บทที่ 60.อดีตภรรยากลายเป็นพี่สะใภ้
บทที่ 60.อดีตภรรยากลายเป็นพี่สะใภ้
โจวรั่วซีรับหน้าที่เป็นคนขับ โดยมีซูเฉินนั่งยิ้มแฉ่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ
ไอ้หมอนี่โยกหัวฮัมเพลงไปมา ท่าทางอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้สุดๆ
เห็นท่าทางยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างของเขาแล้ว โจวรั่วซีก็แทบอยากจะถีบเขาให้กระเด็นตกรถไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะนี่เป็นคำสั่งของผู้กำกับ เธอจึงขัดไม่ได้
ในที่สุดรถก็แล่นมาจอดที่หน้าโรงพยาบาลประจำเมือง ซูเฉินหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของโจวรั่วซีพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม
"มีสาวสวยมาขับรถให้นี่มันฟินดีจริงๆ"
โจวรั่วซีไม่ตอบรับคำหยอดของเขา เธอถามกลับเสียงแข็ง "ถึงแล้วใช่ไหม?"
"ถึงแล้วสิ นี่ไงหน้าโรงพยาบาล"
"ถึงแล้วก็ไสหัวลงไปซะ"
ซูเฉินจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของโจวรั่วซี และหน้าอกหน้าใจที่กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์โกรธของเธอ เขาดึงประตูรถที่เพิ่งเปิดออกให้ปิดดัง 'ปัง'
"ผู้กองโจว ตกลงกันแล้วไงว่าต้องบริการประชาชนด้วยความเต็มใจ คำว่า 'ไสหัวลงไป' นี่มันหมายความว่าไงฮะ?"
"แล้วนายจะเอายังไง?"
ยิ่งนึกถึงตอนที่โดนซูเฉินแกล้ง โจวรั่วซีก็ยิ่งโมโห
"คุณต้องพูดว่า... องค์ชาย เชิญเสด็จลงจากรถพ่ะย่ะค่ะ หรือไม่ก็ คุณชาย เชิญลงจากรถเจ้าค่ะ"
"ฉันพูดไม่เป็น! จะลงก็ลง ไม่ลงก็ไม่ต้องลง!"
"ไม่ลงก็ไม่ลง งั้นตอนนี้ผมว่างจัด รบกวนคุณขับพาผมกลับไปสถานีตำรวจอีกรอบก็แล้วกัน"
โจวรั่วซีไม่มีทางพาเขากลับไปสถานีตำรวจเด็ดขาด ถึงแม้ไอ้หมอนี่มันจะดูไม่เอาไหนและกะล่อนสุดๆ แต่ผู้กำกับของเธอกลับให้ความสำคัญกับเขาราวกับเป็นแขกวีไอพี
ถ้าขืนพากลับไป มีหวังเธอโดนผู้กำกับด่ายับแน่ๆ
"ก็ได้ๆ งั้นนายก็ลงไปเถอะ"
"ไม่ได้ ต้องพูดว่า 'องค์ชาย เชิญเสด็จลงจากรถ' หรือ 'คุณชาย เชิญลงจากรถ' ก่อน"
โจวรั่วซีแทบจะร้องไห้ด้วยความเจ็บใจ เธออ้าปากพะงาบๆ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "อะ... องค์ชาย เชิญเสด็จลงจากรถ"
"โง่จัง ผมบอกให้พูดทั้งสองประโยคไง 'องค์ชาย เชิญเสด็จลงจากรถ, คุณชาย เชิญลงจากรถ'"
"อะ... องค์ชาย เชิญเสด็จลงจากรถ... คุณชาย เชิญลงจากรถ!"
ซูเฉินมองใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดของโจวรั่วซี แล้วฉีกยิ้มกว้าง "เด็กดี... แบบนี้สิถึงจะน่ารัก คราวหน้าเจอหน้าผม ก็เรียกผมว่าองค์ชายหรือไม่ก็คุณชายนะ วันนี้คุณชายมีธุระต้องไปทำ คงไม่ได้เล่นด้วยแล้ว ไว้คราวหน้ามีเวลา จะมาช่วยอบรมสั่งสอนให้ใหม่"
ซูเฉินเปิดประตูรถ แล้วก้าวลงไปอย่างอารมณ์ดี
"เดี๋ยวสิ"
เดินไปได้แค่สามสี่ก้าว เสียงของโจวรั่วซีก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เขาเพิ่งจะหันขวับกลับไป
ขวดน้ำแร่ที่ดื่มไปแล้วครึ่งขวด ก็ลอยละลิ่วมากระแทกเข้าที่กลางกระหม่อมของเขาดัง 'ปั้ก!'
