ตอนที่ 154 บอกความปราถนาของเธอมา 2

ในระยะเวลาสั้นๆ ทางเลือกมากมายได้ผุดขึ้นให้หัวของธีโอดอร์ขณะที่เขาหลับตา

'อะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดที่จะสามารถขอได้จากอควาโล่?'

หนังสือต้นฉบับ?....โยนทิ้งไปได้เลย  เขาไม่รู้ว่าเธอมีหนังสือต้นฉบับที่หายากไหม และอควาโล่ดูเหมือนจะไม่มีความสนใจในหนังสือเวทมนต์เลย หลังจากที่เขาใช้คำขอดังกล่าว เขาอาจจะก่อให้เกิดภัยพิบัติทั่วทวีป เช่น ห้องสมุดทั้งหมดในทวีปถูกปล้นโดนมังกร

การบดขยี้กลุ่มการค้าออร์คุส....ก็เช่นกัน  ตัวตนและโครงสร้างขององค์กรที่อยู่เบื้องหลังกลุ่มการค้าออร์คุสนั้นยังไม่ชัดเจน ไม่ใช่ทุกคนที่คอยสนับสนุนเหล่าวอร์ล็อคของกลุ่มการค้าออร์คุส ดังนั้นผู้บริสุทธิ์อาจจะตกตายไปพร้อมกับบริษัทได้

เขาควรจะร้องขอสมบัติจำนวนมหาศาล?.....ตัดทิ้งไปได้เลย  การขอเหรียญทองจำนวนมหาศาลจากมังกรที่หลงใหลในสมบัติ มันถือเป็นตัวเลือกที่น่าขมขื่น

จากนั้นธีโอดอร์ก็ได้ความคิดที่ดี มันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะตัดสินใจ ดังนั้นเขาควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอ อย่างน้อยที่สุดมังกรนั้นจะไม่โกงหรือหลอกหลวงเขาเมื่ออีกฝ่ายต้องการชดใช้ สายเลือดที่แสนจะหยิ่งยโสของมังกรจะไม่ยอมให้พวกเขาทำเช่นนั้น

"-อะไรคือสิ่งที่คุณคิดว่ามีค่ามากที่สุดท่ามกลางสิ่งที่คุณเป็นเจ้าของ"

มันเป็นความปราถนาที่คลุมเครือ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับอควาโล่คืออะไร?อาจจะเป็นเครื่องประดับที่หาได้ยากหรือเครื่องประดับที่สวยงาม ในแง่หนึ่งมันเป็นการเดิมพันของธีโอดอร์ ดวงตาของอควาโล่เบิกขึ้นด้วยความประหลาดใจก่อนที่ความรู้สึกของเธอจะเปลี่ยนไปเป็นอารมณ์ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"หนุ่มน้อย เธอพูดจริงงั้นหรอ?"

ธีโอดอร์อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับปฏิกิริยาของเธอและถามว่า "ไม่ได้งั้นหรือ?"

"หืม.....ไม่ ถ้านั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องการ" อควาโล่เลียริมฝีปากของเธอและส่ายหัว จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและใช้นิ้วเรียวยาวเหยียดมาทางธีโอดอร์

"เอาละ เข้ามาใกล้ๆสิ ฉันจะให้สิ่งที่เธอต้องการ"

ทำไมเสียงของเธอจึงมีเสน่ห์ ราวกับเสียงของปีศาจ?อย่างไรก็ตาม เขาเป็นคนที่ยกเรื่องนี้ขึ้น ธีโอดอร์ลุกขึ้นมาจากที่นั่งและยืนอยู่ด้านหน้าอควาโล่อย่างระมัดระวัง  เขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว แต่ร่างกายของเขากลับตึงเครียดอย่างมาก

ในขณะนั้นมือของอควาโล่ก็จับเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้างของเขา

'อะไร....?!'

