บทที่ 170: ทำไมไม่เริ่มจากต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลล่ะ? (ฟรี)

สกายซึ่งโลกทัศน์พังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา มองไปที่เกวนกับวานด้าแล้วก็พบว่า ทั้งสองคนไม่ได้เสนอให้หยุดยั้งการรุกรานของเอเลี่ยนเลย

ไม่มีใครแม้แต่จะคิดจะไปแจ้งเตือนอเวนเจอร์สด้วยซ้ำ

สกายที่เป็นคนใจดีลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็อดถามออกมาไม่ได้:

"ทำไมพวกเราถึงไม่ไปเตือนอเวนเจอร์สล่ะ ว่ากำลังจะมีเทพชั่วร้ายร่วมมือกับเอเลี่ยนเพื่อบุกโลก?"

เกวนที่มองทะลุความเลือดเย็นของคาร์ลมานานแล้ว พูดเย็นชาทันที:

"เธอไม่รู้เหรอ? ไอ้บ้านี่มันเป็นคนเลือดเย็น เห็นแก่ตัวสุด ๆ!"

"เขาแทบรอไม่ไหวแล้วจะได้เห็นอเวนเจอร์สวิ่งวุ่นไปช่วยโลก!"

วานด้าก็หันไปมองคาร์ลด้วยสายตากึ่งจับผิดกึ่งตำหนิ แล้วถามขึ้นว่า:

"ข้อเสนอของสกายไม่ได้ทำให้เราเสียอะไรเลย แค่บอกข่าวเท่านั้นเอง นายยังจะค้านอีกเหรอ?"

เมื่อโดนทั้งสามสาวมองด้วยสายตาไม่เชื่อเฉย ๆ บ้าง จับผิดบ้าง คาร์ลก็พูดแย้งอย่างจริงจังทันที:

"พวกเธออาจจะคิดว่าฉันเป็นคนใจร้ายเห็นแก่ตัว แต่จริง ๆ แล้วทุกอย่างที่ฉันทำ ก็เพื่อถ่วงเวลาไม่ให้โลกถูกทำลายไวยิ่งขึ้นต่างหาก!"

"หา?" วานด้าถึงกับอึ้ง คิดในใจว่าคนคนนี้หมดหวังแล้ว

นี่มันไม่ใช่แค่โกหกหน้าตาเฉย

แต่มันคือการ บิดเบือนขาวเป็นดำ แถได้ระดับโคตรเทพ

วานด้าไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริง ๆ ผิดหวังอย่างถึงที่สุด

ส่วนเกวนกับสกาย ต่างก็ทำหน้ามึนงง

สกายพึ่งเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ยังไม่รู้ว่าคาร์ลจะใจกว้างกับผู้หญิงในฮาเร็มแค่ไหนเวลาโดนด่า

เธอก็กลัวว่าคำถามเมื่อกี้จะไปกระตุกปมอะไรของเขาเข้า เลยได้แต่บ่นในใจเงียบ ๆ ไม่กล้าถามอะไรต่อ

เกวนเองก็สาปแช่งออกมาเลย   ยังไงวันนี้ก็หนีไม่พ้น "ลงโทษในครอบครัว" อยู่แล้ว ก็ขอระบายให้เต็มที่!

"เชี่ยเอ๊ย นายมันตัวแสบ เห็นแก่ตัว เย็นชา โรคจิต ชอบครอบงำ!"

คาร์ลฟังคำ “ชื่นชม” จากปากเกวนเงียบ ๆ แล้วตัดสินใจในใจทันทีว่า คืนนี้ต้อง "ลงโทษ" ยัยนี่อย่างหนักแน่นอน

ทั้งเฆี่ยน ทั้งเทียนหยด ไม่มีเว้น

หลังจากฟังเกวนบ่นเสร็จ คาร์ลก็ทำเป็นใจดี ใช้พลังจิตชงกาแฟขึ้นมาสามแก้ว

"เอากาแฟสักแก้วก่อนจะด่าต่อดีมั้ย?"

เกวนถึงกับกลัวท่าทางนิ่ง ๆ ของเขา   ยิ่งเขาทำเหมือนไม่โกรธ ยิ่งแสดงว่าในหัวเขากำลังคิดแผนลงโทษอยู่แน่นอน

เธอเลยรีบสงบลง หยิบกาแฟจิบเบา ๆ ไม่กล้าเถียงอะไรอีก

พอเห็นว่าเกวนเย็นลงแล้ว คาร์ลก็พูดเสียงเรียบ:

"จำไว้นะที่ฉันเคยบอก โลกนี้มันซับซ้อนกว่าที่พวกเธอคิดมาก"

วานด้าขมวดคิ้ว:

"หมายความว่ายังไง?"