วินาทีนั้น โจวรั่วซีก็เหยียบคันเร่งหักพวงมาลัยกลับรถเรียบร้อยแล้ว เธอฉีกยิ้มเยาะเย้ย พร้อมกับชูนิ้วกลางให้เขาทะลุกระจกรถ
"เอาน้ำไปกินซะ! แล้วก็เอาขวดไปยัดปากตายซะไป!"
"ได้สิ! ผมจะรอนะ รอดูว่าคุณจะเอามันไปยัด... ยัดตรงไหนของผมดี"
ซูเฉินหัวเราะร่วน
ใบหน้าของโจวรั่วซีเห่อร้อนแดงซ่าน เธอรีบกดปิดกระจกรถ แล้วเหยียบคันเร่งมิดไมล์ พารถพุ่งทะยานออกไปราวกับพายุ
ซูเฉินมองตามท้ายรถที่ค่อยๆ หายลับไปจากสายตา ในหัวยังคงมีภาพใบหน้าแดงเรื่อของโจวรั่วซีลอยวนเวียนอยู่
แม้โจวรั่วซีจะไม่ได้สวยบาดตาบาดใจระดับเสวี่ยรั่วปิงหรือสือหลี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เธอมีเสน่ห์ดึงดูดใจในแบบฉบับของตัวเอง
ถ้าได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอ ก็คงจะเป็นประสบการณ์ชีวิตที่น่าจดจำไม่น้อย
ผู้หญิงบ้าอะไร กล้าชูนิ้วกลางแจกฟักให้ผู้ชาย ไม่รู้ในหัวคิดอะไรอยู่
ซูเฉินผลักประตูห้องทำงานของหลินเสวี่ยโหรวเข้าไป ก็เห็นหญิงสาวกำลังยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
ทันทีที่เห็นซูเฉิน หลินเสวี่ยโหรวก็รีบปรี่เข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง "นาย... นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
"ผมจะเป็นอะไรได้ล่ะฮะ เรื่องทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว หลิวฮ่าวหรานถูกปล่อยตัวแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่รอดูว่ามันจะทำตามสัญญาหรือเปล่า ถ้ามันกล้าตุกติก ผมค่อยไปจัดการมันอีกที"
และในตอนนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง เหอเฟิงพาลูกสมุนกลุ่มใหญ่เดินกร่างเข้ามา
เมื่อเห็นภาพนั้น สีหน้าของหลินเสวี่ยโหรวก็ซีดเผือดลงทันที
"เหอเฟิง มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ เราสองคนแค่กำลังคุยธุระกันเฉยๆ"
แต่เหอเฟิงกลับหันไปสั่งลูกสมุนด้านหลัง "พวกแกออกไปก่อน ไปรอฉันที่หน้าประตู"
เมื่อลูกน้องออกไปหมดแล้ว เหอเฟิงก็เป็นคนปิดประตูลงกลอนด้วยตัวเอง ใบหน้าที่เคยถมึงทึง จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ
เขารีบถลันเข้าไปจับมือซูเฉินไว้แน่น
"ละ... ลูกพี่! เมื่อกี้ประธานหลิวโทรหาผมแล้ว เขาบอกว่าเขาเพิ่งถูกปล่อยตัวออกมา เดี๋ยวเขาจะมาที่บ้านผม เพื่อคุยเรื่องพาธุรกิจของเราเข้าสู่ตลาดอเมริกาเหนือ!"
"เหรอ? งั้นก็ยินดีด้วยนะ แต่มาเรียกผมว่าลูกพี่แบบนี้ มันไม่ทำให้ผมดูแก่ไปหน่อยเหรอ?"
