บทที่ 331 เก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตา กลับสู่สำนักไท่เสวียน!

บทที่ 331 เก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตา กลับสู่สำนักไท่เสวียน!

บนแท่นบูชา

ตราประทับราชามนุษย์ถูกอัญเชิญขึ้นประดิษฐาน

โจวอิ๋งก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น มุ่งหน้าสู่แท่นบูชา

ใบหน้าของนางสงบนิ่ง สวมชุดคลุมยาวสีทอง ชายชุดลากยาวไปกับพื้น เมื่อนางก้าวเดินชายชุดจะขยับขึ้นลงตามบันได

ใต้แท่นบูชา

ผู้คนมากมายเบียดเสียดกัน ทุกคนเงยหน้ามองนาง

"จักรพรรดินีองค์แรกแห่งอาณาจักรเฉียนหยวนจะขึ้นครองราชย์ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย"

มีคนพูดเบาๆ

"หุบปาก! ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร?" มีคนรีบกระซิบเสียงต่ำ

แล้วกล่าวต่อว่า "เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนตัวเล็กอย่างพวกเราต้องกังวล หากทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้นได้ นั่นถือเป็นเรื่องดีแล้ว!"

"ก็จริง!" ชายผู้นั้นพยักหน้า

โจวเว่ยมองบุตรสาวคนเล็กของตนเองในปัจจุบัน เมื่อสวมชุดคลุมนี้ดูเหมือนนางจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทำให้เขารู้สึกถึงความสง่างามเล็กน้อย

โจวหลิงมองดูร่างที่กำลังปีนขึ้นไปของนางแล้วพยักหน้าช้าๆ "ไม่เลว!"

ครู่ต่อมา

โจวอิ๋งมาถึงบนแท่นบูชา

นางไม่ลังเล ยกมือขึ้นคว้าตราประทับราชามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้า

ตราประทับราชามนุษย์ตกลงในมืออย่างมั่นคง

นางหันกลับไปมองฝูงชนจำนวนมากที่อยู่ใต้แท่นบูชา

แล้วยกตราประทับราชามนุษย์ในมือขึ้นสูง

"ถวายบังคมฝ่าบาท!"

โจวเว่ยเป็นผู้นำโค้งคำนับ

ประชาชนนับหมื่นต่างคุกเข่าลงพร้อมกัน

"ฝ่าบาททรงพระเจริญยิ่งยืนนาน มีพระชนมายุยืนยาวทัดเทียมฟ้า!"

"ฝ่าบาททรงพระเจริญยิ่งยืนนาน มีพระชนมายุยืนยาวทัดเทียมฟ้า!"

"ฝ่าบาททรงพระเจริญยิ่งยืนนาน มีพระชนมายุยืนยาวทัดเทียมฟ้า!"

แต่ในขณะนั้น สายตาของโจวอิ๋งกวาดมองไปทั่ว หลังจากผ่านไปหลายลมหายใจ ดวงตาของนางก็ดูหม่นลงเล็กน้อย

เขาไม่มาหรือ?

ในเวลานั้น ร่างของเจียงหยวนปรากฏขึ้นข้างกายโจวหลิงช้าๆ

"สหายเต๋า ในที่สุดท่านก็มา!"

น้ำเสียงของโจวหลิงแฝงไปด้วยความยินดีเล็กน้อย

เจียงหยวนยิ้มแล้วเงยหน้ามองโจวอิ๋งบนแท่นบูชา

ในเวลานั้นแสงแดดยามเช้าส่องกระทบลงบนชุดคลุมสีทองของนาง ราวกับสวมคลุมรัศมีสีทองให้

โจวอิ๋งก็เห็นสายตาของเจียงหยวน ดวงตาของนางสว่างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความยินดี

เจียงหยวนส่ายหน้า เขาสัมผัสได้จริงๆว่าโจวอิ๋งรู้สึกชื่นชมเขาอย่างกะทันหัน

แต่สิ่งนี้เป็นเพียงความชื่นชมในความแข็งแกร่งของผู้หญิงเท่านั้น!

