บทที่ 60 - การวางตัวที่ไร้ที่ติ

บทที่ 60 - การวางตัวที่ไร้ที่ติ

ซูหวยดีใจจนเนื้อเต้น เขาแทบอยากจะกดสุ่มรางวัล "ความงามที่หาใครเปรียบไม่ได้ในปฐพี" นี้ทันที

แต่ในที่สุดเขาก็หักห้ามใจไว้ได้ เพราะเจ้านายทั้งสองท่านกำลังคุยกันเรื่องแผนการใช้ชีวิตของกู้จิ่วเยว่ เขาต้องตั้งใจฟังข้อมูลเหล่านั้นให้ดี

"ปกติเสี่ยวเยว่จะพักอยู่กับผมที่บ้านครับ ถ้าช่วงเช้ามีเรียนที่ฝั่งเหนือหนึ่งหรือเหนือสอง ก็ค่อยให้เธอกลับไปพักเที่ยงที่หอพัก ..."

จางย่าวเหวินแสดงความเป็นห่วง "ห้องเรียนของภาควิชาเราค่อนข้างกระจัดกระจายนะครับ กลัวว่าเธอจะเหนื่อยกับการเดินทางมากเกินไป ..."

"ไม่น่าจะมีปัญหามากหรอกครับ ในเขตกองพลบ้านพักข้าราชการสามารถเอารถเข้าได้ ถ้าต้องไปเรียนที่ฝั่งเหนือ ก็แค่ขับรถไปส่งบนถนนสายหลักก็เรียบร้อยแล้วครับ"

"โอเคครับ ส่วนเรื่องหอพัก ผมจัดให้เธอพักที่หอพักนักศึกษาปริญญาโทครับ ห้องละสี่คน เตียงอยู่ข้างบนโต๊ะอยู่ข้างล่าง ท่านก็ทราบดีว่าสภาพความเป็นอยู่ของมหาวิทยาลัยเราก็ทำได้ดีที่สุดเท่านี้แหละครับ ..."

ระหว่างที่ทั้งคู่ปรึกษากัน กู้จิ่วเยว่ไม่ได้ส่งเสียงแทรกเลยแม้แต่นิดเดียว

ความรู้สึกที่ซูหวยสัมผัสได้คือ เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้นเลย จะจัดให้ยังไงก็ได้ตามใจชอบเลย

นี่คือการปล่อยวางแบบสายธรรมะงั้นเหรอ ?

ไม่ใช่หรอก แต่มันดูเหมือนการปิดกั้นตัวเองมากกว่า

ซูหวยพลันรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

กู้จิ่วเยว่น่ะดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือนิสัยที่ชอบเก็บตัวและปิดกั้นตัวเองแบบนี้มันจัดการได้ยากมากจริงๆ

ไม่มีความปรารถนา อารมณ์นิ่งสงบ แล้วฉันจะไปขูดรีดค่าความรู้สึกดีได้ยังไงกันล่ะ ?

มิน่าล่ะเธอถึงครองตัวเป็นโสดมาตั้งหลายปี ไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถเดินเข้าไปในใจของเธอได้เลยสักคนเดียว ...

ซูหวยถอนหายใจเงียบๆ พลางเตรียมตัวเตรียมใจสำหรับการทำศึกระยะยาว เขาตัดสินใจว่าจะค่อยๆ เข้าหาเธอไปทีละนิดอย่างใจเย็น

ลองมองในแง่ดีสิ รางวัลจากเธอต้องล้ำค่ามากแน่นอน ใช่ไหมล่ะ ?

เมื่อเห็นว่าเจ้านายทั้งสองคุยรายละเอียดปลีกย่อยกันมากขึ้น และไม่จำเป็นต้องให้เขาคอยสนใจตลอดเวลาแล้ว ซูหวยจึงตัดสินใจว่าจะทดสอบสมมติฐานของตัวเองสักหน่อย

มาเลย จัดไป !

เขากดหมุนวงล้อรางวัลค่าความรู้สึกดีเงียบๆ ซูหวยจ้องเข็มนาฬิกาตาไม่กะพริบ เขาเห็นมันเลื่อนผ่านรางวัลอาหารหมา 100,000 แต้มไป แล้วไปหยุดนิ่งที่ช่องสีแดง

โอ้เย่ ! รางวัลที่สอง !

ไม่เลว ไม่เลวเลยจริงๆ !