เหอเฟิงยังคงมีสีหน้าประจบสอพลอ
"ถึงพี่จะอายุน้อยกว่าผม แต่ในใจผม พี่คือลูกพี่ใหญ่ของผมเสมอ! ส่วนเสวี่ยโหรวก็คือพี่สะใภ้ใหญ่ของผม! เดี๋ยวผมจะพาเธอไปหย่า แล้วหลังจากนั้น พวกพี่สองคนก็จะได้ครองรักกันอย่างเปิดเผยสักที"
คำพูดของเหอเฟิงทำเอาซูเฉินแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ แต่เขาก็ยังคงตีหน้าขรึม
"เหล่าเหอ แกคิดมากไปแล้ว ผอ.หลินเป็นเจ้านายฉัน ที่ฉันช่วยเธอ ก็แค่ทวงความยุติธรรมให้เธอเท่านั้นแหละ"
"โธ่ ลูกพี่... ไม่ว่ายังไง พวกพี่สองคนก็เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ผมมันไม่คู่ควรกับเธอหรอก ตั้งแต่นี้ต่อไป พี่คือลูกพี่ใหญ่ของผม เธอคือพี่สะใภ้ใหญ่ ผมจะเคารพและเชื่อฟังพวกพี่อย่างเคร่งครัดเลยครับ"
พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับหลินเสวี่ยโหรวว่า "พี่สะใภ้ เดี๋ยวเราไปทำเรื่องหย่ากันเลยดีไหมครับ?"
หลินเสวี่ยโหรวมีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง
"เรื่องหย่ามันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ฟังให้ดีนะ ที่ฉันหย่ากับคุณ ก็เพราะสิ่งเลวร้ายที่คุณทำกับฉันมาตลอด มันไม่เกี่ยวอะไรกับซูเฉินเลย เพราะฉะนั้น... อย่าได้คิดจะแก้แค้นเขาเด็ดขาด"
เหอเฟิงหัวเราะแห้งๆ "เขาเป็นถึงลูกพี่ใหญ่ของผม ผมประจบเขายังไม่ทันเลย จะกล้าไปล่วงเกินเขาได้ยังไงล่ะครับ? ผมไม่กล้าจริงๆ"
พอดีกับที่โทรศัพท์มือถือของเหอเฟิงแผดเสียงร้องขึ้น
เหอเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสายและเปิดลำโพง
ปลายสายคือเสียงของเฉินผิงเย่า
"เถ้าแก่เหอ ผมโทรหาประธานหวังตั้งหลายรอบก็ไม่ติด เลยต้องโทรหาคุณแทน ผมแค่อยากจะถามว่า... คลิปวิดีโอที่ผมส่งให้ มันพอจะมีประโยชน์อะไรบ้างไหมครับ?"
เหอเฟิงทำหน้างง "คลิปวิดีโออะไร?"
"ก็... คลิปวิดีโอเรื่องบัดสีบัดเถลิงของไอ้ซูเฉินกับผอ.หลินไงครับ"
พอได้ยินแบบนั้น เปลวเพลิงแห่งความโกรธก็ปะทุขึ้นในใจของเหอเฟิงทันที!
"ไอ้แก่บัดซบ! ซูเฉินคือลูกพี่ใหญ่ของกู ส่วนหลินเสวี่ยโหรวก็กำลังจะเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของกูโว้ย! พวกเขาอยากจะทำอะไรมันก็เรื่องของเขา มึงกล้าดียังไงมาแอบถ่ายคลิปพวกเขา! มึงรออยู่ตรงนั้นเลยนะ เดี๋ยวกูจะส่งคนไปเด็ดหัวมึง!"
พูดจบ เขาก็ตัดสายทิ้งทันที
ก่อนจะหันมาส่งยิ้มประจบให้ซูเฉินอีกครั้ง "ลูกพี่ อย่าไปโกรธมันเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะสั่งให้ลูกน้องลากคอไอ้แก่จอมสาระแนกับลูกชายมันไปฝังทั้งเป็นให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย"
"เหล่าเหอ... ช่วยเอาเวลาไปทำมาหากินสุจริตเถอะนะ เลิกทำเรื่องผิดกฎหมายได้แล้ว" หลินเสวี่ยโหรวส่ายหน้าอย่างระอา
"พี่สะใภ้! มันบังอาจมาใส่ร้ายพี่กับลูกพี่ใหญ่นะครับ ผมยอมไม่ได้หรอก! ตั้งแต่นี้ต่อไป ใครหน้าไหนกล้ามาลบหลู่เกียรติของลูกพี่ใหญ่ ผมจะเอาชีวิตมัน!"
ซูเฉินได้แต่ยิ้มขื่นๆ กับตัวเอง ไอ้หมอนี่มันทำตัวได้น่าปวดหัวจริงๆ