คาร์ลจู่ ๆ ก็หันไปจ้องวานด้า สายตาค่อย ๆ ไล่ลงต่ำ

เดรสสีเขียวอ่อนรัดเอวแบบเรียบหรู เผยให้เห็นสะโพกกลมกลึงแบบลูกพีช

ขาเรียวยาวในถุงน่องสีดำของ Balenciaga ยิ่งขับความเซ็กซี่ให้ชัดขึ้น

รองเท้าหนังขาวงามปิดปลายเท้าเล็กขนาดสามนิ้ว

วานด้าเห็นสายตาหื่นกามของคาร์ลก็แทบอยากจะเตะเขาออกจากห้อง

"มองอะไรนักหนา? พวกเรากินข้าวเสร็จแล้ว นายยังไม่ได้อธิบายเลยว่าเมื่อกี้หมายถึงอะไร"

คาร์ลพูดออกมาทันทีพร้อมตาเป็นประกาย:

"หมายความว่าเธอจะค้างคืนคืนนี้ใช่มั้ย?"

วานด้าเป็นคนที่ปกติเกลียดพฤติกรรมแบบ “กลุ่ม” มาก ไม่ใช่ว่าจะยอมง่าย ๆ

หรือว่าเธอเริ่มเปลี่ยนใจแล้ว?

คาร์ลดันเข้าใจผิด แล้วก็เริ่มจินตนาการสุดหื่นทันที

วานด้ารีบขัดฝันหวานของผู้ชายหื่นตรงหน้า แล้วพูดเย็นชา:

"อย่าหวังเลยว่าจะได้อะไรแบบนั้น นายควรจะรีบอธิบายก่อน!"

คาร์ลจับจุดได้ทันที:

"งั้นแสดงว่าถ้าฉันอธิบายเข้าใจ เธอก็จะอยู่ใช่มั้ย? โอเค เข้าใจแล้ว!"

วานด้าถึงกับพูดไม่ออก ไม่รู้จะด่าอะไรต่อแล้ว

คาร์ลพูดต่อทันที:

"ฉันขอรับประกันเลยว่า หลังจากฟังสิ่งที่ฉันจะเล่าต่อไปนี้ เธอจะเข้าใจเองว่าทุกอย่างที่ฉันทำมาตลอดสองปีนี้ มันมีเหตุผลรองรับทั้งหมด"

เกวนนั่งฟังอย่างอยากรู้ว่านายตัวแสบคนนี้จะกุอะไรขึ้นมาอีก

วานด้าก็กอดอกรอ ฟังดูว่าเขาจะ “แต่งเรื่อง” ไปได้ไกลแค่ไหน

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ร่องอกลึกที่โผล่จากชุดเดรสตัวนั้น ดึงดูดสายตาของคาร์ลเข้าเต็ม ๆ

"แค่กๆ…" วานด้าไอเบา ๆ สองที ทั้งอายทั้งโมโห ที่อีกฝ่ายมัวแต่มองหน้าอกไม่หยุด

คาร์ลจึงละสายตาอย่างอาลัย แล้วเริ่มอธิบายอย่างจริงจัง

“เมื่อหลายพันล้านปีก่อน”

วานด้าฟังไปไม่ทันสามคำก็ขัดขึ้นทันที:

"โอ้ย! ทำไมไม่เริ่มจากตอนเริ่มจักรวาลเลยล่ะ? จะได้เวิ่นให้สุด!"

