บทที่ 250 - กระบี่เดียวสะท้านเซียนเจตจำนงสวรรค์

บทที่ 250 - กระบี่เดียวสะท้านเซียนเจตจำนงสวรรค์

รับกระบี่ของข้าไปซะ?

หมิงที่แต่เดิมมีสีหน้าตื่นเต้นพลันหุบรอยยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ผู้บุกรุกเผ่ามนุษย์คนนั้น ในที่สุดก็ตัดสินใจจะลงมือด้วยตัวเองแล้วงั้นหรือ?

แม้ว่าเธอจะมีความมั่นใจในองค์เทพสัตว์อสูรสูงสุดอย่างเต็มเปี่ยม แต่ผู้บุกรุกเผ่ามนุษย์คนนี้ก็ประมาทไม่ได้เด็ดขาด

สองกระบี่ก่อนหน้านี้...

หมิงครุ่นคิดในใจ ขณะที่หันไปมองเพื่อนรักของเธอ ก็พบว่าเพื่อนของเธอกำลังเหม่อมองท้องฟ้า ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

อืม... น่าจะเป็นเพราะความตื่นเต้นนั่นแหละ!

ก็แน่ล่ะ เพื่อนของเธอคนนี้เฝ้ารอคอยที่จะปลุกองค์เทพสัตว์อสูรสูงสุดมาตลอดนี่นา

ทว่า เธอหารู้ไม่ว่า ภายใต้เปลือกหุ้มนั้น ฝูมู่กำลังหายใจหอบถี่ เหงื่อเย็นเฉียบเปียกชุ่มเสื้อผ้า สภาพเหมือนคนที่เพิ่งรอดตายมาหวุดหวิด

'นี่สินะ ตัวตนที่เกิดจากการหลอมรวมกันระหว่างเทพสัตว์อสูรและเจตจำนงสวรรค์!'

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมก่อนหน้านี้ท่านผู้อาวุโสถึงบอกว่าจุดสำคัญอยู่ที่เทพสัตว์อสูร... เซียนเจตจำนงสวรรค์ สิ่งที่พวกเธอต้องทำมีเพียงแค่รักษาชีวิตตัวเองให้รอดก็พอ

ขนาดสายตายังไม่ได้ทอดมองลงมาตรงๆ เธอที่เป็นถึงระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าขั้นสมบูรณ์ยังแทบจะตกตายและจมดิ่งลงไป

พลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ปานนี้...

ต่อให้เป็นท่านซีฟื้นคืนชีพกลับมา ก็คงยากที่จะต้านทานได้กระมัง?

อันที่จริงไม่ได้มีแค่ฝูมู่คนเดียว

เมื่อครู่นี้ เพียงแค่สายตาที่ยังไม่ทันได้ทอดมองลงมาของเซียนเจตจำนงสวรรค์ ก็ทำให้เผ่ามนุษย์ทุกคนที่สวมใส่เปลือกหุ้มและแฝงตัวอยู่ในเผ่าเทพสัตว์อสูร สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันไร้ขอบเขต

เปลือกหุ้มที่สูญเสียชีวิตไปแล้วล้วนมีท่าทีจะ 'กลับมามีชีวิต' อีกครั้ง เพื่อกลืนกินเผ่ามนุษย์ที่ซ่อนอยู่ภายในให้กลายเป็นสารอาหารของพวกมัน

จนกระทั่งเสียงกระบี่อันกังวานใสดังขึ้น ความผิดปกติต่างๆ ถึงได้สงบลง

……

ณ จุดที่สูงขึ้นไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของโลกเทพสัตว์อสูร ท่ามกลางความลี้ลับที่ไม่อาจหยั่งรู้

สวีสิงถือกระบี่ยืนหยัด ขวางหน้าเงามืดอันน่าสะพรึงกลัวตนหนึ่งเอาไว้

เงามืดนั้นมีขนาดมหึมาไร้ขอบเขต แทบจะไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ มันก้าวข้ามพันธนาการของมิติ และข้ามผ่านอดีตและปัจจุบัน

