ตอนที่ 163 บททดสอบ สวรรค์ โลก และมนุษย์ 1

ขณะที่ธีโอดอร์จ้องมองหน้าต่างข้อมูลที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เซย์เมย์ ก็เริ่มอธิบาย ‘บททดสอบมนุษย์’  [มันเป็นการดีที่จะอุทิศตัวเจ้าเองให้กับการฝึกฝนทุกวัน อย่างไรก็ตาม หากเจ้าไม่สามารถใช้พลังนั้นเพื่อปกป้องผู้คนได้ มันก็จะเป็นเพียงภัยพิบัติที่ไร้ความหมายเช่น พายุไต้ฝุ่นหรือน้ำท่วม ในบททดสอบมนุษย์ ข้าจะมองย้อนกลับไปในชีวิตเจ้าเพื่อดูชีวิตที่เจ้าได้ช่วยไว้ก่อนหน้านี้]

“ชีวิตที่ผมได้ช่วย....?”

[คุณค่าของชีวิตไม่สามารถที่จะประเมินได้โดยการแบ่งเพศชายหรือหญิง ข้าจะใช้ความเสมอภาคและมาตรฐานที่สมเหตุสมผล รวมถึงการพิจารณาอายุของเจ้า ข้าจะใช้10000ชีวิตเป็นขั้นต่ำ]

10000ชีวิต....!มันง่ายที่จะพูด แต่นั่นคือจำนวนที่สร้างเป็นกองทัพได้เลย นอกจากนั้น มันยังไม่ใช่การช่วยเหลือง่ายๆแต่เป็นการช่วยชีวิตพวกเขา นี่ทำให้ความยากนั้นเพิ่มขึ้นอยู่ในระดับไม่สมเหตุสมผล

เซย์เมย์กล่าวว่าเขาพิจารณาจากอายุของธีโอดอร์ แต่ในท้ายที่สุด มันเป็นการพยายามทำให้เขายอมแพ้ในการทดสอบ อย่างไรก็ตาม ธีโอดอร์พยักหน้าโดยไม่มีอาการโกรธ “ผมเข้าใจ”

เซย์เมย์รู้สึกสับสนกับคำตอบที่นิ่งสงบ [….เจ้ายอมรับเงื่อนไขนี้?]

“นั่นหมายความว่าคุณตั้งเกณฑ์ให้ผมเยอะเกินไป?”

[นะ-แน่นอนว่าไม่....]เซย์เมย์พึมพำด้วยน้ำเสียงอึดอัดใจ เช่นเดียวกับนักพนันที่เดิมพันสูงและต้องระมัดระวังกับการบลัฟ มันดูเหมือนว่าเซย์เมย์จะไม่เต็มใจเนื่องจากท่าทางที่มั่นคงของธีโอดอร์

อย่างไรก็ตาม เซย์เมย์ได้ปฏิเสธข้อสงสัยของเขา การช่วยชีวิตคนเป็นจำนวนมาก....มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่มีเพียงวีรบุรุษในตำนานเท่านั้นจึงจะทำได้ บางทีความสงบที่ผิดปกตินั้นอาจจะหมายความว่า ธีโอดอร์ได้ยอมแพ้การทดสอบมนุษย์แล้ว

เซย์เมย์คาดเดาและกล่าวอีกครั้ง [ข้าเข้าใจแล้ว จากนี้ไปข้าจะมองย้อนกลับไปในชีวิตเจ้าและนับจำนวนชีวิตที่เจ้าได้ช่วยเอาไว้!]