หลังจากนั้น พิธีสืบทอดตำแหน่งราชามนุษย์ได้ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ทุกสิ่งก็เรียบร้อย

ราชามนุษย์ของอาณาจักรเฉียนหยวนได้เปลี่ยนเป็นโจวอิ๋งอย่างเป็นทางการตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป

พลังแห่งโชคชะตาเผ่ามนุษย์นับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็นมังกรทอง พุ่งเข้าสู่ร่างของโจวอิ๋ง

หน้าต่างสถานะของโจวอิ๋งค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป

【ชื่อ】: โจวอิ๋ง

【ขอบเขต】: ระดับทะเลวิญญาณขั้นที่แปด

【โชคติดตัวแต่กำเนิด】: กายเทวะมนุษย์สวรรค์ (ม่วง) จักรพรรดินีแห่งโชคชะตา! (ม่วง) ตราประทับราชามนุษย์ (ม่วง) อัจฉริยะวิถียุทธ์ (น้ำเงิน) โลหิตไหลรินดุจสายธาร (น้ำเงิน) จิตวิญญาณควบแน่น (น้ำเงิน)

【กายเทวะมนุษย์สวรรค์】: กายพิเศษชนิดหนึ่ง เมื่อกระตุ้นแล้วจะได้รับการเสริมพลังจากฟ้าดิน พลังรบไร้เทียมทาน

【จักรพรรดินีแห่งโชคชะตา!】 : แบกรับลิขิตฟ้า ถูกกำหนดให้เป็นจักรพรรดินี มีผลให้เปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี พบภัยกลายเป็นมงคล

【ตราประทับราชามนุษย์】: ได้รับการยอมรับจากพลังแห่งโชคชะตาเผ่ามนุษย์ ได้รับการสวมมงกุฎเป็นราชามนุษย์ ได้รับการปกป้องจากพลังแห่งโชคชะตา

【อัจฉริยะวิถียุทธ์】: ความเร็วในการฝึกเคล็ดวิชาต่อสู้และวิชาบำเพ็ญเพียรเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เคล็ดวิชาฝึกฝนใดๆสามารถเรียนรู้ได้อย่างง่ายดาย

หลังจากอ่านหน้าต่างสถานะของโจวอิ๋งแล้ว เจียงหยวนพยักหน้าเล็กน้อย

โชคติดตัวแต่กำเนิดสีม่วงสามอย่าง ไม่เลวเลย!

หลังจากนั้นมีข้อความเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

【เนื่องจากท่านทำให้โจวอิ๋งสืบทอดตำแหน่งราชามนุษย์สำเร็จ วิถีแห่งโชคชะตาได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ท่านได้รับพลังแห่งโชคชะตา 234 หน่วย และได้รับเมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตาระดับต่ำเพิ่มอีกหนึ่งเมล็ด】

เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตาระดับต่ำจริงๆ

เหมือนกับผลตอบแทนที่กู่โม่ให้เขา!

แม้ว่าเจียงหยวนจะคาดการณ์ไว้ในใจ แต่เขายังรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

ช่างเถอะ!

การยกระดับเป็นสีม่วงแค่เสียพลังแห่งโชคชะตาไปสองพันหน่วยเท่านั้น แค่เดือนเดียวก็ทำได้แล้ว!

เมื่อเทียบกับผลตอบแทนของโจวอิ๋ง ผลตอบแทนของฉินอวิ๋นถือเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่กว่า

นางมีโชคติดตัวแต่กำเนิดสีทอง กระดูกเต๋าสูงสุด

สิ่งที่เขาทำในตอนนั้น ไม่ต่างอะไรกับการเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของนาง

การมีส่วนร่วมในระดับลึกซึ้งเช่นนี้ ตามเหตุผลแล้วผลตอบแทนควรเป็นเมล็ดพันธุ์ระดับสูง

นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด!