ความแตกต่างของขนาดตัวระหว่างทั้งสองนั้น แม้แต่แสงหิ่งห้อยกับแสงจันทร์กระจ่างก็ยังมิอาจเทียบได้ถึงหนึ่งในร้อยล้านส่วน ทว่าเมื่อกลิ่นอายของทั้งสองปะทะกัน กลับไม่อาจบอกได้ว่าใครเหนือกว่าใคร

แรงสั่นสะเทือนแห่งความพินาศที่เกิดจากการปะทะกันของกลิ่นอาย แผ่ขยายออกไป ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ถาโถมในสายธารแห่งกาลเวลาที่ไหลทะลักไปข้างหน้าอย่างไม่มีวันสิ้นสุด

กฎเกณฑ์และวิถีนับหมื่นของโลกเทพสัตว์อสูรต่างก็กรีดร้องและสั่นสะท้าน

ราวกับผ่านไปเพียงเศษเสี้ยวของชั่วพริบตา หรืออาจจะเนิ่นนานราวกับชั่วนิรันดร์ เงามืดที่ใหญ่โตมโหฬารจนเกินจินตนาการก็พลันหายวับไป

แทนที่ด้วยร่างที่ดูเย็นชา ซึ่งมีความสูงน้อยกว่าเผ่าเทพสัตว์อสูรวัยผู้ใหญ่ทั่วไปเสียอีก หรืออาจจะไม่ถึงสองเมตรด้วยซ้ำ

เขาสวมชุดคลุมสีดำ บนเกล็ดสีม่วงที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบ มีอักขระลี้ลับที่ถูกวาดด้วยเส้นสีดำปรากฏอยู่ ส่วนใบหน้านั้นไม่ได้มีเกล็ดปกคลุมมากนัก ตรงกลางหว่างคิ้วมีลวดลายเกลียวประหลาดที่เกิดจากการสานทับกันของเส้นสีม่วงและสีดำ

ตาซ้ายดำสนิท แผ่ซ่านไปด้วยความบ้าคลั่งและเหี้ยมโหดไร้ที่สิ้นสุด

ตาขวาสีม่วงบริสุทธิ์ เย็นชาและสูงส่ง ทอดมองทุกสรรพสิ่งในโลกหล้า

"ผู้บุกรุก หรือจะเรียกว่า..."

เขาค่อยๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงที่เหี้ยมโหดและเย็นชาดังก้องสอดประสานกันไม่หยุดหย่อน

ดวงตาสองสีจ้องเขม็งไปที่สวีสิงซึ่งอยู่เบื้องหน้า

"บรรพชนกระบี่!"

หลังจากต่อสู้แย่งชิงกันมาเนิ่นนาน เมื่อตอนนี้ตกลงกันได้ เซียนเจตจำนงสวรรค์จึงมีสติสัมปชัญญะแจ่มชัดอย่างหาได้ยากยิ่ง

"โลกใบนี้เป็นของข้า จงจากไปซะ แล้วข้าจะไม่ถือสาหาความเรื่องที่เจ้าล่วงล้ำเข้ามา"

ไม่ว่าจะเป็นเทพสัตว์อสูรหรือเจตจำนงของโลกใบนี้ ต่างก็ไม่อยากปะทะกับตัวตนระดับเดียวกันที่มาจากภายนอก

ศัตรูตัวฉกาจที่สุดของทั้งสองก็คืออีกฝ่าย ไม่มีใครรับประกันได้ว่า หากต่อสู้กันจริงๆ แล้ว ฝ่ายที่เพลี่ยงพล้ำจะไม่ใช่ตัวเอง

การขับไล่อีกฝ่ายออกไป คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด!

วิง~ !

ทว่าสิ่งที่ตอบรับพวกเขา กลับเป็นเสียงกระบี่ที่ดังก้องมาจากต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง และสะท้อนไปจนถึงจุดสิ้นสุดของโลกหล้าอีกครั้ง

เห็นเพียงสวีสิงใช้นิ้วดีดเบาๆ ที่ตัวกระบี่ จากนั้น...

ก็ฟาดฟันออกไปในแนวนอน!

