บทที่ 13 ม้วนคัมภีร์สกิลและอุปกรณ์ระดับต่ำ

ณ อีกมุมหนึ่งของดันเจี้ยนระดับเริ่มต้น เหล่าผู้มีพรสวรรค์ระดับเอจากหลากหลายสถาบันต่างตบเท้าก้าวเข้าสู่พื้นที่ระดับสูงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ด้วยพรสวรรค์อันทรงพลัง ส่วนใหญ่จึงทะลวงสู่เลเวล 4 กันได้แล้ว และเชื่อมั่นว่าตนเองแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับมอนสเตอร์ภายในนั้นได้แบบตัวต่อตัว

ส่วนผู้ปลุกพลังคนอื่นๆ ก็ได้ระดมพลผู้เข้าสอบจากสถาบันเดียวกัน ก่อตั้งเป็นกลุ่มขนาดใหญ่เพื่อเตรียมรุมสกรัมมอนสเตอร์ทุกตัวที่ขวางหน้า

ในสถานการณ์เช่นนี้ การเกาะกลุ่มกันไว้จะช่วยเพิ่มโอกาสในการรอดชีวิตได้อย่างมหาศาล

ในขณะเดียวกัน หวังถิง—ผู้ฉายเดี่ยว—ได้เดินทางมาถึงดันเจี้ยนระดับสูงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาเร่งรุดมาโดยไม่หยุดพัก ด้วยเกรงว่าจะมาถึงช้าเกินไป

เมื่อก้าวข้ามม่านแสงที่กั้นระหว่างพื้นที่ เขาผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดายโดยไร้ซึ่งแรงต้านทาน

หวังถิงกวาดสายตามองไปทั่วโลกเบื้องหน้า เปิดใช้งาน 《เนตรสัจธรรม》 และเริ่มค้นหามอนสเตอร์ทันที

ไม่ถึงหนึ่งนาที หมาป่าสีเทาตัวมหึมาก็ปรากฏขึ้นในคลองจักษุ

มันมีความสูงกว่าหนึ่งเมตร ขนที่เป็นมันเงาดูราวกับโลหะ เหมือนเหล็กกล้าที่ถูกขัดจนวาววับ

หมาป่าวายุคลั่งกลายพันธุ์ – เลเวล 7

พละกำลัง: 78

ความคล่องตัว: 83

จิตวิญญาณ: 85

สกิล: คมมีดวายุ

《คมมีดวายุ》 – พ่นคลื่นลมอันคมกริบออกจากปาก สร้างความเสียหาย 120%

มอนสเตอร์ตัวนี้มีสกิลติดตัวจริงๆ ไม่ได้ทำได้แค่กัดหรือข่วนเหมือนตัวก่อนๆ

หวังถิงชิงลงมือก่อน สายฟ้าเส้นหนึ่งก่อตัวขึ้นและฟาดเปรี้ยงเข้าใส่หมาป่าตัวนั้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงอันตราย หมาป่าวายุคลั่งก็กระโจนหลบไปด้านข้างด้วยความเร็วสูง หลบเลี่ยงการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว

มันคำรามลั่นก่อนจะกระโจนเข้าใส่ พร้อมกับพ่นคมมีดวายุที่แทบมองไม่เห็นออกมาในขณะพุ่งตัว

"เร็วจริง!" หวังถิงอุทาน พลางพุ่งตัวหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ

ฉึก!

คมมีดวายุเฉี่ยวเขาไป กรีดเสื้อแจ็กเกตต่อสู้จนขาดวิ่น เผยให้เห็นผิวหนังซีดขาวภายใต้ร่มผ้า

พลังทำลายล้างของเขานั้นน่าเกรงขาม แต่ทักษะการเคลื่อนไหวกลับเป็นจุดอ่อน

"ไอ้สัตว์หน้าขน—ตายซะ!" ด้วยความโกรธจัด หวังถิงยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ปลดปล่อย 《เคล็ดวิชาอสนีบาตคลั่ง》 ออกมาสิบสายรวด

สายฟ้าทั้งสิบเต้นเร่าราวกับงูเหลือมทองคำ ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้ความปรานี

ต่อให้หมาป่าตัวนั้นจะปราดเปรียวเพียงใด มันก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องเจอกับการระดมยิงที่ดุเดือดถึงเพียงนี้

สายฟ้าเส้นหนึ่งเจาะทะลุร่างของมัน ปลิดชีพมันในทันที

【สังหารหมาป่าวายุคลั่งกลายพันธุ์ – แต้มวิวัฒนาการ +200】

หีบสมบัติสีดำปรากฏขึ้นเหนือซากศพ

ดวงตาของหวังถิงเป็นประกาย เขารีบปรี่เข้าไปหาทันที

มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนจะดรอปของรางวัลหลากหลายรูปแบบ แต่หีบสมบัตินั้นล้ำค่าที่สุด