มันดูเหมือนกับการจับที่นุ่มนวล แต่พละกำลังของเธอนั้นแข็งแกร่งจนไม่อาจต้านทานได้!อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้สึกถึงจิตสังหารของเธอ ดังนั้นธีโอดอร์จึงไม่ได้ทำอะไรที่ต่อต้านขณะที่อควาโล่จ้องมองเข้ามาในดวงตาเขา ลมหายใจของเธอรดอยู่ที่จมูกเขา ส่งผลให้ธีโอดอร์หยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาที่สวยงามและกลิ่นหอมส่งผลให้เขาสูญเสียสติ มันไม่สามารถช่วยได้เนื่องจากดูเหมือนว่าเธอกำลังจะเลียใบหน้าของเขา ธีโอดอร์ไม่เคยเห็นบาซิลิสก์มาก่อน แต่เขารู้สึกราวกับถูกทำให้เป็นหินโดยความรู้สึกเช่นนี้ ร่างของธีโอดอร์แข็งทื่อขณะที่ปากของอควาโล่เข้าใกล้

เธอกระซิบด้วยเสียงต่ำ "ไม่ต้องกังวลไป ตอนแรกมันอาจจะเจ็บปวด....."

ไม่นานนัก ธีโอดอร์ก็รู้สึกเจ้บปวดที่คอของเขา

"อ้ากก?!"

เธอกัดเข้าที่คอของเขา ก่อนที่ธีโอดอร์จะสามารถตามทัน แรนดอล์ฟก็แหกปากโวยวายออกมาเมื่อได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญ "-นั่นคุณกำลังทำอะไร มังกร?"

เลือดได้ไหลออกจากบริเวณที่ถูกกัด แต่ธีโอดอร์ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับความเจ็บปวดนั่น แรนดอล์ฟดึงดาบออกมาหลังจากนั้นชั่วอึดใจ แต่เสียงก็ดังขึ้นเพื่อหยุดเขา

"ยะ-หยุด!"เสียงดังขึ้นจากเหยื่อที่ถูกกัด ธีโอดอร์

"อะไร?นายน้อย คุณไม่ได้ถูกโจมตีงั้นหรอ?"

"ไม่ นี่ไม่ใช่การโจมตี"ธีโอดอร์พยายามที่จะอธิบาย แต่ก็ไม่สามารถที่จะหยุดนิ่งได้ในตอนท้าย เป็นเพราะพลังงานที่เย็นเฉียบได้ไหลเข้ามาจากบริเวณที่อควาโล่กัด ไม่สิ มันรู้สึกราวกับเป็นพลังเวทย์ชนิดเหลวมากกว่า

สาวสวยดังกล่าวยังคงกัดคอของชายหนุ่มและไม่นาน มันก็สิ้นสุดลง

แผล่บ ริมฝีปากที่เปียกชุ่มของอควาโล่ส่งเสียงเมื่อเธอเอาปากออกจากลำคอ

เธอเลียริมฝีปากที่เป็นสีแดงด้วยเลือดของธีโอดอร์และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"มันเป็นไปได้ด้วยดี ไม่มีการปฏิเสธใดๆ ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก"

"....คุณใส่อะไรเข้าไป?"

"ฮะ?แน่นอน มันเป็นเลือดของฉัน"

"อะไรนะ-"ตรงกันข้ามกับคำตอบที่นิ่งเฉยของอควาโล่ ธีโอดอร์ก้มมองไปที่ร่างกายของเขาด้วยดวงตาที่แปลกประหลาด เลือดของอควาโล่ เลือดของมังกรได้ถูกฉีดเข้าไปในลำคอของเขา ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรือไม่ก็ตามเข้าสามารถค้นพบบางสิ่งบางอย่างรอบๆกระดูกไหปลาร้าของเขาได้ มันเป็นรอยสักที่ส่องแสงสีฟ้าเหมือนอควาโล่

"นี่?"

"ตราเลือด" อควาโล่อธิบายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ในบรรดาสิ่งที่ฉันมีอยู่ นี่เป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด มันเป็นสิ่งเดียวที่มีค่ามากที่สุดนอกจากตัวฉัน"

ธีโอดอร์นั้นได้ช่วยชีวิตเธอเพียงครั้งเดียว แต่มันยังไม่เพียงพอที่จะได้ครอบครองตัวเธอ ดังนั้นอควาโล่จึงปรับรางวัลตามเงื่อนไขที่ร้องขอโดยธีโอดอร์

"หนุ่มน้อย เธอสามารถใช้เวทย์อัญเชิญได้สินะ?" โดยไม่รอการตอบกลับจากธีโอดอร์ อควาโล่ได้พูดต่อ "หากเธอต้องการความช่วยเหลือจากฉัน เธอสามารถเรียกฉันได้ผ่านตราเลือด ฉันจะช่วยเธอโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆหนึ่งครั้ง ฉันจะปล่อยให้มันเป็นการไตร่ตรองของเธอ ตกลงไหม?"