ทันใดนั้น กระจกเวรกรรมก็ถูกเรียกใช้ นี่คือไสยเวทย์ขั้นสูงที่ต้องฝึกฝนเป็นเวลานานและมันถูกนำมาใช้เพื่อให้เห็นแจ้งเกี่ยวกับอดีต มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่มันถูกสร้างขึ้นใหม่หลังจากที่เซย์เมย์ได้ตายไปแล้ว

“อา”ธีโอดอร์ตระหนักได้ว่าเขาอยู่บนเนินเขาที่คุ้นเคย เขามองไปรอบๆโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของเซย์เมย์ ซึ่งยืนยันการคาดเดาของเขา

[โอ้ นี่คือบ้านเกิดของเจ้า]

มันเป็นเช่นที่เซย์เมย์กล่าว มิลเลอร์ บารอนี่ สถานที่ที่ธีโอดอร์โตขึ้นมา อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่ทิวทัศน์อันแสนสงบสุข ที่ที่ต้นข้าวสาลีเติบโตขึ้นในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว มันเป็นสนามรบที่มีซากศพเดินได้นับพัน

ฉากการโจมตีของอันเดท ที่ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นของเลือดและความตาย ซึ่งยังคงจารึกอยู่ในจิตใจของเขา การต่อสู้กับเอลเดอร์ลิชถูกฉายซ้ำที่ด้านหน้าของดวงตาเขา

เซย์เมย์จ้องมองอย่างเงียบๆจนกว่าความทรงจำจะสิ้นสุดลง จากนั้นเขาก็ตัดสินผลลัพธ์ตาม ‘บททดสอบมนุษย์’

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความแปลกใจใดๆต่อเอลเดอร์ลิช [มันเป็นการต่อสู้กับเวทมนต์ดำที่อัญเชิญอันเดท เจ้าได้ช่วยชีวิตผู้คนเป็นจำนวนมากโดยได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่น มีผู้คนกว่า100คนในหมู่บ้านและเจ้าได้ป้องกันไม่ให้เหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นในอนาคต....เอาละ นั่นคือ1000ชีวิต]

เซย์เมย์ยอมรับว่าธีโอดอร์ได้ช่วยชีวิต1000ชีวิต ที่เขาได้แค่นี้เพราะว่าทหารรับจ้างเองก็รวมช่วยปกป้องหมู่บ้านนี้ รวมถึงคนสองคนที่ช่วยเขาต่อกรกับเอลเดอร์ลิช

มันเป็นจำนวนมหาศาล แต่เมื่อคิดเกี่ยวกับเกณฑ์ขั้นต่ำแล้วมันเป็นเพียง10%เท่านั้น  อย่างไรก็ตามธีโอดอร์ยอมรับผลโดยไม่มีการคัดค้านใดๆ “ครับ มันเป็นจำนวนที่เหมาะสม”

[อืม งั้นก็ไปที่เหตุการณ์ถัดไป]เซย์เมย์ค่อยๆรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆหลังจากเห็นเหตุการณ์ เขามั่นใจว่าธีโอดอร์จะไม่มีทางถึง10000ชีวิต แต่ความเชื่อมั่นของเขากลับสั่นคลอนหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าใสซื่อของธีโอดอร์

จากนั้นภาพโดยรอบก้เปลี่ยนไป มันกลายเป็นตรอกซอยมืดซึ่งเป็นฐานของโจร นี่คือเขตชานเมืองเบอร์เก้นซึ่งธีโอได้แทรกซึมเข้ามาเพื่อช่วยเหลือเหล่าเอลฟ์ที่ถูกจับมา

ฉึก!

ทันทีที่กระสุนเวทย์ของธีโอดอร์เจาะทะลุหัวของโจร โลกก็ได้หยุดอีกครั้ง

[เจ้าเหมือนวีรบุรุษที่เป็นต้นแบบเลยนะ ช่วยเหลือพวกหูยาวที่ถูกจับมาเป็นทาส]

“พวกหูยาว?นั่นเป็นสิ่งที่คุณใช้เรียกเอลฟ์ในฝั่งตะวันตก”

[หูของพวกเขานั้นยาว ข้ายอมรับว่านั่นไม่ใช่ชื่อที่ดี แต่มันเป็นชื่อที่เข้าใจได้ง่ายมาเป็นเวลานานแล้ว]

