ตอนที่ 89 การเผชิญหน้าระหว่างคมดาบและเวทมนต์ 3

หลังจากที่ธีโอเอาชนะรีเบคก้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ธีโอดอร์นั้นกลับไม่ได้เดินไปที่ที่จัดงานเลี้ยงฉลอง แต่เขากลับมุ่งหน้าไปที่โรงแพทย์ของราชวัง

ธีโอลงมจากเวทีในสภาพที่ดีกว่ารีเบคก้ามากนัก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีความเสียหายเลย พลังของดาบที่ราวกับพายุนั้นมีพลังเกินกว่าพลังป้องกันของบทเพลงแห่งสงคราม

ผู้รักษานั้นเดาะลิ้นของเขาเมื่อเห็นสภาพแขนของธีโอ “…มันแย่มาก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะรักษาอาการบาดเจ็บที่เกิดจากพลังออร่า แต่นี่กลับเป็นมากกว่านั้น บาดแผลของเธอควรใช้การรักษาง่ายๆเช่นการใช้ยาหรือสมุนไพรนั้นจะมีประสิทธิภาพกว่าเวทมนต์นัก”

โดยทั่วไปแล้วพลังมาน่าที่ผ่านเข้าไปในร่างกายของคนนั้นจะเปลี่ยนแปลงไปตามลักษณะโดยธรรมชาติ(นิสัย)ของคนๆนั้น เพื่อให้สอดคล้องกับลักษณะนั้น จอมเวทย์จะต้องลดระดับความเสื่อมสภาพลงโดยการสร้างระบบการหมุนเวียนของอวัยวะเทียมขึ้นซึ่งเรียกว่าวงกลม แต่อัศวินนั้นแตกต่างออกไปสำหรับพวกเขาธรรมชาติโดยเนื้อแท้นั้นเป็นสิ่งที่ดี เนื่องจากพลังออร่าทำให้ความสามารถทรงกายภาพของพวกเขาเพิ่มขึ้นและนั่นยิ่งทำให้พวกเขายิ่งใกล้ชิดกับลักษณะโดยธรรมชาติของพวกเขา ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้การใช้พลังของพวกเขามีประสิทธิภาพมากขึ้น และรอยแผลที่เกิดขึ้นนี้ได้ปฏิเสธการใช้เวทมนต์รักษา

“งั้นหรอครับ?”

“ใช่แล้ว อัศวินรีเบคก้านั้น.....ความหนาแน่นของพลังออร่าเธออยู่ในระดับผู้เชี่ยวชาญแล้ว ถ้าเธอได้รับบาดเจ็บสาหัสจากฝีมือของรีเบคก้าละก็ เธอคงต้องนอนซมอยู่บนเตียงเป็นเวลาหลายเดือน”

“แล้วมันจะใช้เวลานานเท่าไรสำหรับการรักษาบาดแผลนี้ครับ?”

“รอเดี๋ยวนะ?” ผู้รักษาตรวจสอบบาดแผลบนแขนของธีโออย่างละเอียด เขารู้สึกเจ็บปวดเมื่อโดนสัมผัส แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขาร้องออกมา พฤติกรรมของธีโอนั้นเปรียบเสมือนกับเหล่าทหารที่ผ่านสงครามมาแล้ว

ผู้รักษานั้นใช้พลังเวทย์ของเขาเพื่อรักษาบาดแผลก่อนที่จะยกหัวขึ้น “โชคดีที่ดาบไม่ได้แทงเข้าไปลึกเกินไป ฉันจะใช้เวทย์รักษา จากนั้นก็จะให้ยาและพันแผลให้กับเธอ บาดแผลนี้ควรจะหายภายในสามวัน”

“สามวัน....”