หีบสมบัติแบ่งระดับเป็น เหล็ก, ทองแดง, เงิน, ทอง, เพชร, อีปิค และตำนาน

พวกมันสามารถมอบไอเทมหายากได้สารพัดชนิด

หีบสีดำทึบใบนี้ดูแล้วเป็นหีบระดับเหล็กอย่างแน่นอน

เขาเปิดมันออกโดยไม่ลังเล

ม้วนคัมภีร์ที่เรืองแสงสีขาวนวลลอยอยู่ภายใน

"นะ... นี่มันม้วนคัมภีร์สกิล?"

หวังถิงกลั้นหายใจ ความปิติยินดีฉายชัดในแววตา

ม้วนคัมภีร์สกิลนั้นหายากกว่าอุปกรณ์สวมใส่มากนัก

มูลค่าของมันแทบจะประเมินค่าไม่ได้

เขาคว้าม้วนคัมภีร์ขึ้นมาและตรวจสอบรายละเอียด

【สกิลพื้นฐาน: 《ก้าวย่างว่องไว》 (กดใช้) – เพิ่มความเร็ว 30% เป็นเวลาสามนาที; ในขณะเดิน ความเร็วจะเพิ่มขึ้น 100% เลเวลที่ต้องการ: 5】

"สกิลสายเคลื่อนที่—เยี่ยมไปเลย" เขาฉีกยิ้ม

เขามีพลังโจมตีเพียงพอแล้ว สิ่งที่เขาขาดคือวิธีที่จะเอาชีวิตรอด

สำหรับนักเวทสายฟ้า การถูกประชิดตัวคือสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด

ด้วย 《ก้าวย่างว่องไว》 โอกาสรอดชีวิตของเขาจะพุ่งสูงขึ้น

ส่วนที่ดีที่สุดคือ ในขณะที่แค่เดินเฉยๆ สกิลนี้จะเพิ่มความเร็วเป็นสองเท่า

ฟังดูเหมือนไร้ประโยชน์

ในทางปฏิบัติมันก็อาจจะใช่—แต่มันดูเท่ชะมัด

ตราบใดที่เขามีมานา เขาก็สามารถเปิดใช้งานมันได้ตลอดเวลาแบบไม่มีกำหนด

"เรียนรู้!" เขากำม้วนคัมภีร์แน่น เปลี่ยนมันให้กลายเป็นลำแสงพุ่งหายเข้าไปในร่างกาย

เพียงชั่วอึดใจ เขาก็เชี่ยวชาญ 《ก้าวย่างว่องไว》

หวังถิงไพล่มือไว้ด้านหลัง ก้าวเท้าสั้นๆ และเปิดใช้งานสกิล

เขาลอยละล่องไปข้างหน้าด้วยความเร็วราวกับภูตพราย ราวกับกำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์

เหมือนสวมรองเท้าสเก็ตเหาะได้—ลื่นไหล รวดเร็ว และไม่ต้องออกแรง

ด้วยบ่อมานาที่มี เขาสามารถคงสภาพนี้ไว้ได้แทบจะตลอดกาล

ไม่นานนัก เขาก็พบมอนสเตอร์อีกตัว

ก็อบลินผิวนเขียว ตัวเตี้ยกว่าผู้ใหญ่เล็กน้อย ถือกระบองกระดูกอยู่ในมือ

เมื่อเห็นเขา เจ้าก็อบลินก็แสยะยิ้มชั่วร้าย ร่ายมนตร์พึมพำและขว้างลูกไฟขนาดเท่ากะละมังออกมา

"เฮ้ย มันร่ายเวทได้ด้วย?" หวังถิงอุทานเมื่อค่าสถานะของก็อบลินปรากฏขึ้น

ก็อบลินชั้นยอด – เลเวล 8

พละกำลัง: 91

ความคล่องตัว: 84

จิตวิญญาณ: 93

สกิล: ลูกไฟ

《ลูกไฟ》 (กดใช้) – ปล่อยลูกไฟสร้างความเสียหาย 150% และทำให้ติดสถานะเผาไหม้

ลูกไฟพุ่งข้ามระยะสามสิบเมตรมาในพริบตา

หวังถิงชี้มือขึ้นฟ้า สายฟ้าสีทองถักทอกันและระเบิดลูกไฟทิ้งจนแตกกระจาย

ตู้ม!