ไม่นานหลังจากนั้น เซย์เมย์ ก็สรุปว่า [ข้าจะนับเหตุการณ์นี้เป็น100ชีวิต]

“ผมเข้าใจแล้ว”

[อืม]

มันเป็นการตอบรับสั้นๆ เซย์เมย์รู้สึกแปลกๆขึ้นในท้องของเขากับท่าทางที่น่าเบื่อของธีโอ เขาคิดว่าเขาจะได้รับคำถามเกี่ยวกับว่าทำไมถึงได้แค่100 อะไรเช่นนี้ แต่ทำไมหนุ่มน้อยผู้นี้กลับทำท่าเช่นนี้?อย่างไรก็ตาม เซย์เมย์สะบัดไล่ความสับสนของเขาไปและมุ่งหน้าไปยังความทรงจำถัดไป

การเผชิญหน้ากับเวทย์โบราณระดับตำนาน ‘ลิเวียธาน’ได้ถูกฉายขึ้น

[อ่า....]เซย์เมย์ส่งเสียงร้องออกมาเสียงดังเป็นครั้งแรก ไม่เหมือนกับน้ำเสียงยั่วยุหรือน้ำเสียงขี้เล่นที่เขาชอบทำ

เขาเป็นองเมียวจิ ดังนั้นเขาจึงสามารถรู้ได้ว่าเปลิวเพลิงเหล่านี้อันตรายแค่ไหน ธีโอดอร์ได้ช่วยโลกใบนี้เอาไว้ในการต่อสู้นี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ทั้งโลก แต่ก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้ว่าธีโอได้ช่วยชีวิตเอลฟ์ทุกตนที่อยู่ในเกรทฟอเรสต์ นอกจากนี้ การประเมินขั้นต่ำสุดก็น่าจะหลายแสนชีวิตเลยทีเดียว

ไม่ต้องพูดอะไรอีก ธีโอดอร์นั้นสามารถที่จะผ่านบททดสอบมนุษย์ได้ด้วยการต่อสู้ครั้งนี้ เพียงครั้งเดียวก็มากเกินพอที่เขาจะผ่านแล้ว

[…นี่....ข้าคงต้องยอมรับมัน!]

กระจกเวรกรรม ไม่ได้เป็นเพียงการสะสมความทรงจำในอดีต แต่เป็นเวทมนต์ขั้นสูงที่ซึ่งมองไปยังผู้คนที่เกี่ยวข้องทุกคน ดังนั้น เซย์เมย์จึงถูกบังคับให้ธีโอผ่านการทดสอบไปด้วยการกระทำที่กล้าหาญของเขา

มันมีค่ามากกว่า 10000 ชีวิต แม้ว้าจะด้วยความช่วยเหลือของเหล่าเอลฟ์ชั้นสูง ความช่วยเหลือจากผู้ปกครองแห่งธาตุ(ผุ้คุมธาตุ) และเหล่าสหายจอมเวทย์ของธีโอดอร์ก็ตาม  นอกจากนี้ มันยังมีเหตุการณ์อื่นที่เหลืออยู่อีก แต่ทว่า เซย์เมย์คิดว่านี่มันเพียงพอแล้วเขาจึงหยุดการย้อนความทรงจำ

จากนั้นเขาก็พูดด้วยเสียงชัดเจนว่า “หนุ่มน้อยจากตะวันตก เจ้าเป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญที่โผล่ออกมาจากเทพนิยายงั้นหรือ?]