“โอ้ใช้ โปรดหลีกเลี่ยงการใช้กำลังหรือการเคลื่อนไหวหนักๆ เป็นเวลา1สัปดาห์ด้วย ไม่งั้นแผลของเธออาจจะเปิดเอาได้”

ธีโอดอร์ไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องปฏิเสธดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเบาๆ

ผู้รักษาได้เริ่มต้นดำเนินการรักษาเต็มรูปแบบ อย่างแรกเขาได้ลบพลังออร่ายังคงหลงเหลืออยู่บนแผลด้วยเวทมนต์รักษา จากนั้นเขาก็เชื่อมต่อกล้ามเนื้อในหลอดเลือดที่ยังไม่หายดี ไม่นานนักเลือดก็หยุดไหล เมื่อเลือดได้หยุดไหล เขาก็ทำการรักษาง่ายๆด้วย ยาและสมุนไพร

ฝีมือของผู้รักษานั้นเป็นของจริงเนื่องจากเขาเป็นแพทย์หลวงของวัง ผ้าพันแผลสีขาวได้พันรอบแขนของธีโอและความเจ็บปวดจากบาดแผลก็ได้หายไป “มันดีกว่าเดิมเยอะเลยครับ ขอบคุณมากครับ”

“...ไม่เป็นอะไร ฉันสิควรที่จะขอบคุณเธอ”ผู้รักษาได้ตรวจสอบผ้าพันแผลอีกครั้งอย่างละเอียดและหัวเราะให้กับคำขอบคุณของเขา

เขาได้รับการว่าจ้างให้มาเป็นแพทย์หลวงในวังมาหลายสิบปีแล้ว เมื่อสงครามได้เปิดฉากขึ้นจำนวนผู้บาดเจ็บที่เขาต้องรักษานั้นมีจำนวนหลายพันคนและมีหลายร้อยรายที่เขาไม่สามารถช่วยชีวิตได้ ชีวิตของพวกเขาถูกคมดาบของแอนดราสพรากไป

“มันถือเป็นชัยชนะเมื่อพวกเรากลับมาจากสนามรบ และมันถือเป็นความพ่ายแพ้เช่นกันเมื่อพวกเรากลับมาพร้อมกับร่างกายของสหายร่วมรบ มีหลายครั้งที่ฉันนึกเสียใจที่ฉันมาเป็นผู้รักษา ฉันไม่สามารถที่จะต่อสู้ได้และบางครั้งฉันก็ได้โทษตัวเองที่ฉันได้เลือกที่จะทิ้งใครบางคนเอาไว้ข้างหลัง”

“….”

“แต่วันนี้ ฉันได้รับรู้ความรู้สึกแล้วว่าชัยชนะครั้งแรกนั้นเป็นยังไง”

ยังเร็วเกินไปที่จะเรียกเขาว่าชายชรา แต่ก็สามารถมองเห็นริ้วรอยบนฝ่ามือเขาได้ บางทีเขาอาจจะนั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชมและได้เห็นด้วยตาของตัวเองถึงความเผด็จการและรุนแรงของจักรวรรดิ

ผู้รักษาได้โค้งคำนับให้กับธีโอและกล่าวขอบคุณอีกครั้งหนึ่ง “วีรบุรุษแห่งเมลเทอร์ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้รักษาเธอด้วยฝ่ามือคู่นี้”

“….ยินดีครับ” ธีโอถูกบังคับให้ยอมรับการสรรเสริญนี้

เขารู้สึกลำบากใจกับท่าทางของผู้รักษาและเดินออกจากโรงแพทย์ทันทีหลังจากที่กล่าวคำอำลาเขา ผู้คนส่วนใหญ่ได้รวมตัวกันอยู่ที่งานเลี้ยงฉลอง ดังนั้นทางเดินจึงมืดและเงียบกว่าปกติ

“ฟู่ มันยุ่งยากมากเกินไป”

ไม่ว่าจะเป็นด้านบวกหรือด้านลบ มันก็ไม่เหมาะกับลักษณะของธีโอที่จะดึงดูดความสนใจของผู้อื่น เขาสามารถที่จะทำหน้าสงบนิ่งได้หลังจากที่ได้ดูดซับประสบการณ์แต่เมื่อเขาได้พบกับคำสรรเสริญเช่นนี้เขาจึงอดรู้สึกแปลกๆไม่ได้