ลูกไฟระเบิดกลางอากาศ ประกายไฟโปรยปรายลงสู่พื้น

เขาประกบมือเข้าหากัน ปลดปล่อย 《ไฟฟ้าช็อต》 และ 《เคล็ดวิชาอสนีบาตคลั่ง》 ออกมาพร้อมกันสิบชุดในการโจมตีระลอกเดียว

ผู้ปลุกพลังเลเวล 5 ทั่วไปคงจะเป็นลมล้มพับไปแล้วหากใช้สกิลมากมายขนาดนี้

แต่สำหรับหวังถิง มันดึงมานาไปเพียงหนึ่งในสิบของถังพลังงานอันมหาศาลเท่านั้น

การโจมตีอันเกรี้ยวกราดเข้าปกคลุมพื้นที่ของก็อบลิน

แม้จะมีเลเวลสูงกว่าถึงสามระดับ และมีโชคช่วยที่แข็งแกร่งที่สุด มันก็ไม่อาจต้านทานสายฟ้าฟาดรุนแรงขนาดนี้ได้

ภายในไม่กี่วินาที ร่างของมันก็ไหม้เกรียมและไร้วิญญาณ

【สังหารก็อบลินชั้นยอด – แต้มวิวัฒนาการ +300】

【ดรอปไอเทม: คทากระดูกก็อบลิน】

【《คทากระดูกก็อบลิน》 (ระดับต่ำ) – พละกำลัง +7, จิตวิญญาณ +5】

"คทากระดูก?" เขาตื่นเต้นยกใหญ่ กระบองหยาบๆ นั่นกลายเป็นอุปกรณ์ระดับต่ำที่ช่วยเพิ่มค่าจิตวิญญาณเสียอย่างนั้น

ค่าสถานะรวม 12 แต้มของมันเหนือชั้นกว่าดาบของอสูรเขายักษ์อย่างเทียบกันไม่ติด

เขาเก็บดาบยาวเข้าที่และสวมใส่ 《คทากระดูกก็อบลิน》 ทันทีโดยไม่รีรอ

เป้าหมายต่อไปของเขาชัดเจนแจ่มแจ้ง

กระบองก็อบลินพวกนั้นต้องขายได้ราคาดีแน่ๆ เมื่อออกไปข้างนอก

พวกมันจะกลายเป็นเป้าหมายหลักในการล่าของเขา

แน่นอนว่าหนังหมาป่าวายุก็มีราคาค่างวดไม่ใช่น้อยเช่นกัน

เขาได้แต่นึกทึ่งในความใจป้ำของดันเจี้ยนระดับสูง

รู้งี้เขาน่าจะรีบมาให้เร็วกว่านี้

ล่าต่อสิ รออะไร!

เมื่อเปิดใช้งาน 《ก้าวย่างว่องไว》 หวังถิงก็ก้าวยาวๆ เดินจากไป

ในตอนนี้ ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ เริ่มทยอยเข้ามาในดันเจี้ยนระดับสูงกันบ้างแล้ว

ต่างจากหวังถิง พวกเขาเคลื่อนที่ด้วยความระมัดระวัง เป็นกลุ่มกลุ่มละสามถึงห้าคน

บางทีมที่โชคร้ายเดินไปจ๊ะเอ๋เข้ากับมอนสเตอร์เลเวล 7 หรือ 8 ก็แตกกระเจิง หนีตายกันจ้าละหวั่น

ช่องว่างระหว่างเลเวลนั้นกว้างเกินไป แม้แต่ปาร์ตี้ก็ยังยากที่จะเอาชนะ

หนำซ้ำมอนสเตอร์ระดับสูงยังฉลาดกว่าด้วย

ลูกเล่นตื้นๆ แทบจะใช้ไม่ได้ผลกับพวกมัน

ณ อีกจุดหนึ่ง ทีมที่มีสมาชิกกว่าสิบคนเดินทางมาถึงจุดที่หวังถิงเพิ่งสังหารก็อบลินชั้นยอดไป

ผู้นำกลุ่มคือหญิงสาวในชุดต่อสู้สีฟ้าครามที่รัดรูปจนเผยให้เห็นทรวดทรงอันสมบูรณ์แบบ ใบหน้าละเอียดอ่อนงดงามราวกับความฝันดูคล้ายกับเอลฟ์

นั่นคือลั่วหลี

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง คิ้วเรียวงามดุจใบหลิวขมวดมุ่นด้วยความเคร่งเครียด

"มีร่องรอยการต่อสู้—ตื่นตัวเข้าไว้ เตรียมพร้อมรับมือ!"

ทันทีที่พูดจบ เธอก็เหลือบไปเห็นซากศพของก็อบลินชั้นยอดในระยะไกล