"....ผมมีทางเลือกอื่นอีกไหม?"

"ฮ่าๆๆๆ!ดี เธอไม่จำเป็นต้องใช้มัน มีผลอื่นๆอีกเล็กน้อย แต่เธอต้องรับรู้พวกมันด้วยตัวเอง"

เธอแอบซ่อนความสามารถมาด้วย แต่น่าเสียดายที่ธีโอดอร์มีความสามารถในการประเมินคสามสามารถ เมื่ออควาโล่เงยหน้าขึ้นลิ้นจากมือซ้ายนของธีโอดอร์ก็ถูที่คอเขา พร้อมๆกันหน้าต่างข้อมูลที่คุ้นเคยที่ปรากฏขึ้น

[+14 ตราเลือดของอควาโล่(ตราประทับ)]

[นี่คือตราประทับที่ทำจากเลือดของมังกรสมุทร อควาโล่ สืบเนื่องจากจำนวนเผ่าพันธ์มังกรที่ลดลง เหล่ามังกรจึงพยายามที่จะสร้างเครือญาติขึ้นด้วยเลือดของพวกมัน ตราเลือดนี้เป็นผลมาจากความพยายามนั้น ความพยายามที่จะสร้างสมาชิกครอบครัวให้มากขึ้นที่ล้มเหลว แต่การกระทำของการให้ตราเลือดนั้นจะสร้างสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยง หากความสัมพันธ์กับคู่ที่ทำตราเลือดกลายเป็นศัตรู มันจะถูกทำลายโดยธรรมชาติ

*ระดับของตราประทับนี้คือ 'สมบัติ'

*ความสัมพันธ์ธาตุน้ำของผู้ใช้เพิ่มขึ้นอย่างมาก

*ผู้ใช้จะได้รับ 'พรแห่งมังกรสมุทร'

*สามารถอัญเชิญมังกรสมุทร อควาโล่ได้

*เงื่อนไขการใช้งาน 'วจนะแห่งมังกร'ยังไม่ตรง(1/2)

-มีเลือดมังกรจำนวนหนึ่ง(O)

-เข้าใจระบบและหลักการของวจนะแห่งมังกร(X)

-เมื่อเงื่อนไขด้านบนตรงทั้งหมด จะสามารถใช้วจนะแห่งมังกรได้สามครั้งต่อวัน]

ในตอนแรก เขาอ่านหน้าต่างข้อมูลด้วยดวงตาที่นิ่งสงบ แต่ในไม่ช้าเขาก็เริ่มสั่นไหว ความสัมพันธ์ุกับธาตุน้ำเป็นผลลัพธ์โดยธรรมชาติเนื่องจากเธอเป็นมังกรสมุทร แต่ในแง่มุมของ'วจนะแห่งมังกร'มันเป็นเรื่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

หากเขาสามารถเรียนรู้วิธีใช้ 'วจนะแห่งมังกร'ได้ คุณค่าของตราเลือดนี้จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ เขายังได้รับสิทธิในการอัญเชิญมังกรโตเต็มวัย ซึ่งเทียบเท่าได้กับบุคคลสูงสุด2คน ดวงตาของธีโอดอร์เบิกกว้างกับแจ็คพ็อตครั้งใหญ่

ทันใดนั้น อควาโล่ก็ยื่นมือออกไปนอกระเบียงตรงไปยังชอบฟ้าที่มีหมอกที่สร้างขึ้นโดยพลังของเธอ

[отменен (Vanish).]

ด้วยคำๆหนึ่ง หมอกในขอบฟ้าได้ลอยกลับมาหาอควาโล่

มันเป็นจุดสิ้นสุดของกำแพงป้องกันที่คอยคุ้มครองหมู่เกาะโจรสลัดมาหลายทศวรรษ เมื่อได้รับการร้องขอจากธีโอดอร์ เธอจึงทวงคืนสิทธิทั้งหมดที่เธอมอบให้หมู่เกาะโจรสลัด เช่นเดียวกับเรือที่จอดเทียบท่าเรือ เรือโจรสลัดในตอนนี้ต้องผ่านกระแสน้ำด้วยฝีมือของพวกเขาเอง

หลังจากที่สิ้นสุดการริบสิ่งต่างๆภายในไม่กี่นาที อควาโล่ก็ยักไหล่และมองไปที่ชายสองคน

"มันเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้ นี่ไม่ใช่เกาะของฉันอีกต่อไป ดังนั้น ฉันจะย้ายไปยังถ้ำของฉัน"

"....หมู่เกาะโจรสลัดนั้นสิ้นสุดแล้ว"

"ฉันก็คิดเช่นนั้น"

บางคนนั้นอาจจะมีความรู้ผูกพันธ์เมื่ออยู่ในสถานที่ไหนสักแห่งมานานหลายสิบปี แต่อควาโล่กลับไม่แสดงอาการดังกล่าว ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นมังกรที่ฉาวโฉ่และรู้สึกดีที่ได้ละทิ้งโจรสลัด สำหรับเธอโจรสลัดเป็นเพียงมดที่มอบเครื่องบรรณาการเท่านั้น เธอสามารถละทิ้งพวกเขาได้ตลอดเวลา

อควาโล่ตกลงก่อนที่จะค้นหาบางอย่างในมิติเธอ

"นี่ มันเปลี่ยนแปลงไปบ้าง" เธอโยนกระเป๋าออกมา ธีโอดอร์คว้ามัน

จากนั้นเธอก็ยิ้มและหันหลังให้พวกเขา "คำขอทั้งสามลุล่วงแล้ว"

ชายสองคนเฝ้ามองขณะที่อควาโล่ปีนขึ้นไปบนระเบียง จากนั้นเธอก็บอกลาด้วยท่าทางขี้เล่น "ลาก่อนนะ!"

อควาโล่กระโดดลงไปในทะเลลึก ทั้งคู่เฝ้ามองด้วยท่าทางเหรอหราขณะที่เธอเปลี่ยนร่างเป็นมังกรขณะที่เกือบจะถึงน้ำทะเลและเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ซึ่งพวกเขาไม่สามารถทำตามได้

หลังจากนั้น อควาโล่ก็ไม่เคยกลับมาที่หมู่เกาะโจรสลัดอีกเลย

"เอ่อ...."ธีโอดอร์เฝ้ามองด้วยท่าทางงุนงงก่อนที่จะเปิดกระเป๋า แรนดอล์ฟเดินเข้ามาใกล้และมองข้ามไหล่ของธีโอก่อนที่จะร้องออกมา "เฮือก!"

พวกเขาถูกบังคับให้กลืนลมหายใจ

***

วันรุ่งขึ้นเรือโดยสารก็มาถึงและกลุ่มของธีโอดอร์ก็ได้ออกเดินทางสู่ราชอาณาจักรโซลดุน ต้องขอบคุณธีโอดอร์ ด้วยพรแห่งมังกรสมุทร เรือจึงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติและทั้งสองคนก็มาถึงเมืองชายฝั่งของราชอาณาจักรโซลดุนภายในเวลาไม่ถึงสัปดาห์

เกิดอะไรขึ้นกับหมู่เกาะโจรสลัดหลังจากนั้น?

มันได้ล่มสลาย

ผู้ปกครองทั้งสี่ต่างตกใจเมื่อรู้ว่าพรของพวกเขาได้ถูกริบคืน ไม่นานนัก ดวงตาของเหล่าผู้คนก็เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน พวกเขาพยายามที่จะควบคุมเกาะและหมู่เกาะโจรสลัดที่อยู่ร่วมกันมาอย่างสงบสุขก็เต็มไปด้วยเลือดและความตาย

โจรสลัดได้แบ่งออกเป็นสี่กลุ่มตามผู้ปกครองทั้งสี่คน แต่ละคนต่างแสวงหาวิถีชีวิตของตนเอง บางคนกลับมาทำงานปกติ คนอื่นๆกลับขึ้นฝั่งและซ่อนตัวในเงามืด

อย่างไรก็ตาม เส้นทางแต่ละเส้นทางก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนักในตอนท้าย เหล่าโจรสลัดไม่สามารถแสดงความรุ่งเรืองได้เฉกเช่นอดีตและถูกสังหารโดยกองทัพ ในขณะเดียวกันบรรผู้ที่กลับไปยังบนบกก็ไม่สามารถที่จะลบซ่อนธรรมชาติของพวกเขาได้และถูกจับในฐานะอาชญากร

มันเป็นจุดจบของหมู่เกาะโจรสลัดที่ครั้งหนึ่งถูกกล่าวขานว่าเป็นสรวงสวรรค์ของเหล่าอาชญากรและดินแดนแห่งความสุข

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เวลาก็ได้ผ่านไปหนึ่งปี