‘ฉันควรจะทำอะไรตอนนี้?’ เขาเดินไปเรื่อยๆขณะที่จมลงไปในความคิด

เสียงของฝ่าเท้าเขาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบวงบ

เวโรนิก้านั้นได้พยายามเชื้อเชิญให้ธีโอไปที่งานเลี้ยงฉลองตอนที่เขาพร้อม แต่เขาไม่ต้องการที่จะไปในสถานที่ที่หนักหน่วงเช่นนั้น นอกจากนี้เขาไม่คิดว่าเขาจะสามารถสนุกสนานไปกับงานเลี้ยงได้ตราบใดที่ยังมีสองปรมาจารย์ดาบอยู่

มันดีกว่าที่จะใช้ข้ออ้างในการบาดเจ็บของเขาเพื่อกลับไปที่หอคอย มันมีเรื่องราวหลายเรื่องมากเกินไปจนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจในหลายๆด้าน

ธีโอเดินขึ้นบันไดไปไม่กี่ก้าวก่อนที่จะหยุดลงและถอนหายใจเบาๆ เขามองไปที่เงามืดที่มุมทางเดินและพูดว่า“ทำไมคุณถึงไม่ออกมาหน่อยละ?”

เงานั้นจางเหมือนกับหมอก แม้เขาจะเร่งประสาทสัมผัสจนถึงขีดสุด แต่เขายังต้องใช้เวลาพอสมควรในการพบเจอที่หลบซ่อน เสียงของธีโอทะลุผ่านทางเดินที่ไม่มีใครอยู่ในปัจจุบัน จากนั้น‘เขา’ ก็ได้ปรากฏตัวออกมาราวกับยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก

ลอยด์ โพลแลน 1ใน7เทพดาบแห่งจักรวรรดิยักไหลและพูดว่า “โอ้ ฉันได้ตามเธอมาโดยไม่ตั้งใจนะ”

“.....ผมคิดว่าคุณกำลังอยู่ในงานเลี้ยงเสียอีก?”

“ฉันขอโทษด้วย แต่อาหารและแอลกอฮอล์ของเมลเทอร์นั้นไม่เหมาะกับรสนิยมของฉัน ฉันกำลังจะเดินไปรอบๆนะ”

มันเป็นคำตอบที่ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย จากนั้นธีโอจึงได้เริ่มมองไปที่ลอยด์ด้วยสายตาที่แสนเย็นชา แม้ว่านี่จะเป็นอาคารที่แยกออกมา แต่ปรมาจารย์ดาบนั้นไม่ได้รับอนุญาติให้เดินเที่ยวชมราชวังด้วยตัวเอง เพียงแค่เดินเล่นเท่านั้น?มันเป็นข้อแก้ตัวสำหรับการติดตามเขาที่น่าสมเพชมาก

“คุณมาหาผมเพื่ออะไรกัน เซอร์โพลแลน?”ธีโอพยายามที่จะระงับความรังเกียจของเขาเอาไว้ ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องหยาบคาย ณ ที่นี่ ธีโอนั้นยังขาดอำนาจและตำแหน่งที่จะหยาบคายได้ ลอยด์นั้นรู้ความจริงในเรื่องนี้เช่นกัน ถ้าเวโรนิก้าหรือบลันเดลล์อยู่ใกล้ๆเขาก็จะหายตัวไปอย่างเงียบๆทันที

‘เขาเป็นพวกกลับกลอก’ ธีโอดอร์เข้าใจถึงเนื้อแท้ของลอยด์ได้ดี

“จุดประสงค์ของฉัน....ฉันมาเพื่อที่จะขอโทษนะ”

“ขอโทษ?”

“อย่างที่เธอรู้ดี ฉันได้ทำผิดพลาดระหว่างการประลองของเธอและรีเบคก้า ฉันไม่รู้ว่าประสาทสัมผัสของเธอนั้นเฉียบคมอย่างมาก เธอตอบสนองต่อเจตนาฆ่าของฉันที่ฉันบังเอิญปล่อยออกมาได้ ฉันขอชื่นชมในเรื่องนั้น”ลอยด์กล่าวชื่นชมเขาด้วยรอยยิ้ม แต่ดวงตาของเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น

ธีโอดอร์หน้าซีดเผือดทันทีเมื่อเขาตระหนักได้ถึงความหมายของคำพูดนี้ สิ่งที่ลอยด์ได้กล่าวไม่ได้หมายถึงการรบกวนระหว่างการประลอง แต่เป็นความเจตนาฆ่าของเขาที่หลุดออกมาโดยบังเอิญ