คาร์ลอึ้งไปนิดแล้วตอบทันที:

"ใช่ เราต้องเริ่มจากก่อนจักรวาลจะถือกำเนิดซะอีก"

วานด้าถึงกับกลอกตา ฟ้าเอ๊ย...เลิกบ่นละ ถือว่าเป็นนิทานก่อนนอนละกัน

แล้วคาร์ลก็เริ่มเล่าเรื่องอย่างเป็นทางการ

"ก่อนกำเนิดจักรวาล พลังงานจักรวาลได้เริ่มรวมตัวกัน แล้วปรากฏเป็นห้าเทพโบราณ ได้แก่, อีเทอร์นิตี้, อินฟินิตี้, เดธ,เอนโทรปี และ ออบลิวิวอน "

"ในบรรดาเทพเหล่านี้ เทพแห่งนิรันดร์คือผู้สร้างกลุ่มเทพเซเลสเชียล"

"เซเลสเชียลเป็นผู้กระจายพันธุกรรมชีวิตไปทั่วจักรวาล พวกเขามีหน้าที่ปลูกสิ่งมีชีวิต และดัดแปลงดีเอ็นเอของสิ่งมีชีวิตพื้นถิ่นในแต่ละดาว"

"เป้าหมายคือการ ‘เพาะเลี้ยง’ ร่างกายของดาวเคราะห์ เพื่อเตรียมให้เทพองค์ใหม่ถือกำเนิดในอนาคต"

"เมื่อถึงเวลา เทพที่กำลังเติบโตจะปรากฏตัว และดาวเคราะห์จะถูกทำลายพร้อมกัน!"

"จากนั้นเมื่อ 138 พันล้านปีก่อน ก็เกิดบิ๊กแบง และมีการถือกำเนิดของหกมณีอินฟินิตี้"

"หลังจากนั้น เทพเซเลสเชียลองค์แรก อาริเชมก็ถือกำเนิดขึ้น เขาคือผู้พิพากษาที่คอยตัดสินว่าระบบอารยธรรมในจักรวาลควรรอดหรือไม่"

"และเขายังเป็นผู้จุดแสงสว่างแห่งแรกของจักรวาลด้วย"

"คนที่สองคือเยเรไมอาห์ ผู้วิเคราะห์ เขาทำหน้าที่ทดลองและดัดแปลงพันธุกรรมสิ่งมีชีวิต ซึ่งนั่นคือจุดกำเนิดของอินฮิวแมน"

"คนที่สามคืออีธาน นักสำรวจ เขามีคฑาประดับด้วยมณีพลัง ใช้เพื่อเก็บเกี่ยวดาวเคราะห์ที่ไม่ผ่านมาตรฐาน"

"แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร เขาทำมณีพลังหายไป"

"นอกจากนี้ยังมีเทพอีกมาก เช่น เนซาร์, ฮาเก้น, อีโก้ดาวมีชีวิต ฯลฯ"

"และเมื่อหลายล้านปีก่อน อาริเชมได้สร้างดีเวี้ยนขึ้นมาในเวิร์ลด์ฟอร์จ ให้ช่วยเขาสร้างทุกสรรพสิ่ง"

"แต่ดีเวี้ยนดันขัดคำสั่งและสร้างสิ่งมีชีวิตตามใจตัวเอง เซเลสเชียลจึงสร้าง ‘อีเทอร์นอล’ ขึ้นมาเพื่อต่อสู้กับดีเวี้ยน"

"เทียนส์ก็คือทายาทของอีเทอร์นอล พวกเขาพัฒนาอาณาจักรของตัวเองในดาวไททัน แล้ววันหนึ่งก็มีไอ้ ‘บ้า’ คนหนึ่งถือกำเนิดขึ้น…"

"โดยปกติ เทพจะส่งอีเทอร์นอลสิบคนไปยังดาวที่มีชีวิต เพื่อกำจัดสิ่งผิดปกติ และควบคุมให้สิ่งมีชีวิตเจริญเติบโตไปถึงจุดที่สามารถหล่อเลี้ยงเทพองค์ใหม่ได้"

"ทุกครั้งที่จบภารกิจ อีเทอร์นอลจะถูกล้างความทรงจำ"

"และแล้ว จุดสำคัญก็มาถึง... เมื่อ 45.5 พันล้านปีก่อน โลกก็ถือกำเนิดขึ้น!"

"ชีวิตแรกเกิดขึ้นใกล้ช่องน้ำร้อนบนพื้นทะเล เมื่อราว 38 พันล้านปีก่อน"

"จากนั้น โลกก็ถูกเลือกให้เป็นร่างกายสำหรับเลี้ยงเทพเซเลสเชียลที่ชื่อว่า ‘เทียแมท’!!"