ตู้ม!

ราวกับท้องฟ้าถล่มทลาย!

แสงกระบี่สีชาดปรากฏขึ้นท่ามกลางวิถีนับหมื่นของโลกเทพสัตว์อสูร กระบี่นี้ราวกับได้รวบรวมวิถีแห่งกระบี่ทั้งหมดตั้งแต่แนวคิดเรื่อง 'การดำรงอยู่' ถือกำเนิดขึ้นมาจนถึงปัจจุบัน

เซียนเจตจำนงสวรรค์ชะงักไป

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมบรรพชนกระบี่ผู้นี้ถึงต้องมาสู้ตายกับตัวเอง ทั้งๆ ที่เขากับอีกฝ่ายไม่น่าจะมีความบาดหมางอะไรกันเสียหน่อย

หลังจากครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ สีหน้าของเขาก็กลับมาเย็นชาและดุดันอีกครั้ง เขาพลิกฝ่ามือแล้วกดทับแสงกระบี่สีชาดที่ฟาดฟันเข้ามา

พูดดีๆ ไม่ฟัง เขาก็ไม่เกรงใจที่จะลงมือ!

ชั่วพริบตา กฎเกณฑ์และวิถีนับหมื่นก็ไหลเวียน วิถีอันว่างเปล่าขึงตึงราวกับเส้นด้าย ถักทอเป็นตาข่าย หมายจะรัดพันแสงกระบี่นั้นเอาไว้

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

แสงกระบี่สัมผัสกับโครงข่ายมรรคาเพียงชั่วพริบตา เส้นด้ายที่ถักทอจากวิถีก็ขาดสะบั้น ส่งเสียงดังกังวานราวกับเสียงดีดกู่เจิง

โครงข่ายมรรคา... พังทลายลงแล้ว!

สีหน้าของเซียนเจตจำนงสวรรค์ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย โครงข่ายมรรคาพังก็แค่ถักทอขึ้นมาใหม่ ไม่ได้เสียหายอะไรหนักหนา

ขณะที่กำลังจะลงมืออีกครั้ง

แสงกระบี่สีชาดก็สาดส่องไปทั่วทุกสารทิศ

วิง~

เซียนเจตจำนงสวรรค์พลันรู้สึกว่าภายในใจว่างเปล่า ราวกับว่าความคิดและแรงผลักดันทั้งหมดถูกตัดขาดไป

เบื้องหน้าเหลือเพียงแสงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวที่ตัดขาดทุกสรรพสิ่งพุ่งทะยานเข้ามา มันผ่าแยกทุกอย่างในโลกหล้า และตัดขาดความเชื่อมโยงของสรรพสิ่ง

กระบี่ตัดวิถี ในที่สุดก็เผยอานุภาพที่แท้จริงออกมา

เมื่อเข้ามาใกล้ แสงกระบี่ก็หดตัวลงจนเหลือขนาดเพียงเท่านิ้วมือ

ฉั๊วะ!

เสียงเบาๆ ดังขึ้น แสงกระบี่ที่กว้างเพียงหนึ่งนิ้วแทงทะลุกลางหว่างคิ้วของเซียนเจตจำนงสวรรค์ ผ่าลวดลายประหลาดที่เกิดจากสีม่วงและสีดำประสานกันจนขาดสะบั้น

และทะลุออกไปทางด้านหลังศีรษะในที่สุด

แสงกระบี่กลับคืนสู่สภาพที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขตอีกครั้ง และตกลงบนโลกเทพสัตว์อสูร

ครืนนนน!

โลกทั้งใบ...

ถูกผ่าออกแล้ว!

โลกเทพสัตว์อสูรอันกว้างใหญ่ไพศาลราวกับกำลังสั่นสะท้านและหวาดกลัว

แสงกระบี่นั้น หลังจากฟันผ่านเซียนเจตจำนงสวรรค์และผ่าโลกเทพสัตว์อสูรแล้ว ก็ไม่ได้สลายหายไป แต่กลับแตกแขนงออกเป็นร้อยล้านสาย พุ่งทะลวงเข้าสู่แก่นแท้ของโลก และพัวพันอยู่กับกฎเกณฑ์และวิถีนับหมื่นของโลกเทพสัตว์อสูร

นับแต่นี้เป็นต้นไป วิถีและกฎเกณฑ์ที่ดำรงอยู่ทุกหนทุกแห่งในโลกเทพสัตว์อสูร ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงจากแก่นแท้โดยสมบูรณ์

"บรรพชนกระบี่!!!"