วินาทีต่อมา รางวัลก็แตกออกพร้อมคำแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมา

【 ยินดีด้วยที่คุณสุ่มได้ทักษะเปีโนระดับ 10 ของกู้จิ่วเยว่ คุณจะได้รับความเชี่ยวชาญด้านโน้ตห้าเส้น ความสามารถในการอ่านโน้ตและเล่นเพลงได้ทันที ความรู้พื้นฐานด้านดนตรี ความสามารถในการสุนทรียศาสตร์ทางดนตรีเบื้องต้น อีกทั้งนิ้วมือจะได้รับการปรับแต่งโครงสร้างใหม่ และคะแนนรูปร่าง +2 】

ข้อมูลความรู้จำนวนมหาศาลพุ่งเข้าสู่สมองของเขา และซูหวยก็ดูดซับมันได้อย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่วินาที จากคนที่ไม่มีความรู้เรื่องดนตรีเลยแม้แต่น้อยและร้องเพลงหลงคีย์เป็นประจำ เขาก็กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญเปียโนสมัครเล่นที่มีพื้นฐานดนตรีแน่นปึ้ก (ถึงแม้จะยังร้องเพลงหลงคีย์เหมือนเดิมก็เถอะ)

เขาลองขยับนิ้วกลางและนิ้วนางทั้งสองข้างเงียบๆ เจ้าหมาซูทำหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง

"โอ้โห ! รางวัลดีจริงๆ แฮะ ..."

แค่ค่าความรู้สึกดี 10 แต้มเองนะ แต่กลับสุ่มได้รางวัลที่เจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ ?

ถ้างั้นตัวเธอจะมีพรสวรรค์และความสามารถติดตัวอยู่มากน้อยแค่ไหนกันแน่ ?!

ตามกฎพื้นฐาน ยิ่งค่าความรู้สึกดีสูง รางวัลที่สุ่มได้ก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้น

ดังนั้น กู้จิ่วเยว่ต้องมีความสามารถระดับสูงติดตัวอยู่เยอะมากแน่นอน ทักษะเปียโนระดับ 10 จึงกลายเป็นเพียงรางวัลในระดับ 10 แต้มเท่านั้น

อ้อ ต้องเน้นย้ำเป็นพิเศษว่า — ทักษะเปียโนระดับ 10 ของกู้จิ่วเยว่ ไม่เหมือนกับพวกที่ไปลงคอร์สเร่งรัดเพื่อเอาใบเซอร์มาประดับบ้านหรอกนะ

ต่อให้จะเป็นระดับ 10 สมัครเล่นเหมือนกัน และได้ใบเซอร์ใบเดียวกันมา แต่อาจารย์และนักเรียนส่วนใหญ่น่ะไม่ได้มีมาตรฐานและสุนทรียศาสตร์ถึงระดับ 10 ของจริงหรอก

สถาบันกวดวิชาน่ะ ใครๆ ก็รู้กันดี

เน้นฝึกหนักแบบอัดแน่นเพื่อสอบเอาเกรด เด็กต้องทนลำบากมาตั้งเท่าไหร่ สอบผ่านได้ใบมาจริงๆ แต่กลับไม่มีความสามารถพอที่จะขึ้นไปแสดงบนเวทีได้เลย

มันเหมือนกับการเล่นเกมที่ข้ามเควสต์ย่อยทั้งหมด แล้วรีบเคลียร์บอสเพื่อจบเกมให้เร็วที่สุด เน้นผลลัพธ์มากกว่ากระบวนการเรียนรู้

ทว่ากู้จิ่วเยว่นั้นต่างออกไป เธอได้รับฝึกฝนตามระบบการศึกษาที่ถูกต้องและเข้มงวดมาตั้งหลายปี เธอฝึกฝนมาทีละก้าวอย่างมั่นคงจนถึงระดับนักเรียนชั้นประถมปีที่ 6 ของวิทยาลัยดนตรีกลาง (CCOM)

อย่าได้ดูถูกเด็กประถมเชียวนะ เพราะพวกที่อยู่ระดับมัธยมต้นน่ะก็คือปีศาจพรสวรรค์กันหมดแล้ว ...

ระดับความสามารถของซูหวยในตอนนี้ เขาสามารถขึ้นไปบนเวทีได้ทุกที่ทุกเวลา แค่เห็นโน้ตเพลงป๊อปทั่วไปอย่างเพลง "Fur Elise" หรือ "Mariage d'amour" เขาก็สามารถบรรเลงมันออกมาได้ทันที

แถมตอนนี้เขายังเข้าใจความแตกต่างระหว่าง "หลาง หลาง" กับ "ริชาร์ด เคลย์เดอร์มัน" หรือ "แม็กซิม" ได้อย่างลึกซึ้งแล้วด้วย

แม้กระทั่งเขายังสามารถวิเคราะห์ตามหลักการได้เลยว่า ทำไมตัวเองถึงได้ร้องเพลงเพี้ยนไปไกลขนาดนั้น (ถึงแม้มันจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย เพราะการเล่นเปียโนเป็นไม่ได้ช่วยรักษาอาการร้องเพลงหลงคีย์ของเขาได้เลยสักนิด ...)

