บทที่ 50 - ท่านประธานฉู่ : ห้องพักเฮงซวยนี่มันมีอาถรรพ์ชัดๆ !

บทที่ 50 - ท่านประธานฉู่ : ห้องพักเฮงซวยนี่มันมีอาถรรพ์ชัดๆ !

ปรากฏว่าหลังจากนั้นไม่มีประเด็นสำคัญอะไรอีกเลย

ข้อมูลที่เซี่ยอวี่สืบมาได้ในตอนนี้ ก็มีแค่ข้อมูลที่ค่อนข้างจะเป็นสาธารณะพวกนั้นนั่นแหละ

เผยซูอวี๋ เกิดปี 96 เป็นคนจังหวัดชงเซิ่ง ส่วนสูง 172 เซนติเมตร น้ำหนักและสัดส่วนยังไม่ทราบแน่ชัด

ตั้งแต่เข้าเรียนปี 1 ก็โดนคนเก่งๆ จากทุกสารทิศรุมจีบอย่างหนัก แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีแฟน ท่าทางภายนอกอาจจะดูเหมือนสาวเจ้าเสน่ห์แต่ความจริงแล้วเธอกลับรักนวลสงวนตัวมาก — ประโยคนี้คือสิ่งที่เซี่ยอวี่ย้ำแล้วย้ำอีก

ฐานะทางบ้านดูเหมือนจะธรรมดาๆ เธอรับงานพิเศษเป็นพริตตี้ นางแบบถ่ายภาพนิ่ง และนางแบบงานมอเตอร์โชว์

เพื่อนไม่ค่อยเยอะ มีความระแวดระวังคนนอกสูงมาก และไม่เคยรับของขวัญจากผู้ชายคนไหนเลย

พอเล่ามาถึงตรงนี้ เซี่ยอวี่ก็เริ่มหมดไฟไปเอง

"โธ่เอ๊ย ! รุ่นพี่น่ะวางมาดเย็นชามากเลยนะ ใครพุ่งเข้าไปขอวีแชทเธอก็ไม่สนใจหรอก นายก็ไม่ได้อยู่คณะเดียวกับพวกเราด้วย แล้วจะไปหาโอกาสเข้าหาเธอยังไงล่ะ ?"

ซูหวยคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้รู้สึกผิดหวังเลยแม้แต่น้อย

ในความทรงจำของเขา เผยซูอวี๋คือภาพลักษณ์ของผู้หญิงที่สู้ชีวิต ดื้อรั้น และมีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก มีข่าวลือว่าเธอหาเงินซื้อบ้านในปักกิ่งได้ตั้งแต่ก่อนเรียนจบมหาวิทยาลัยเสียอีก

ไม่รู้ว่าเรื่องจริงไหม แต่สรุปคือเธอไม่ค่อยปรากฏตัวในรั้วมหาลัยเลย ทำให้คนที่ชอบเธอหลายคนมหาทางเข้าหาไม่ได้เลย

ถึงขั้นมีข่าวลือว่าเธอเกลียดผู้ชายหรือกลัวผู้ชายไปเลย เพราะหลังจากที่เธอดังจนกลายเป็นเน็ตไอดอลแล้ว มีคนไปขุดประวัติพบว่าบรรดาผู้ช่วย เลขา คนดูแล หรือแม้แต่คนขับรถของเธอล้วนเป็นผู้หญิงทั้งหมด

พอเธอทำธุรกิจเอเจนซี่จนเติบโตขึ้น ข่าวคราวของเธอก็เริ่มจางหายไปจากอินเทอร์เน็ต แต่ซูหวยที่เคยทำงานในแวดวงเดียวกันอยู่ช่วงหนึ่งก็พอจะรู้ว่าบริษัทของเธอกำลังรุ่งโรจน์มากและมีมูลค่าสูงลิบลิ่ว

ผู้หญิงที่แกร่งในอนาคต ในตอนนี้อาจจะยังไม่ได้แกร่งขนาดนั้น แต่คุณลักษณะบางอย่างย่อมไม่เปลี่ยนแปลง

ตัวอย่างเช่น ความทรหดในเนื้อแท้ของนิสัย ความอดทนเมื่อต้องเผชิญกับอุปสรรค และความมุ่งมั่นเมื่อมองเห็นทิศทางที่ถูกต้องแล้ว ...