นั่นหมายความว่า.....ปรมาจารย์ดาบคนนี้ต้องการที่จะฆ่าเขา

“ที่นี่ เธอไม่จำเป็นต้องเครียดไป”ลอยด์ยิ้มและพูดต่อ“ฉันถูกตำหนิโดยหมายเลข4เพราะเขาอ่านเจตนาฆ่าของฉันได้ อย่างน้อยที่สุดมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ฉันจะตัดหัวของเธอที่นี่ มันเป็นเรื่องที่น่าเสียใจอย่างยิ่ง”

“…ทำไม?”

“หืม?”

“ทำไมคุณถึงต้องการฆ่าผม?”

นี่ไม่ใช่คำสั่งจากจักรวรรดิแอนดราสหรือจากแพน เฮลเลี่ยน เขาจึงสงสัยว่าทำไมลอยด์ โพลแลนถึงต้องการที่จะฆ่าเขานัก ฆาตกรนั้นฆ่าคนโดยปราศจากเหตุผล แต่มันไม่ใช่กับปรมาจารย์ดาบ ธีโอรู้สึกอยากรู้มากกว่ากลัวเสียอีก

ลอยด์ถอนหายใจด้วยความจริงใจในคำถามที่กล้าหาญของเขา

“ฮู มันน่าเสียดายจริงๆ ทำไมคนเช่นเธอถึงไม่เกิดในจักรวรรดิกันนะ?”เขาคำรามออกมาด้วยเสียงต่ำก่อนที่จะพูดต่อ“10ปี นั่นคือกำหนดเวลาของการพักรบนี้”

ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเขาได้แปรเปลี่ยนเป็นน่ากลัว“ในอีก10ปีข้างหน้า เธอจะกลายเป็นศัตรูของจักรวรรดิ ความรู้สึกของฉันไม่เคยผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว”

“ความรู้สึกของคุณ....คุณต้องการที่จะฆ่าผมด้วยเหตุผลที่ไม่แน่นอนเช่นนี้หรือ?”

“เธอ....ยังใช้พลังไม่ถึง30%ในการต่อสู้ครั้งนี้สินะ?” เสียงที่มั่นใจของลอยด์ทำให้ธีโอเงียบลง “เธอมีความสามารถมองพอที่จะต่อกรกับ7เทพดาบได้ในอนาคต ดังนั้นฉันจึงคิดว่าฉันควรที่จะฆ่าเธอลงที่นี่ แม้ว่านั่นจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดสงครามก็ตาม”

“อึก....!”

จิตสังหารที่น่ากลัวได้กดทับลงบนตัวธีโอ มันเป็นจิตสังหารที่แตกต่างจากอัตตา เขารู้สึกราวกับว่ามีคมดาบจ่ออยู่ที่คอของเขา

เสียงของเขาค่อยๆเคลื่อนที่ห่างออกไป “10ปีหลังจากนี้ ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้เธอมีชีวิตรอดเช่นวันนี้”

ธีโอไม่สามารถที่จะขยับตัวได้จากจุดที่ลอยด์หายไป จิตสังหารของปรมาจารย์ดาบนั้นน่ากลัวเกินไป เขาคงจะทรุดตัวลงไปแล้วถ้าเขาไม่ได้เคยต่อสู้กับอัตตามาก่อน

เมื่อมองย้อนกลับไป เขารู้สึกโชคดีที่เขาไม่ได้ใช้อัมบราและกระสุนเวทย์ออกมา ลอยด์นั้นจะตีค่าธีโอไว้สูงกว่านี้และเขาคงจะไม่ได้รับคำสั่งห้ามฆ่าธีโอ

“ใช้ 10ปี”ธีโอพึมพำออกมาด้วยเสียงต่ำ

10ปี....มันเป็นเวลาที่สั้นและยาว หลังจากนั้นเขาจะถูกฆ่าโดยปรมาจารย์ดาบ เมื่อได้ยินเช่นนี้ไม่ว่าใครก็รู้สึกกลัว แต่ทว่าธีโอกลับหัวเราะออกมา