สรุปคือ การสุ่มรางวัลครั้งนี้ช่วยให้เขาประหยัดเวลาฝึกฝนอย่างหนักไปอย่างน้อย 10 ปี — หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ

จากคนที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านดนตรีมาแต่กำเนิด จู่ๆ กลับได้รับทักษะเปียโนระดับ 10 มาไว้ในครอบครองแบบงงๆ เจ้าหมาซูเริ่มจะดูเป็นคนชนชั้นสูงขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ น่ายินดีจริงๆ

อืม ขอบคุณ "คุณพี่กู้" ก็จบเรื่องแล้ว ปรบมือฉลองกันหน่อย !

หลังจากมีความสุขจนพอใจ ซูหวยก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เพื่อฟังศาสตราจารย์เฉิงและจางย่าวเหวินคุยกันเรื่องปัญหาทางสังคมของกู้จิ่วเยว่หลังจากเข้าเรียน

"เสี่ยวเยว่นิสัยเย็นชา เมื่อก่อนไม่ค่อยมีเพื่อนเลย ที่บ้านก็หวังว่าพอเธอเข้ามหาลัยแล้วจะได้สัมผัสกับมิตรภาพบ้าง จะได้ยิ้มบ่อยๆ ... ในห้องมีเด็กที่ร่าเริงบ้างไหมจ๊ะ ? จะผู้ชายหรือผู้หญิงก็ได้ทั้งนั้นแหละ"

ศาสตราจารย์เฉิงมีทัศนคติที่เปิดกว้างมาก และไม่รังเกียจหากกู้จิ่วเยว่จะมีเพื่อนต่างเพศบ้าง

จางย่าวเหวินโดนยิงคำถามใส่ก็เริ่มตอบไม่ถูก เขาจึงหันไปหาซูหวยแทน

"ผมเองก็ไม่ได้สนิทกับเด็กๆ ในห้องมากนัก เสี่ยวซู นายช่วยเล่าให้ท่านฟังหน่อยสิ"

ซูหวยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มแอบโอดครวญในใจ

งานนี้มันไม่ง่ายเลยจริงๆ นะเนี่ย มันคือบททดสอบทั้งด้านอีคิว ไหวพริบ และมารยาทในการวางตัวเลยล่ะ

ศาสตราจารย์เฉิงอาจจะตั้งใจอยากให้เขาช่วยหาเพื่อนเล่นที่ร่าเริงให้หลานสาวจริงๆ แต่ซูหวยไม่ควรและไม่สามารถทำตัวเป็นพวกปากหอยปากปูเที่ยวไปวิจารณ์นิสัยเพื่อนร่วมชั้นทีละคนให้ฟังได้

ข้อแรก มันจะดูเหมือนการประจบประแจงเกินไป ข้อสอง มันจะดูเป็นคนชอบนินทาลับหลัง ข้อสาม มันดูไร้ระดับ และข้อสี่ ถ้าเกิดเขามองคนผิดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ ?

สรุปคือมีแต่ข้อเสีย ไม่มีข้อดีเลยแม้แต่นิดเดียว

ทว่า หัวหน้าภาคจางเจาะจงชื่อเขามาขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาจะถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว

โชคดีจริงๆ ที่เมื่อวานเขาเพิ่งจะเพิ่มค่าไอคิวและอีคิวไป 9 แต้ม ทำให้ซูหวยมีศักยภาพเพียงพอที่จะดึงเอาประสบการณ์ในชาติก่อนออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

"ครับ"

ซูหวยพยักหน้าอย่างมั่นคง เขาไม่ได้เริ่มประเด็นจากคำว่า "คนนั้นคนนี้มีนิสัยยังไง" แต่เขาเลือกที่จะฉายภาพรวมของสาขาบิ๊กดาต้าให้ศาสตราจารย์ได้เห็นแทน

"ห้องของพวกเราเป็นภาควิชาใหม่และเป็นห้องเดียวของคณะในสาขานี้ครับ แถมอาจารย์หวังจื้อท่านก็มีนิสัยที่ค่อนข้างรักสงบ ดังนั้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เพื่อนๆ ในห้องจึงเริ่มมีข้อตกลงพื้นฐานร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือพวกเราต้องสามัคคีกันให้มากขึ้นครับ"

"เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างตระหนักในจุดนี้อย่างชัดเจน เวลาทำเรื่องอะไรย่อมระมัดระวังกันเป็นพิเศษครับ"

"จากสถานการณ์ปัจจุบัน ฝั่งผู้ชายสนิทสนมกันดีมากครับ แม้แต่เพื่อนบางคนที่นิสัยร่าเริงเป็นพิเศษก็ยังให้เกียรติคนอื่นได้เป็นอย่างดีครับ"