รับมือยากจริงๆ นั่นแหละ

โดยพื้นฐานแล้วซูหวยแค่อยากจะขูดรีดรางวัลจากระบบเท่านั้น ในอนาคตเธอจะรุ่งโรจน์แค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่ากับค่าความรู้สึกดี 60 แต้มในตอนนี้หรอก เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ใส่ใจเธอมากนัก

ถ้าไม่ใช่เพราะมาตรฐานคะแนนรวม 90 แต้มนั้นมันสูงเกินไป จนทำให้ตัวเลือกแต่ละคนนั้นหาตัวจับได้ยาก ซูหวยก็คงจะสุ่มเลือกใครสักคนแล้วลุยไปนานแล้ว คงไม่มีเวลาว่างมานั่งฟังเซี่ยอวี่มาเพ้อฝันอยู่ตรงนี้หรอก

"ช่างมันเถอะ"

ซูหวยปลอบใจเซี่ยอวี่อย่างนุ่มนวล "ฉันเองก็ไม่มีทางไปยืนเฝ้าใต้หอพักคณะพวกนายเพื่อส่งน้ำส่งดอกไม้ให้เธอได้ทุกวันหรอก ถ้ามันไม่เหมาะสมก็อย่าไปฝืนเลย"

"เฮ้อ ... " เซี่ยอวี่ถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้า "รุ่นพี่น่ะน่ารักจะตายไป ? จะบอกให้นะ ถ้าพลาดเธอไปต้องเสียใจแน่นอน ..."

จากนั้นเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ที่ไปได้ยินจากไหนไม่รู้ให้ฟังต่อไป

เผยซูอวี๋ตอนปี 1 เคยเข้าร่วมคณะนาฏศิลป์ของคณะ ตอนนั้นเธอไปสมัครด้วยความตื่นเต้นมาก แต่ผ่านไปไม่กี่วันเธอก็โดนยึดสิทธิ์ในการซ้อมการแสดงไป เพราะตอนที่เธอวิ่งน่ะมันมีแรงสั่นสะเทือนแบบ ... ดึ๋งๆๆ จนดูวุ่นวายไปหมด

ประโยคที่หัวหน้าคณะพูดกับเธอก็คือ : "ฉันให้เธอซ้อมระบำกวางขาว ไม่ได้ให้เธอซ้อมระบำแผ่นดินไหว ! ลงไปเลยลงไป ! หลังจากนี้ไปน่ะนะ เก็บการเต้นไว้เป็นแค่งานอดิเรกเถอะ !"

พอเล่าถึงตรงนี้ เซี่ยอวี่ก็รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมแทนเธอ "ความจริงแล้วพื้นฐานการเต้นของรุ่นพี่ไม่ได้แย่เลยนะ !"

ใช่ๆๆ ท่าฉีกขาหนึ่งร้อยแปดสิบองศาน่ะทำได้คล่องแคล่วมากเลยล่ะ ...

แต่รูปร่างที่ดูเป็นบาปเป็นกรรมของเธอมันช่างไม่เข้ากับศิลปะเอาเสียเลย จะไปขอความยุติธรรมจากใครได้ล่ะ ?

ซูหวยถึงขั้นสงสัยเลยว่าตอนนี้เธอยังทำท่าตีลังกากลับหลังได้อยู่ไหม กลัวว่าพอโน้มตัวลงไปแล้วจะหัวทิ่มตกลงมาเสียก่อน แบบนั้นคงจะกลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่แน่ๆ ...

"โอเคๆ เดี๋ยวฉันจะลองดูอีกที ถ้ามีโอกาสก็จะลองเข้าหาดูนะ โอเคไหม ?"

ซูหวยปลอบใจพ่อหนุ่มสายเปย์ไปอีกประโยค ประจวบเหมาะกับที่มีคนมาเคาะประตูห้องพอดี เขาจึงรีบปลีกตัวออกมา "ไปเถอะ ออกไปดูข้างนอกกัน"

หลังจากบอกให้เข้ามาได้ ต้าเกากับเอ้อร์เกาก็ผลักประตูเดินเข้ามาในห้อง

"พี่หวย !"