ถ้าคำนวณตามเวลา ร่างกายของนางน่าจะพัฒนาอย่างเต็มที่และก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียรภายในช่วงหนึ่งปีครึ่งนี้

หรืออาจจะเร็วกว่านั้นเล็กน้อย เพราะตระกูลฉินมีสมบัติล้ำค่าบำรุงร่างกาย

เจียงหยวนกวาดตามองทุกคนในลานกว้าง

เมื่อจิตใจเคลื่อนไหว พลังแห่งโชคชะตาที่คนเหล่านี้รวบรวมได้ในวันนี้ก็ไหลเข้าสู่หน้าต่างสถานะ

พลังแห่งโชคชะตา +1

พลังแห่งโชคชะตา +1

พลังแห่งโชคชะตา +1

จากนั้นเขาเปิดหน้าต่างสถานะของตัวเองดู

【ชื่อ】: เจียงหยวน

【ขอบเขต】: ระดับธรรมลักษณ์ขั้นที่แปด (0%)

【จิตวิญญาณดั้งเดิม】: 89.1

【ร่างกาย】: เปิดแดนลี้ลับที่สอง

【เคล็ดวิชา】: วิชาลับมังกรแท้จริง (สำเร็จขั้นเล็ก) กระบี่เต๋าจิตวิญญาณดั้งเดิม (ขั้นที่หนึ่ง) กายแท้หมื่นภัยไม่ดับสูญ (ขั้นที่สอง) เคล็ดวิชาหลอมกระดูกศักดิ์สิทธิ์ (กระดูกศักดิ์สิทธิ์เริ่มถือกำเนิด) วิชากลืนกินสวรรค์ (สำเร็จขั้นสูง)

【โชคติดตัวแต่กำเนิด】: กายทองคำโลหิตศักดิ์สิทธิ์ (ทอง) กายเทพกลืนกิน (ทอง) กายเทพคชสาร (ทอง) เนตรคู่ซ้อนโบราณ (ทอง) จิตวิญญาณดั้งเดิมแห่งเต๋า (ทอง) แสงเทพห้าสี (ทอง) พลังโชคปกปัก (น้ำเงิน)

【พลังแห่งโชคชะตา】: 3,350 หน่วย

【เมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตา】 : เมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตาระดับต่ำหนึ่งเมล็ด (มีโอกาสน้อยที่จะได้รับโชคติดตัวแต่กำเนิดสีเขียว มีโอกาสสูงที่จะได้รับโชคติดตัวแต่กำเนิดสีน้ำเงิน มีโอกาสน้อยมากที่จะได้รับโชคติดตัวแต่กำเนิดสีม่วง)

【วาสนาฟ้าลิขิต】 : สามารถกระตุ้นได้

เจียงหยวนเหลือบมองแวบหนึ่ง พลางคิดในใจ พลังแห่งโชคชะตาห้าหน่วยถูกใช้รดลงบนเมล็ดพันธุ์

จากนั้นเขาปิดหน้าต่างสถานะ

“สหายเต๋าโจวหลิง ข้าขอตัวก่อน!”

โจวหลิงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาชะงักไปแวบหนึ่ง “สหายเต๋าจะไม่พักอยู่ต่ออีกสองสามวันหรือ?”

“ไม่ล่ะ!” เจียงหยวนส่ายหน้า

จากนั้นมองโจวอิ๋งแวบหนึ่ง เผยรอยยิ้มจางๆ “นางสามารถสืบทอดตำแหน่งราชามนุษย์ได้ ข้าพอใจมาก! ตอนนี้ไม่มีเวลาจะเสียแล้ว! ในอนาคตยังมีเรื่องสำคัญอีกมากมายจะเกิดขึ้น ข้าไม่มีคุณสมบัติที่จะเสียเวลามากเกินไป!”

โจวหลิงได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็พยักหน้า “ตกลง เช่นนั้นข้าจะไม่รั้งสหายเต๋าแล้ว! หากสหายเต๋าว่างในภายหน้าสามารถแวะมาพักในเมืองหลวงได้ทุกเมื่อ!”