เขาได้กระโดดจากไอขี้แพ้ในสถาบันมาเป็นวีรบุรุษแห่งเมลเทอร์ภายในหนึ่งปี สิ่งที่เหล่าจอมเวทย์ต้องใช้เวลาเป็นเดือนแต่เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน เช่นนั้น10ปีสำหรับธีโอก็เปรียบเสมือน100ปีสำหรับจอมเวทย์ธรรมดาสิ? หลักการทั่วไปไม่สามารถใช้ได้กับเจ้าของหนังสือเวทย์โบราณ

ปรมาจารย์ดาบเป็นการดำรงอยู่ที่สุดยอด ‘แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นกำแพงที่ฉันจะก้าวข้ามมันไม่ได้’

ธีโอได้ก้าวไปข้างหน้า เขาฟื้นคืนสติของเขาและเดินออกไปจากที่ที่เขาได้พบกับลอยด์ มันยังไม่ถูกตัดสินหรอกว่าใครจะเป็นผู้เหนือกว่าในอีก10ปีข้างหน้า

***

กึก เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นเบาๆ

ธีโอเข้ามาในห้องขจองใครบางคนและมองเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เขาเข้ามากลิ่นของสมุนไพรและยารักษาก็แตะจมูกเขาทันที เขาขจัดกลิ่นออกด้วยเวทมนต์ลมที่เรียบง่ายและมองไปในทิศทางของผู้ที่ปล่อยกลิ่นออกมา

ด้วยเส้นผมสีทอง ดวงตาสีเขียวและลักษณะที่สดใสของรีเบคก้า คู่ต่อสู้จากจักรวรรดิ เธอมองมาที่ธีโอจากบนเตียงที่เธอนอนอยู่ ซี่โครงของเธอได้หักออกด้วยคลื่นกระแทก ขณะที่ถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลและมีร่องรอยของสมุนไพรและยาอยู่บนผิวที่ช้ำของเธอ สภาพของเธอแตกต่างจากธีโอดอร์ที่กำลังเดินไปรอบๆ

เขาสับสนกับสถานการณ์ขณะที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงของรีเบคก้า ธีโอไม่มีทางเลือกอื่น

‘…ไม่สิ มันเกิดอะไรขึ้นกัน?’

ธีโอดอร์ได้เข้าไปในห้องของรีเบคก้าเพราะเขาต้องการถามเกี่ยวกับแรนดอล์ฟ อย่างไรก็ตามผู้คุ้มกันที่ยืนอยู่ด้านหน้าห้องกลับปล่อยให้เขาเข้ามาอย่างง่ายดายหลังจากที่เขาพิสูจน์ตัวตน

ทำไมพวกเขาถึงปล่อยฉันเข้ามากัน?

ธีโอดอร์มีชื่อเสียงก็จริง แต่จักรวรรดิแอนดราสและอาณาจักรเมลเทอร์นั้นยังคงเป็นศัตรูกันอยู่ ทำไมพวกเขาถึงยอมเชื่อฟังศัตรูกัน?เขาเพียงแค่ต้องการที่จะเอ่ยถึงชื่อของแรนดอล์ฟกับผู้คุ้มกันและคอยดูว่าเธอจะตอบสนองต่อเรื่องนี้หรือไม่ อย่างไรก็ตามคณะฑูตจากจักรวรรดิกลับไม่ลังเลเลยที่จะให้เขาได้เห็นรีเบคก้า

บรรยากาศที่อึดอัดได้ปกคลุมไปทั่ว ดวงตาของรีเบคก้าจ้องมาที่ธีโอไม่กระพริบและเพิ่มความรู้สึกกดดันให้กับเขา เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะเริ่มต้นยังไง ในท้ายที่สุด ธีโอดอร์ก็ได้เปิดปากของเขาขึ้นเพื่อพูดคำทักทายที่เรียบง่าย แต่รีเบคก้าก็ได้พูดขึ้นมาก่อน

เสียงของเธอเหมือนกับเสียงระฆังที่สะท้อนขึ้นมาอย่างชัดเจน “คุณมาเพื่อใช้สิทธิของผู้ชนะงั้นหรอ?”