ทั้งคู่ตะโกนเรียกด้วยความตื่นเต้นทันทีที่เข้าห้อง "รักแรกของพี่ขึ้นกระทู้ยอดนิยมในเว็บบอร์ดแล้วนะ !"

"ใจเย็นๆ ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น !"

ซูหวยโบกมือห้ามพลางแนะนำเพื่อนร่วมชั้นสองคนให้เซี่ยอวี่กับเซาจีรู้จัก คนพี่ชื่อเกายวิ๋นเสียง คนน้องชื่อเกายวี่เสียง ทั้งคู่ดูเป็นคนกระตือรือร้นมาก

ทุกคนต่างก็เป็นเฟรชชี่เหมือนกัน การสื่อสารกันจึงไม่มีอุปสรรคอะไรเลย คุยกันแค่สองสามประโยคก็สนิทสนมกันแล้ว

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี เซาจีก็ถามขึ้นด้วยความสนใจ "เมื่อกี้พวกนายถามว่าอะไรนะ ? รักแรกของพี่หวยเหรอ ? มันเป็นยังไงกันแน่ ?"

ต้าเกาหน้าบานทันที "พวกนายไม่ได้ดูเว็บบอร์ดมหาลัยเหรอ ? กระทู้ยอดนิยมที่ติดอยู่บนสุดน่ะ ข่าวซุบซิบนั่นน่ะคือเรื่องรักแรกของพี่หวยนะ !"

เซาจีกับเซี่ยอวี่ถึงกับอึ้งไปเลย "กระทู้ยอดนิยม ? วันนี้เห็นมีแค่กระทู้ดาวมหาลัยนี่นา ?"

"ก็ใช่น่ะสิ !"

เอ้อร์เกาพยักหน้าอย่างแรง ท่าทางเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องของตัวเอง "เฉินหน่วนหาน ดาวมหาลัยคนใหม่น่ะ ! เธอเป็นรักแรกของพี่หวย พวกนายไม่รู้เหรอ ?"

เคร้ง !

โครมคราม ...

ฉู่ฉางคั่วที่เพิ่งจะเอาน้ำเย็นราดหัวเพื่อสงบสติอารมณ์ลงได้ และเพิ่งจะผลักประตูเดินกลับเข้าห้องมา ก็ต้องมาได้ยินข่าวร้ายแบบนี้

ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางกะโหลกศีรษะ ทำเอาเขาถึงกับยืนอึ้งไปเลย

มือสั่นจนกะละมังหลุดมือ ข้าวของหล่นกระจายเต็มพื้นไปหมด

สบู่ก้อนนั้นลื่นไถลไปตามพื้น จนไปหยุดอยู่ตรงหน้าเอ้อร์เกาที่รูปร่างกำยำสูงใหญ่พอดี

เอ้อร์เกามองดูฉู่ฉางคั่วที่ปากแดงฟันขาว ผมเปียกโชก ใส่แค่กางเกงในตัวเดียว สายตาเหม่อลอย และกำลังจ้องเขม็งมาที่เขา จากนั้นเขาก็เหลือบมองสบู่ที่แทบเท้าของตัวเอง ...

ทันใดนั้นเขาก็สะดุ้งสุดตัว

เขาถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่พูดอะไร ออกห่างจากสบู่ก้อนนั้นให้ไกลที่สุด แอบไปหลบอยู่ข้างหลังต้าเกาพลางรู้สึกขาอ่อนแรงขึ้นมาทันที

"พี่ ... พี่หวย ... ห้องพักของพวกนายเนี่ย ?"

เขากระอักกระอ่วนใจจนพูดไม่ออก ในใจว้าวุ่นและกังวลไปหมด ... สรุปคือบรรยายความรู้สึกไม่ถูกเลย

ซูหวยไม่ได้เอะใจเลยว่าเขากำลังคิดฟุ้งซ่านเรื่องอะไรอยู่ จึงแนะนำไปตามปกติ "นั่นน่ะฉู่ฉางคั่ว ท่านประธานฉู่เพื่อนร่วมห้องของพวกเราเอง ที่บ้านรวยมาก เป็นเพื่อนกับเขาไว้ อนาคตไม่ลำบากแน่นอน"

ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องตลก แต่มันก็เป็นเรื่องจริง

ฉู่ฉางคั่วเคยพูดเองว่าเขาสามารถช่วยจัดการเรื่องที่ฝึกงานให้ได้ การที่ฉันเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกับเขาก็ไม่เห็นจะมีอะไรผิดตรงไหนนี่นา ?