ธีโอดอร์พยายามที่จะกล่าว แต่เขาไม่สามารถ มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ ดังนั้นเขาจึงรับรู้ว่านี่เป็นคำชมเชยจากใจจริงของเซย์เมย์  ไม่นานหลังจากนั้น ระบบำก็ประกาศข้อความว่าสิ้นสุด การทดสอบ มนุษย์

[คุณได้ผ่านบททดสอบ ‘สวรรค์ โลก และมนุษ์’บทที่1 มนุษย์ เรียบร้อยแล้ว]

[ความคืบหน้าในปัจจุบันอยู่ที่ 33.3%]

[บทที่2 โลก กำลังเริ่มขึ้น]

ในช่วงเวลาต่อมา ธีโอดอร์ก็ตระหนักได้ว่าเขากลับมายังพื้นที่เดิม ไม่มีอะไรที่เขาสามารถมองเห็นได้ยกเว้นความมืด เขาสามารถมองเห็นได้เพียงเซย์เมย์ ผู้ที่จับจ้องมาที่เขายังกับตัวประหลาด

“พูดตรงๆ ข้ารู้สึกทึ่งจริงๆ”เซย์เมย์กล่าว

“….”ธีโอไม่ได้ตอบกลับ

“หนุ่มน้อยผู้ที่ช่วยชีวิตผู้คนเป็นจำนวนมากกำลังยืนอยู่ต่อหน้าข้า  ข้านั้นรู้สึกมั่นใจตัวเองมากในช่วงสมัยของข้า แต่บางทีนั่นอาจจะเป็นเพียงความคิดที่เข้าข้างตัวเองก็ได้”

หนุ่มน้อยผู้ซึ่งชี้นำวิญญาณของเซย์เมย์ไปในเส้นทางที่ไม่รู้จัก....ตัวตนของเขาอาจจะน่าสงสัย แต่....แทนที่จะล้มเหลว เขากลับผ่านบททดสอบ บางทีการเผชิญหน้ากันครั้งนี้อาจจะเป็นโอกาสที่เขาจะได้แก้ไขปัญหาที่ตัวเขาเองไม่สามารถแก้ไขได้ เซย์เมย์จ้องไปที่ธีโอดอร์ด้วยสายตาลึกซึ้ง

หากเป็นเช่นนั้น เขาจะยืนยันความเป็นไปได้นั้นด้วยการทดสอบอีกสองด่าน

“ข้าจะอธิบายการทดสอบนี้”

หากบททดสอบมนุษย์ เป็นการทดสอบ ความรับผิดชอบของบุคคลที่มีพลังอำนาจแล้ว บททดสอบโลก ก็จะทดสอบถึงคุณธรรมของ’การไม่ถูกครอบงำโดยพลังอำนาจของตนเอง’ไม่มีอะไรที่น่าเกลียดไปเท่ากับการใช้ความรุนแรงโดยขาดสติยั้งคิด ดังนั้นความอดทนที่แข็งแกร่งคือสิ่งจำเป็นสำหรับ บททดสอบ โลก

“การทดสอบโลกคือการยืนยันความเชื่อมั่นในตัวเจ้าและความอดทนที่จะไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งยั่วยวน เป็นไปได้ไหมที่เจ้าจะยืนนิ่งต่อหน้าสิ่งล่อใจที่เจ้าต้องเผชิญ?”

ทุกคนต้องเคยเผชิญกับสิ่งยั่วยวนใจตนเอง และชีวิตของพวกเขาได้ถูกกำหนดโดยไม่คำนึงว่าพวกเขายอมแพ้หรือต่อต้านมัน ความฝันในวัยเด็กได้จางหายไปในความทรงจำที่แสนอ่อนแอและไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเด็กชายคนหนึ่งที่ฝันจะกลายเป็นอัศวินผู้ผดุงความยุติธรรม และในท้ายที่สุดก็ลงเอยด้วยการขโมยเศษเหรียญ

มีคนบอกว่าภูเขาและแม่น้ำจะไม่เปลี่ยนไปใน10ปี แต่คนเราต่างหากที่เปลี่ยนไปเสมอ เส้นทางที่ถูกเลือกโดยผู้คนจะเปลี่ยนไปตามการเลือกของพวกเขา มากไปกว่าคำพูด การกระทำคือสิ่งที่กำหนดตัวผู้คน

ธีโอดอร์จ้องมองไปเมื่อ20ปีก่อนของเขาและยืนตรง “ครับ ผมทำได้”