เจียงหยวนพยักหน้าตอบรับคำ จากนั้นร่างวูบหายไปในพริบตา

โจวหลิงมองดูร่างที่จากไปของเจียงหยวน แล้วมองโจวอิ๋งซึ่งตอนนี้เป็นราชามนุษย์ของเฉียนหยวนแวบหนึ่ง

จากนั้นพยักหน้าในใจอย่างลับๆ พอใจก็ดีแล้ว

ในชั่วพริบตา

เจียงหยวนกลับมายังตำหนักฮวาเฟิ่งอีกครั้ง ปรากฏตัวข้างซูเสี่ยวเสี่ยว

“นายน้อย!”

ซูเสี่ยวเสี่ยวเผยรอยยิ้มจางๆ

พลังแห่งโชคชะตา +10

พลังแห่งโชคชะตา +10

ปราณหมอกสีทองที่เพิ่งเกิดขึ้นบนร่างของซูเสี่ยวเสี่ยวและหวงจิ่วจิ่วได้หลอมรวมเข้าสู่หน้าต่างสถานะของเจียงหยวนในทันที

“ไปกันเถอะ!”

เจียงหยวนกล่าว

จากนั้นจิตสัมผัสของเขาแผ่ออกไป ครอบคลุมพื้นที่กว่า 1400 ลี้

นำซูเสี่ยวเสี่ยวร่ายวิชาเคลื่อนย้ายพริบตาขนาดเล็กมุ่งหน้าไปยังสำนักไท่เสวียน

ชั่วครู่ต่อมา

สำนักไท่เสวียน

ลู่ชิงซานและคงเนี่ยนนั่งอยู่บนยอดเขาเทียนโส่ว ดื่มเหล้าอย่างสบายอารมณ์

การต่อสู้ของเจียงหยวนในวันนั้นได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเพียรของอาณาจักรเฉียนหยวนแล้ว

ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่ได้รับรู้ถึงการต่อสู้ในวันนั้น

พวกเขาทั้งสองก็เช่นกัน

หลังจากได้รับข่าวนี้ สำนักไท่เสวียนทั้งหมดต่างเต็มไปด้วยความยินดี

การมีอยู่ของเจียงหยวนในสำนักไท่เสวียนจะนำพาสำนักก้าวไปสู่ความรุ่งโรจน์ในอนาคตอย่างแน่นอน

ศิษย์ทุกคนในสำนักจะได้รับประโยชน์มากมายจากสิ่งนี้

ในสถานการณ์เช่นนี้ ลู่ชิงซานและคงเนี่ยนย่อมมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง และจิตใจผ่อนคลายลงอย่างมาก

ตอนนี้เอง

เจียงหยวนพาซูเสี่ยวเสี่ยวปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาทั้งสองอย่างกะทันหัน

ลู่ชิงซานตกใจเล็กน้อยในตอนแรก จากนั้นเผยรอยยิ้มออกมา

“เป็นอย่างไรบ้าง? ไปเมืองหลวงมาแล้วได้อะไรหรือไม่?”

เจียงหยวนพยักหน้า เผยรอยยิ้ม “ได้ผลตอบแทนที่ดีขอรับ! มีทรัพยากรสำหรับบำเพ็ญเพียรเพื่อทะลวงสู่ขอบเขตใหญ่ถัดไปแล้ว!”

พูดจบ แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นในมือเจียงหยวน

แหวนมิติวงหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ

“ท่านเจ้าสำนัก ของเหล่านี้ขอมอบให้ท่าน!”

“ข้างในนี้มีอะไรหรือ?” ลู่ชิงซานถามด้วยความประหลาดใจ

คงเนี่ยนที่อยู่ข้างๆหัวเราะหึหึ “นั่นต้องเป็นของดีสิ! เด็กคนนี้ลงมือแล้วจะผิดพลาดได้อย่างไร?”