ผลปรากฏว่าฉู่ฉางคั่วไม่ได้โมโห แต่เอ้อร์เกากลับตกใจจนหน้าถอดสี

ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนแบบนั้นโว้ย !

ในขณะที่เขากำลังคิดแบบนั้น ฉู่ฉางคั่วก็ชี้นิ้วมาที่ซูหวยพลางถามด้วยเสียงสั่นเครือ "เฉินหน่วนหานเป็น ... เอ่อ เพื่อนของนายน่ะเหรอ !?"

"อืม เพื่อนสมัยมัธยมปลายน่ะ มีอะไรเหรอ ?"

ซูหวยฉีกยิ้มอย่างสดใสและเจิดจ้ามาก จากนั้นเขาก็เห็นสีหน้าของฉู่ฉางคั่วเปลี่ยนจากความตกตะลึงกลายเป็นความบิดเบี้ยว — คิ้วเลิกสูง ดวงตาเบิกกว้าง รูม่านตาค่อยๆ ขยายออก แก้มพองลมออกอย่างรุนแรง ...

มันเป็นอาการโมโหสุดขีด โมโหจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเหมือนคนกึ่งโกรธกึ่งคลั่ง

"นายนี่มัน ... นายมัน ..."

ฉู่ฉางคั่วถึงกับพูดติดอ่างไปชั่วขณะ เขาเรียก "นาย" อยู่นานแต่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

พอเขานึกถึงภาพที่ตัวเองนั่งเลื่อนดูกระทู้ของเฉินหน่วนหานไม่หยุด และภาพที่ตัวเองนั่งน้ำลายไหลใส่หน้าจอเมื่อกี้ เขาก็รู้สึกแสบๆ ร้อนๆ ที่ใบหน้าเหมือนโดนตบ

มันเป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้าที่สุดเลย !

ถ้าหากทุกคนไม่รู้จักเฉินหน่วนหาน มันก็คงจะไม่เห็นเป็นอะไร

ผู้ชายที่อยู่ในห้องพักตอนว่างๆ ใครบ้างล่ะที่จะไม่มโนถึงสาวสวย ?

มันเป็นเรื่องธรรมดาจะตายไป !

ทว่าเฉินหน่วนหานดันกลายเป็นรักแรกของไอ้คนนิสัยเสียอย่างซูหวยเสียนี่ แบบนี้มันจะไปต่างอะไรกับการมาช่วยตัวเองโชว์ต่อหน้าคนหมู่มากกันล่ะ !?

บ้าเอ๊ย ห้องพักเฮงซวยนี่มันมีอาถรรพ์ชัดๆ !

"นาย ... ฉัน ... โธ่โว้ย !"

ฉู่ฉางคั่วสติหลุดเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แล้ว เขาเตะกะละมังไปใต้โต๊ะเขียนหนังสือ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์แล้วเดินหนีออกไปทันที

เหนื่อยแล้ว พังทลายไปให้หมดเลย !

ต้าเกากับเอ้อร์เกายืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอึ้ง พวกเขารู้สึกว่าสภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตของหัวหน้าห้องนั้นช่างยากลำบากและอันตรายเหลือเกิน ดูสิว่ามีแต่คนประเภทไหนกันเนี่ย ?

"เขา ..."

"ป่วยน่ะ อาการหนักด้วย"

เซาจีพูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ความหงุดหงิดพุ่งทะลุเพดานห้อง "เพิ่งเข้าเรียนได้แค่สองวัน ก็มาทำตัวงอนเป็นเด็กทุกวันเลย นี่มันเด็กทารกในร่างยักษ์ชัดๆ ?"

เซี่ยอวี่ลองนึกถึงสิ่งที่ฉู่ฉางคั่วต้องเจอมาตลอดสองวัน จู่ๆ เขาก็สะดุ้งขึ้นมาแวบหนึ่ง

พูดตามตรงนะ ...