เขาไม่สามารถพูดได้ว่าเขาไม่เคยเงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยความอัปยศ แต่เขาไม่เคยมีชีวิตที่อัปยศอดสู ในแง่นึง มันอาจจะเป็นสิทธิ์ของเด็กรุ่นเยาว์ ปีที่ผ่านมานั้นแสนสั้น และความอ่อนเยาว์หมายความว่าพวกเขาซื่อตรงต่อหัวใจของพวกเขามากกว่าความปราถนาในทางโลก

เซย์เมย์พยักหน้าให้กับคำตอบที่มั่นใจนั้นและชี้ไปที่หัวของธีโอดอร์ด้วยพัด จากนั้นเขาก็ทำท่าทางง่ายๆด้วยมือข้างหนึ่งของเขาและกล่าว “เส้นทางแห่งความปราถนาทั้ง5ประการ”

***

ธีโอดอร์กรีดร้องออกมาโดยไร้เสียงใดๆ “--------!”

ในความเป็นจริง มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ โดยมีเวลาประมาณ5วินาทีนับตั้งแต่เซย์เมย์ได้ท่องคาถา อย่างไรก็ตาม ในช่วง5วินาทีเหล่านั้น ธีโอดอร์ต้องเผชิญกับประสบการณ์อย่างน้อย50ปีของชีวิต

เขาถูกขับไล่ออกจากสถาบันเบอร์เก้นและถอยออกจากอาณาจักร

เขายอมรับข้อเสนอของพ่อค้าตลาดมืดและเข้าไปสู่โลกมืด

เขาวิ่งหนีไปจากเอลโลน่า

เขาไม่สามารถหยุด [ลิเวียธาน]ได้

เขาไม่สามารถทนการยั่วยวนของอควาโล่ได้และตกเป็นของเธอ

แน่นอน เรื่องดังกล่าวไม่ใช่ทั้งหมดที่เขาได้เผชิญมา เช่นเดียวกับเงาที่มืดสลัวในพลบค่ำ พวกมันเป็นเศษเล็กๆของเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนาน  ธีโอดอร์ได้เผชิญกับด้านตรงข้ามของทางแยกในถนนที่เขาไม่ได้เลือก

ชีวิตที่จบลงด้วยความเศร้าและอาศัยอยู่ในที่ที่เขาอาศัยอย่างสงบ นอกจากนี้เขายังมีชีวิตที่เขาตกลงบนกองเงินกองทองและชีวิตที่ล้อมรอบไปด้วยสาวงาม เขามีประสบการณ์กับชีวิตที่เขาได้กลับบ้านและยอมแพ้เกี่ยวกับเวทมนต์ และชีวิตที่โดดเด่นไปด้วยความสำเร็จอย่างมหาศาลในทุกทวีป

เซย์เมย์เฝ้าดูมันทั้งหมดและพูดสั้นๆ “แท้จริงแล้ว  ชีวิตนั้นมีเรื่องราวมากมาย”

มันเป็นชีวิตที่ดูเหมือนกับหน้าผาสูงชัน หากธีโอดอร์ยอมแพ้แม้แต่ครั้งเดียว เขาคงจะไม่ได้ยืนอยู่ที่นี่ในตอนนี้ ในยุคที่ผู้คนกำลังตะเกียกตะกายเพื่อให้เป็นวีรบุรุษ บางคนได้ไปถึงจุดนั้นด้วยร่างกายปกติ

เซย์เมย์มีความรู้สึกชื่นชมต่อธีโอดอร์ จากนั้นเขาก็กล่าวเรื่องตลกกับธีโอดอร์ ผู้ที่มีจิตใจอ่อนล้า “อืม ข้ามีอะไรที่อยากจะถามเจ้า โดยไม่คำนึงถึงว่าเจ้าจะผ่านบททดสอบหรือไม่”

“….”

“เจ้ามีปัญหาเรื่องความผิดปกติทางเพศงั้นหรือ?”