั่นเป็นของเพื่อนร่วมโต๊ะฉันต่างหาก" อวี๋หรานเอ๋อร์พิมพ์ปัดความรับผิดชอบ จากนั้นก็รีบกดยกเลิกข้อความเสียงทันที

แต่การกดยกเลิกก็เปล่าประโยชน์ บรรดาตัวตึงทั้งหลายต่างจ้องหน้าจอรออยู่แล้ว วินาทีที่ข้อความเสียงเด้งขึ้นมา คนกว่าร้อยคนก็กดบันทึกมันไว้เรียบร้อย

"โอเชี่ยนโลลิ QWQ!"

"นักเขียน เลิกแกล้งทำเป็นคนอื่นเถอะ เธอเป็นสาวโลลิชัดๆ"

"คิดว่าพวกเราจะเชื่อเหรอ ทำหน้าเชิดใส่เลย"

"เห็นด้วยกับคอมเมนต์บน +1!"

อวี๋หรานเอ๋อร์ยักไหล่ ในเมื่อพวกเขาไม่เชื่อก็ปล่อยไปเถอะ ยังไงนั่นก็ไม่ใช่เสียงของเธออยู่แล้ว เธอจึงไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ซูหยวนหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็ยังคงอยู่ในอาการงุนงง ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าอวี๋หรานเอ๋อร์แอบบันทึกเสียงของเธอไปกดรับอั่งเปาเสียง

"อะแฮ่ม ยังเหลืออีกตั้งร้อยหยวน ทุกคน มากดรับอั่งเปาด้วยกันเถอะ"

ไหนบอกว่าเป็นอั่งเปาซองสุดท้ายของวันนี้ไงล่ะ อวี๋หรานเอ๋อร์ไม่อยากจะบ่นถึงความตั้งใจของกระรอกน้อยอีกต่อไปแล้ว

กลุ่มคนในแชตต่างเห็นพ้องต้องกัน โดยบอกว่าจะกดแย่งมาให้ได้มากที่สุดและจะไม่เหลือทิ้งไว้ให้นักเขียนเด็ดขาด

แต่เมื่ออั่งเปาเสียงปรากฏขึ้น กลับไม่มีใครกดรับ ทุกคนต่างเงียบกริบ รอคอยอย่างใจจดใจจ่อให้นักเขียนโลลิเป็นคนกดรับอั่งเปาไป

คำสั่งอั่งเปาเสียง: "ปลาคาร์ปแดงและปลาคาร์ปเขียวและลา"

ผู้ใช้ไอดี 'โอเชี่ยน': "???"

อวี๋หรานเอ๋อร์ไม่ได้กดรับ แต่ส่งเครื่องหมายคำถามสามตัวไปแทน แล้วพิมพ์ว่า "พวกนายหายไปไหนกันหมด ภาษาจีนกลางไม่แข็งแรงกันหรือไง"

"อะแฮ่ม คำสั่งนี้มันพูดยากจัง นักเขียน เธออ่านได้ไหมล่ะ"

"ใช่ๆ คำสั่งนี้ยากจะตาย ฉันอ่านไม่ออกหรอก"

"สำเนียงฉันเหน่อเกินไป QQ จับเสียงไม่ได้เลย หงุดหงิดจัง"

จากนั้นบรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปห้าวินาที และก็ยังคงไม่มีใครกดรับอั่งเปา

กระรอกน้อยรู้ว่านักเขียนคงไม่หลงกลซ้ำสอง เขาจึงพูดขึ้นมาว่า "@โอเชี่ยน อะแฮ่ม ยังไงซะ โอเชี่ยน เธอก็เคยเผยเสียงมาแล้วครั้งนึง แค่กดรับอั่งเปาแล้วกดยกเลิกข้อความเสียงไปก็สิ้นเรื่อง มีอะไรต้องกลัวล่ะ"

ในตอนนี้ อวี๋หรานเอ๋อร์ไม่มีเวลาไปต่อปากต่อคำด้วย เพราะเธอกำลังเขียนประโยคเกมรัวลิ้นลงบนกระดาษขาว แล้วยื่นไปตรงหน้าซูหยวนหยวน เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ

"'ปลาคาร์ปแดงกับปลาคาร์ปเขียว' คืออะไรน่ะ" ซูหยวนหยวนมองประโยคนั้น เธออ่านแค่อ่านครึ่งแรก ทิ้งสองคำสุดท้ายเอาไว้

มือซ้ายของอวี๋หรานเอ๋อร์แตะที่อั่งเปาในโทรศัพท์เบาๆ โดยถือแอบไว้หลังหนังสือ เมื่อได้ยินซูหยวนหยวนอ่านตกไปสองคำ เธอจึงพูดขึ้น "มันคือเกมรัวลิ้นน่ะ อยากเล่นไหม"

ซูหยวนหยวนได้ยินดังนั้นก็คิดในใจว่า อะไรของเขานะ เธอยังมีเรียนอยู่อีก จะเอาเวลาที่ไหนไปเล่นเกมรัวลิ้นกัน

"ไม่เอาอะ" ซูหยวนหยวนส่ายหน้า

...