ลู่ชิงซานรับแหวนมิติจากมือเจียงหยวน กวาดจิตสัมผัสมองดูก่อนตกใจทันที

“นี่...นี่มันเยอะขนาดนี้เลยรึ?”

ดวงตาเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน!

“อะไรกัน? สิ่งใดทำให้เจ้าประหลาดใจได้ถึงเพียงนี้?”

คงเนี่ยนก็เผยความสงสัยออกมาเช่นกัน รีบรับมาจากมือของลู่ชิงซาน

กวาดจิตสัมผัสมองดู ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วย

ภายในแหวนมิตินั้นเต็มไปด้วยตำราเคล็ดวิชาต่างๆ

จำนวนตำราเคล็ดวิชาเหล่านี้มากเกินกว่าตำรารวมทั้งหมดในหอคัมภีร์ของสำนักไท่เสวียนเสียอีก

เจียงหยวนยิ้มเล็กน้อย “ของเหล่านี้เก็บไว้ในหอคัมภีร์สามารถเพิ่มรากฐานของสำนักได้ ในอนาคตศิษย์ในสำนักจะสามารถหาวิชาลับที่เหมาะสมกับตนเองได้มากขึ้น!”

“นี่...นี่มันล้ำค่าเกินไปแล้ว!” ลู่ชิงซานถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วกล่าวช้าๆ “ตำราเคล็ดวิชาคือมรดกที่สำคัญที่สุดของสำนัก ของเหล่านี้ประเมินค่าไม่ได้!”

เจียงหยวนกล่าวเรียบเฉย “แค่ประเมินค่าไม่ได้เท่านั้น! สำหรับข้าในตอนนี้มันไม่นับเป็นอะไรเลย! ทั้งหมดรวมกันคงขายได้ไม่กี่พันหินวิญญาณระดับสูง”

ลู่ชิงซาน: “...”

“เจ้ามันคนมีกินไม่รู้จักคนอดอยากจริงๆ!” ลู่ชิงซานส่ายหน้า

จากนั้นเขากล่าวต่อว่า “สำนักไท่เสวียนทั้งสำนัก หากขายทรัพย์สินทั้งหมดยังไม่เท่าหินวิญญาณระดับสูงไม่กี่ร้อยก้อนเลย!”

“การมีตำราเคล็ดวิชาเหล่านี้ย่อมเสริมสร้างรากฐานของสำนักไท่เสวียนได้อย่างมหาศาล พูดได้เลยว่าสำคัญต่อสำนักไท่เสวียนอย่างยิ่ง!”

เจียงหยวนยิ้มเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้นเจ้าสำนักก็รับตำราเคล็ดวิชาเหล่านี้ไว้เถอะขอรับ!”

ลู่ชิงซานนิ่งครุ่นเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า "เอาอย่างนี้! ตำราเคล็ดวิชาระดับสวรรค์กว่าสิบเล่ม ข้าจะคัดลอกไว้ส่วนหนึ่ง ส่วนฉบับเดิมจะคืนให้เจ้า! ส่วนเคล็ดวิชาและวิชาลับที่เหลือ ข้าขอรับไว้เอง!"

เจียงหยวนกล่าวว่า "ตกลง! แต่ไม่จำเป็นต้องคืนข้า ท่านเจ้าสำนักช่วยเปลี่ยนเป็นโอสถเปิดทะเลให้ข้าโดยตรงก็พอ!"

"ไม่มีปัญหา!" ลู่ชิงซานพยักหน้า

เจียงหยวนกล่าวต่อว่า "ถ้าเช่นนั้น ท่านเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสคงเชิญดำเนินการต่อ ข้าขอตัวกลับก่อน!"

กล่าวจบ เจียงหยวนเคลื่อนไหวร่างกาย

พาซูเสี่ยวเสี่ยวหายไปจากที่แห่งนั้นในพริบตา

ลู่ชิงซานมองดูวิธีที่เจียงหยวนจากไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงกล่าวว่า "ไม่ทันรู้ตัวเขาก็มาถึงขั้นนี้แล้ว! เป็นอันดับหนึ่งของอาณาจักรเฉียนหยวน!"