"ส่วนฝั่งผู้หญิงย่อมมีเรื่องผิดใจกันเล็กๆ น้อยๆ เป็นธรรมดา แต่ทุกคนก็ยังควบคุมตัวเองได้ดี และสามารถทำความเข้าใจและเห็นใจซึ่งกันและกันได้ครับ"

"ไว้หลังจากนี้ ผมจะกระจายอำนาจในการไกล่เกลี่ยไปให้หัวหน้าหอพัก ช่วยสร้างนิสัยในการแก้ปัญหาภายในกลุ่มให้เป็นปกติ ผมเชื่อว่าบรรยากาศโดยรวมจะไม่มีทางแย่แน่นอนครับ"

"ตอนนี้เวลาเพิ่งจะเริ่มได้ไม่นาน แต่ถ้ายังคงรักษาทิศทางนี้ต่อไปได้ ผมเชื่อว่าสาขาบิ๊กดาต้าจะเป็นกลุ่มเพื่อนที่มีความรักใคร่สามัคคี มีความไว้วางใจกัน และมีความสงบสุขเสรีครับ และทุกคนก็จะได้กลายเป็นเพื่อนแท้ต่อกันแน่นอน"

"ความแตกต่างทางนิสัยเพียงเล็กน้อย จะไม่กลายเป็นอุปสรรค และไม่มีความจำเป็นต้องกังวลมากเกินไปครับ"

คำตอบที่ดูเหมือนจะตอบไม่ตรงคำถามนี้ กลับช่วยเยียวยาความกังวลในใจของศาสตราจารย์เฉิงได้อย่างแม่นยำ

ท่านแค่อยากได้เพื่อนเล่นนิสัยดีสองสามคนให้หลานสาวงั้นเหรอ ?

เปล่าเลย ความจริงท่านกังวลว่ากู้จิ่วเยว่จะเข้ากับคนอื่นไม่ได้ จะไม่มีเพื่อน และจะโดนโดดเดี่ยวหรือถูกกีดกันต่างหาก

ซูหวยไม่เพียงแต่จับชีพจรได้ถูกต้อง แต่เขายังช่วยรักษาโรคนั้นได้สำเร็จด้วย

"ดีจ้ะ ดีจริงๆ !"

ศาสตราจารย์เฉิงยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข พร้อมเอ่ยชมเชยเขาอย่างสูง

"เสี่ยวซูนี่เก่งจริงๆ นะ เป็นหัวหน้าห้องที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกลมาก"

จางย่าวเหวินมองซูหวยด้วยสายตาชื่นชมพลางส่ายหน้ายิ้มๆ "ก็แค่เด็กมีไหวพริบนิดหน่อยเท่านั้นแหละครับ แต่เขาก็ตั้งใจดูแลห้องได้ดีจริงๆ"

"ชมก็คือชม อย่ามัวแต่เล่นแง่ตามแบบฉบับคนรุ่นเก่าอยู่เลยจ้ะ"

ศาสตราจารย์เฉิงพูดแย้งจางย่าวเหวินประโยคหนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มเชิญชวนซูหวย

"เสี่ยวซูจ๊ะ วันหยุดถ้าว่างก็แวะไปทานข้าวที่บ้านยายได้นะ บ้านพักข้าราชการฝั่งตะวันตกนี่เอง ที่บ้านมีแค่ยายกับตาแล้วก็เสี่ยวเยว่ ปกติเงียบเหงาจะตายไป ไม่ต้องกลัวว่าจะมารบกวนพวกเรานะ ว่างเมื่อไหร่ก็มาได้เลย !"

"ได้ครับ ถ้ามีโอกาสผมจะไปเยี่ยมแน่นอนครับ"

ตอบรับก็คือตอบรับ แต่ซูหวยไม่ได้เก็บมาคิดจริงจัง และยิ่งไม่ปล่อยให้ตัวเองตื่นเต้นจนเพ้อเจ้อ

จุดสำคัญคือต้องรู้จักฐานะของตัวเอง

คนเขาแค่ดีใจแล้วพูดตามมารยาทเท่านั้นแหละ อย่าไปคิดเอามาเป็นเรื่องจริงจังอะไรนักเลย

ศาสตราจารย์เฉิงต้องเชิญเขาเป็นครั้งที่สามก่อนเท่านั้น ซูหวยถึงจะยอมเหยียบเท้าเข้าไปในบ้านหลังนั้นจริงๆ

การวางตัวที่สงบนิ่งและสุขุมขนาดนี้ ในที่สุดมันก็กระตุ้นปฏิกิริยาของกู้จิ่วเยว่จนได้ —

เธอก่อยๆ เงยหน้าขึ้น แล้วปรายสายตามองซูหวยเงียบๆ แวบหนึ่ง

[จบแล้ว]