เพื่อนร่วมโต๊ะปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา ทำเอาอวี๋หรานเอ๋อร์รู้สึกท้อแท้นิดหน่อย กะอีแค่อ่านเพิ่มอีกสองคำมันจะตายหรือไง

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกลับไปที่กลุ่ม QQ แล้วบอกว่าตัวเองขี้เกียจกดรับแล้ว

ผู้ใช้ไอดี 'โอเชี่ยน': "ทุกคนไม่ต้องรอแล้วล่ะ วันหลังฉันค่อยแอบมากดรับแล้วกัน พวกนายมารอกันแบบนี้ฉันทำตัวไม่ถูก"

"ถ้างั้นทุกคนก็อย่าเพิ่งกดรับนะ ปล่อยอั่งเปาเสียงนี้ทิ้งไว้แบบนี้แหละ บางทีโอเชี่ยนโลลิอาจจะโผล่มากดรับกลางดึกก็ได้"

"ใช่แล้ว ทำไมทุกคนต้องมานั่งจ้องหน้าจอกันด้วยล่ะ ทำเอานักเขียนไม่กล้ากดรับเลยเห็นไหม"

"ฉันไปอ่านนิยายก่อนดีกว่า สี่ตอนที่เพิ่งอัปเดตใหม่ฉันยังไม่ได้อ่านเลย"

อวี๋หรานเอ๋อร์คิดในใจ 'ดีเลย ทุกคนไปอ่านนิยายกันให้หมด คนยิ่งน้อยก็ยิ่งเหมาะแก่การกดรับอั่งเปา'

แต่เธอก็ยังต้องรออีกหน่อย ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบร้อนอะไร

หลังเลิกเรียน อวี๋หรานเอ๋อร์เดินไปที่โต๊ะของน้องสาวโลลิของเธอ

น้องสาวโลลิสวมเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมลายสก๊อตสีน้ำตาลอ่อน มัดผมหางม้าเดี่ยว มีหน้าม้าปรกคิ้วบางๆ ดวงตากลมโตใสซื่อมองเห็นอวี๋หรานเอ๋อร์ไล่ที่เพื่อนร่วมโต๊ะแล้วนั่งลงข้างๆ เธอหน้าตาเฉย

อวี๋หรานเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่หยิบกระดาษที่เขียนประโยคเกมรัวลิ้นออกมา แล้วตบมันลงบนโต๊ะดังแปะ

"ปลาคาร์ปแดง?"

"ผิดแล้ว ต้องเป็น 'ปลาคาร์ปแดงและปลาคาร์ปเขียวและลา' สิ!" อวี๋หรานเอ๋อร์แก้ให้

น้องสาวโลลิฟังพี่สาวรัวลิ้นอย่างคล่องแคล่วโดยไม่ทันสงสัยอะไร เธอพูดออกไปซื่อๆ ว่า "ปลาคาร์ปแดงและปลาคาร์ปเขียว และปลา"

เมื่อน้องสาวโลลิพูดจบ เธอก็ถามอย่างไม่แน่ใจนักว่า "ฉันพูดถูกไหม"

"พูดไม่ถูก ไม่ใช่ 'และปลา' ต้องเป็น 'และลา' สิ!"

"ปลาคาร์ปแดง และปลาคาร์ปเขียว และลา" น้องสาวโลลิพูดทวนอีกครั้ง คราวนี้อวี๋หรานเอ๋อร์เผยรอยยิ้มและลูบศีรษะเล็กๆ สุดน่ารักของน้องสาวเบาๆ

น้องสาวโลลิสัมผัสได้ถึงน้ำหนักเบาๆ บนศีรษะ พร้อมกับมือนุ่มนิ่มที่กำลังลูบผมเธออยู่ มันให้ความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากโดนลูบหัวไปสามวินาที อวี๋เชี่ยน น้องสาวโลลิก็เห็นซูหยวนหยวนยื่นหน้าเข้ามาอย่างหน้าไม่อาย เพราะอยากโดนลูบหัวบ้าง

ผิดคาด อวี๋เชี่ยนทำหน้ามุ่ย ปัดกรงเล็บปีศาจของซูหยวนหยวนออกไป แล้วพูดอย่างอารมณ์เสียว่า "อย่ามาจับหัวฉันนะ"

ซูหยวนหยวนรู้สึกเจ็บปวดใจมาก หรือว่าถ้าไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ก็ลูบหัวไม่ได้งั้นเหรอ