วานด้าฟังอย่างตั้งใจ พอเห็นคาร์ลหยุดเล่า ก็ถามต่อทันที:

"แล้วไงต่อ? เรื่องนี้ฟังดูมีเหตุมีผลดีนะ ฉันอยากรู้ตอนต่อ"

เกวนกับสกายก็ดูตั้งใจเหมือนกัน รอฟังเหมือนกำลังดูซีรีส์

คาร์ลจิบกาแฟ แล้วพูดเสียงเรียบ:

"นี่ไม่ใช่นิทานที่ฉันแต่งนะ นักแสดงชื่อดังของบอลลีวูดอย่าง ‘คิงโก้’ ก็เป็นหนึ่งในอีเทอร์นอล"

"และเดน วิทแมน อาจารย์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติในลอนดอน ก็เป็นหนึ่งในอีเทอร์นอลเหมือนกัน"

"ในปี 5000 ก่อนคริสตกาล พวกอีเทอร์นอลลงจอดที่เมโสโปเตเมีย ด้วยยานอวกาศชื่อ Domo"

"จนทุกวันนี้ ยานยังซ่อนอยู่ใต้ดินแถวนั้น"

วานด้าชะงักไปเล็กน้อย แล้วถามเสียงเบา:

"นายกำลังจะบอกว่า มีเทพเด็กชื่อเทียแมทอยู่ในโลกจริง ๆ เหรอ?"

คาร์ลตอบอย่างมั่นใจ:

"ใช่ เทพเด็กต้องดูดซับพลังชีวิตจากสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาจำนวนมากเพื่อเติบโต"

"ดังนั้น จุดประสงค์ที่แท้จริงของอีเทอร์นอล คือการทำให้ประชากรโลกถึง 8พันล้านคน เพื่อเลี้ยงเทพ"

"จากนั้น อีเทอร์นอลจะทำลายอารยธรรมมนุษย์ เพื่อให้เทพดูดพลังทั้งหมด"

"เมื่อเทพเติบโตเต็มที่ เขาจะ ‘แตกเปลือก’ ออกมา โลกก็จะแตกไปด้วย"

"วิธีเดียวที่จะหน่วงเวลาไม่ให้เทพปรากฏตัว คือชะลอการเพิ่มประชากร"

"สงครามตะวันออกกลาง ไวรัสชีวภาพ การรุกรานจากต่างดาว   ทั้งหมดดูเหมือนหายนะ แต่จริง ๆ มันช่วยยืดเวลาทำลายโลกออกไป"

"เพราะงั้น อย่าคิดว่าอัมเบรลล่าขายอาวุธเพื่อสร้างสงครามอย่างเดียว"

"ทุกอย่างที่ฉันทำ ก็เพื่อปกป้องโลกจากวันสิ้นโลก!"

พูดไปจนถึงตรงนี้ คาร์ลเกือบเชื่อเรื่องที่ตัวเองพูดแล้วจริง ๆ

นี่แหละ ทำไมเขาว่าจะโกหกคนอื่น ต้องโกหกตัวเองให้เชื่อก่อน

เมื่อฟังจบ เกวนก็ช็อกจนสมองเบลอ

ทั้งหมดที่ไอ้บ้านี่ทำ มันมีเหตุผลเบื้องหลังจริง ๆ เหรอ?

เธอแค่อยากช่วยคน แต่ดันเป็นตัวเร่งวันโลกแตกซะเอง?

สกายก็หน้าซีดเผือด โลกทัศน์พังไม่เหลือชิ้นดี

ไม่รู้แล้วด้วยซ้ำว่า “อะไรคือถูก อะไรคือผิด”

คาร์ลเห็นว่าตัวเองล้างสมองสาว ๆ ได้สำเร็จ ก็อดภูมิใจไม่ได้

แต่ในใจก็เริ่มกังวลเรื่องเทพเด็กที่นอนอยู่ใต้เปลือกโลก

ถึงจะมั่นใจว่าเทพยังอ่อนเกินกว่าจะทำอะไรได้

แต่ถ้าไปฆ่าเทียมาทโดยไม่ได้รับอนุญาต อาจไปกระตุ้นให้เทพองค์อื่นตามมาได้

ถึงอย่างนั้น คาร์ลก็คิดว่า ยังไม่ต้องรีบฆ่าเทพเด็ก เพราะน่าจะใช้เวลาอีกนานกว่า "เทพจะฟักตัว"

คิดได้แบบนั้น คาร์ลก็ถามออกไปทันที:

"เรดควีน ตอนนี้ถ้าอิงตามอัตราการเพิ่มประชากรปัจจุบัน เธอคาดว่าโลกจะมีคนถึง 8พันล้านเมื่อไหร่?"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….