มันเป็นไปได้ไหม ...

ไม่ใช่ว่าท่านประธานฉู่น่ะเปราะบางหรอกนะ แต่เป็นเพราะเขาน่ะน่าสงสารเกินไปต่างหาก !?

คนปกติที่ไหนจะทนโดนตบหน้าอย่างรุนแรงทุกวี่ทุกวันแบบนี้ไหวกันล่ะ !?

คิดไปคิดมาฉันก็เริ่มจะทนดูไม่ได้แล้วนะเนี่ย ...

เซี่ยอวี่ไว้อาลัยให้ฉู่ฉางคั่วในใจหนึ่งวินาที พอเป็นพิธีแล้วเขาก็สลัดเรื่องนั้นทิ้งไปทันที

เขามองซูหวยด้วยสายตาตัดพ้อพลางพูดด้วยความน้อยใจ "พี่หวย นายมีรักแรกเป็นสาวสวยระดับดาวมหาลัยอยู่แล้วนะ ..."

"หยุดเลยๆ !"

ซูหวยรีบโบกมือห้ามพลางรีบแก้ข่าวอย่างจริงจัง "พวกเราเป็นแค่เพื่อนสมัยมัธยมปลายน่ะ เรื่องรักแรกน่ะเป็นข่าวลือ และฉันเองก็ไม่ได้มีความคิดกับเธอในเชิงนั้นจริงๆ นะ"

เรียนรู้กันหรือยัง ?

ตราบใดที่มีนักศึกษาสาขาบิ๊กดาต้าอยู่ตรงนั้นด้วย เจ้าหมาซูกับเฉินหน่วนหานก็จะยังคงเป็นแค่เพื่อนนักศึกษาที่บริสุทธิ์ต่อกันตลอดไป

"ใช่เลย !"

ต้าเกายังคงพยักหน้าเห็นด้วยพลางช่วยเสริมภาพลักษณ์ให้เจ้าหมาซูอย่างแข็งขัน "พี่หวยไม่ได้สนใจเลยสักนิด เมื่อเที่ยงนี้พวกเราเห็นกับตาเลย สาวสวยเฉินเดินเข้ามาหาพี่หวยเองแท้ๆ แต่คุยกันแค่สองคำเขาก็ไล่เธอไปแล้ว !"

ว้าว ! เซาจีกับเซี่ยอวี่ถึงกับอึ้งไปเลย

"เป็นไปไม่ได้ !"

"พวกนายต้องเข้าใจผิดแน่นอน !"

คำปฏิเสธหลุดออกมาตามสัญชาตญาณทันที

ความจริงเซาจีกับเพื่อนได้พบความจริงแล้ว แต่เอ้อร์เกาที่วิญญาณโฮล์มส์เข้าสิงเริ่มวิเคราะห์หลักฐานอย่างจริงจัง

"ความจริงพวกเราเองตอนแรกก็ไม่เชื่อเหมือนกันนะ แต่พอมาวิเคราะห์ดูทีหลัง ก็เจอหลักฐานทันที ! เห็นได้ชัดเลยว่าเฉินหน่วนหานน่ะอยากจะชวนพี่หวยไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน แต่พี่หวยไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอพูดเลย จากนั้นสาวสวยเฉินก็เลยมีอารมณ์งอนนิดหน่อย ... แบบนี้พวกนายจะอธิบายยังไงล่ะ ?"

โจทย์นี้ยากเกินไป บรรดาเจ้าไก่น้อยที่ยังเป็นแค่หมาเลียแบบยังไม่เข้าขั้นคงไม่มีทางหาคำอธิบายได้แน่นอน

"มึนไปหมดแล้ว เรื่องมันจะเว่อร์ไปหน่อยไหมเนี่ย ?"

ทั้งคู่เอามือกุมหัว ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่ภายใต้การบรรยายอย่างออกรสออกชาติของต้าเกากับเอ้อร์เกา พวกเขาก็ต้องจำยอมเชื่อไปในที่สุด

มันจะประหลาดเกินไปแล้วนะ ...

ไม่ใช่สิ พี่หวยเขามีดีอะไรกันแน่นะถึงทำแบบนั้นได้ !?

[จบแล้ว]