"พี่ก็เหมือนกัน" จากนั้นน้องสาวโลลิก็ปัดมือของอวี๋หรานเอ๋อร์ออก

อวี๋หรานเอ๋อร์ชักมือขวากลับด้วยความเสียดาย

หัวของน้องสาวโลลิลูบเพลินจริงๆ ทั้งนุ่มนิ่ม อุ่นสบาย แถมยังมีท่าทางที่เพลิดเพลินกับการโดนลูบหัวและไม่อยากแบ่งให้ใคร ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด

หลังจากกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง อวี๋หรานเอ๋อร์ก็กดเข้าไปดูหน้าต่างสรุปยอดอั่งเปา ซึ่งแสดงผลว่า "โอเชี่ยน 100 หยวน"

และวินาทีที่คำสั่งเสียงถูกส่งออกไป เธอก็กดยกเลิกข้อความนั้นทันที ก่อนจะเริ่มลูบหัวน้องสาวเมื่อครู่นี้

เมื่อตอนนี้ไม่มีหัวให้ลูบแล้ว อวี๋หรานเอ๋อร์จึงเลื่อนดูประวัติการแชตเพื่อดูว่าคนพวกนี้มีปฏิกิริยายังไงกันบ้าง

"???"

นี่คือใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของกระรอกน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไปอ่านนิยายจริงๆ และตอนนี้ก็กำลังร้องห่มร้องไห้อยู่ด้านล่าง

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ฉันไปอ่านนิยายมาเลยไม่ได้สังเกต ฮือๆๆ" กระรอกน้อยส่งอีโมจิน้ำตาไหลพรากตามหลังมาอีกหกตัว

"ว้าว"

บางคนที่ยังคุยกันอยู่ในกลุ่มยังไม่ได้ไปไหน ระหว่างที่คุยกันอยู่ พวกเขาก็สังเกตเห็นข้อความเสียงเด้งขึ้นมา จึงกดบันทึกไว้ตามสัญชาตญาณ

มีประมาณห้าคนที่มือไว ในขณะที่คนอื่นๆ ตอบสนองไม่ทัน พอรู้ความจริง พวกเขาก็พากันร้องห่มร้องไห้

ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ผ่านไปกว่ายี่สิบนาทีแล้วตั้งแต่อั่งเปาถูกปล่อยออกมา ทุกคนแค่นั่งคุยกันในกลุ่ม เลยไม่ได้สนใจจับตาดูเท่าไหร่นัก

"เสียงของโอเชี่ยนโลลิน่ารักจังเลย อิอิ..."

"ปลาคาร์ปแดงและปลาคาร์ปเขียวและลา เสียงนุ่มนิ่มน่ารักสุดๆ ฟังเพลินมาก ฉันเปิดฟังไปไม่ต่ำกว่าสิบรอบแล้วเนี่ย"

"เส้นเสียงดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ คราวนี้เสียงดูนุ่มนวลแล้วก็เด็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด เดี๋ยวก่อน ขอฉันไปหาเสียงโลลิในอนิเมะมาเทียบแป๊บนึง"

"ไม่ต้องไปหาหรอก นี่มันเสียงโลลิขนานแท้เลย! โอเชี่ยนโลลิไม่ได้โกหกพวกเรา ครั้งก่อนเป็นเสียงเพื่อนร่วมโต๊ะ แต่ครั้งนี้เป็นเสียงของเธอเองแน่ๆ"

อวี๋หรานเอ๋อร์ทนไม่ไหวอีกต่อไป ถ้าปล่อยให้พวกเขาคุยกันต่อ เธอคงแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้แน่ๆ

ผู้ใช้ไอดี 'โอเชี่ยน': "นั่นเสียงน้องสาวโลลิของฉันต่างหาก"

"โอเชี่ยน เธอมีน้องสาวโลลิด้วยเหรอ" ใครบางคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"ฉันไม่เชื่อหรอก"

"ฉันไม่เชื่อ +1!"

"หัวหน้าคนงานของฉันฟังแล้วถึงกับเดินไปไซต์งานก่อสร้างข้างๆ เพื่อหาตำแหน่งหัวหน้ากิลด์มาให้เธอเลยนะ ตอนที่เปิดขายรายตอนก็อย่าลืมอัปเดตให้เยอะๆ ด้วยล่ะ"

"ทำไมไม่ไปแบกอิฐ วันๆ เอาแต่คุยในกลุ่ม ระวังเถอะ ฉันจะหักค่าแรงแก!" หัวหน้าคนงานโผล่มาคอมเมนต์

"คร้าบๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ!" เสี่ยวหวังที่กำลังคุยอยู่ในกลุ่ม พอเห็นหัวหน้าคนงานโผล่มาก็สะดุ้งเฮือกและรีบเก็บโทรศัพท์ทันที