"จริงด้วย!" คงเนี่ยนพยักหน้า "ข้าเองก็ไม่คิดว่าเด็กน้อยที่มีพรสวรรค์ผู้นี้เมื่อสามปีก่อนจะก้าวมาถึงขั้นนี้ได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้! ไม่รู้จริงๆว่าอนาคตของเขาจะปีนป่ายไปถึงขอบเขตใด!"

"คาดเดาไม่ได้!" ลู่ชิงซานส่ายหน้า "ความสามารถที่เขาแสดงออกมาได้ก้าวข้ามความเข้าใจของเราไปแล้ว!"

ยอดเขาเทียนจู้

เจียงหยวนพาซูเสี่ยวเสี่ยวเคลื่อนย้ายเพียงครั้งเดียวก็กลับมายังคฤหาสน์ของตนเอง

"ในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้ว!"

ซูเสี่ยวเสี่ยวเผยรอยยิ้มจางๆ

เจียงหยวนเผยรอยยิ้มเช่นกัน

"นายน้อย ตอนนี้พวกเราจะทำอะไรกันดีเจ้าคะ?"

"กินเนื้อ!"

"ยังมีเนื้อมังกรวารีอีกหรือ?" ซูเสี่ยวเสี่ยวตาสว่างวาบ

ซี้ด—

นางพลันสูดน้ำลายตัวเอง

"แน่นอนว่ายังมี!"

เจียงหยวนโบกมือ ร่างมังกรวารีที่เหลืออีกสองตัวปรากฏขึ้นในลานบ้านทันที

"นายน้อย ให้ข้าจัดการเองเจ้าค่ะ!"

"ดี!" เจียงหยวนพยักหน้า

"จิ๊บจิ๊บ—"

"ข้าก็อยากกินด้วย ข้าก็อยากกินด้วย!"

หวงจิ่วจิ่วกระโดดไปมาบนตัวเจียงหยวน

เจียงหยวนจับหวงจิ่วจิ่วที่อยู่บนไหล่

ในขณะนี้ขอบเขตของหวงจิ่วจิ่วได้ทะลวงไปหลายขั้นแล้วเมื่อเทียบกับตอนที่นางเกิด

แต่รูปร่างของนางยังคงเหมือนเดิม ไม่แตกต่างจากนกธรรมดาทั่วไป ไม่โตขึ้นเลย

จากนั้นเจียงหยวนกล่าวว่า "ถ้าจะกินก็เอาเนื้อมังกรวารีสองตัวนี้ไปย่างให้ดี รอข้ากลับมากิน!"

"จิ๊บจิ๊บ—"

"เจ้าค่ะ นายท่าน!"

หวงจิ่วจิ่วพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเจียงหยวนเห็นมู่เชียนหรูปรากฏตัวในลานบ้านอีกครั้ง

"นายท่านเจียง!"

ทันทีที่เห็นสายตาของเจียงหยวนมองมา มู่เชียนหรูก็เอ่ยทักทาย

เจียงหยวนพยักหน้ากล่าวว่า "ในอาณาจักรเฉียนหยวนเจ้าปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครตามล่าเจ้าอีก!"

"เจ้าจะเลือกอยู่ที่นี่ต่อไปก็ได้ หรือจะเลือกกลับนิกายเทียนหมอก็ได้!"

มู่เชียนหรูพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "บ่าวอยากกลับไปดูเจ้าค่ะ!"

"ได้!" เจียงหยวนพยักหน้า

มู่เชียนหรูถอนหายใจแผ่วเบาก่อนกล่าวต่อ "นายท่านเจียง เช่นนั้นบ่าวขอตัว บ่าวจะไปพบท่านป้าก่อนเจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นเจียงหยวนพยักหน้าอนุญาต มู่เชียนหรูจึงเดินออกจากประตูคฤหาสน์ไป