เสียงคำรามดังกึกก้องสั่นสะเทือนไปถึงวิถีและกฎเกณฑ์นับหมื่น!

เซียนเจตจำนงสวรรค์ใช้มือข้างหนึ่งกุมหว่างคิ้ว ดวงตาสองสีเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ จิตสังหารอันล้ำลึกไหลทะลักออกมาราวกับหมึกสีเข้มที่แผ่ซ่าน

ทว่าในเวลานี้ ร่างของสวีสิงที่เพิ่งฟาดฟันกระบี่นั้นออกไป กลับเลือนรางลงอย่างเห็นได้ชัด

ราวกับควันบางเบา ที่พร้อมจะถูกสายลมพัดให้ปลิวหายไปได้ทุกเมื่อ

"ให้ตายสิ ร้องดังกว่ากู่อีกนะ..."

เมื่อมองดูเซียนเจตจำนงสวรรค์ที่กำลังโกรธเกรี้ยว สวีสิงก็เพียงแค่หัวเราะเบาๆ แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

……

……

ทะเลโกลาหลอันเวิ้งว้าง

โลกใบเล็กใหญ่ลอยล่องขึ้นลง

การเกิดและดับสูญของโลก การกลับคืนสู่ความว่างเปล่า เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด ณ ที่แห่งนี้ และเกิดขึ้นอยู่ทุกขณะจิต

แต่ต่อให้เป็นโลกที่มีระดับพลังเทียบเท่าหวนคืนสู่ความว่างเปล่าดับสูญไป ก็สร้างได้เพียงแรงกระเพื่อมเล็กๆ ที่ไม่เป็นที่สะดุดตาเลยแม้แต่น้อย ในทะเลโกลาหลอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตแห่งนี้

ทว่าวันนี้ ในชั่วขณะนี้

แสงสีชาดอันสว่างไสว ราวกับแสงแรกแห่งรุ่งอรุณ ได้ทำลายความเงียบเหงาอันเป็นนิรันดร์นี้ลง

ราวกับแสงตะวันทอประกาย ดั่งดวงอาทิตย์แรกแย้มยามเช้า

แสงสว่างสาดส่องไปทั่วทั้งแปดทิศ นำพาสีสันอันแปลกใหม่มาสู่ทะเลโกลาหลที่คงอยู่มาตั้งแต่โบราณกาล

เหนือทะเลโกลาหล เซียนแท้จริงแห่งไท่เสวียนทั้งห้าตนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังโลกเทพสัตว์อสูร ย่อมสังเกตเห็นภาพนี้อย่างแน่นอน

"นั่นกระบี่ของท่านพี่ชาย"

หยวนจวินจ้องมองแสงสีชาดนั้น

"ศิษย์น้องลงดาบ แสดงว่าเซียนเจตจำนงสวรรค์ของโลกเทพสัตว์อสูรนั่นลงสนามมาด้วยตัวเองแล้วสินะ" เปียเสวี่ยหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แค่เศษเสี้ยวจิตวิญญาณ ยังมีอานุภาพถึงเพียงนี้ ฝีมือของท่านพี่ชายชักจะน่าสะพรึงกลัวขึ้นทุกวันแล้วสิ" ฮั่วก็ถอนหายใจเช่นกัน

ขุยไม่เอ่ยคำใด เพียงแค่มองดูแสงสีแดงที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตนั้น

"แสงกระบี่สีนี้เป็นสีโปรดของฉันเลยน้า!" บรรพชนเสน่ห์พลันหัวเราะร่า

"..."

บางครั้งก็ไม่รู้จะด่าเจ้าหมอนี่ว่ายังไงดีเหมือนกัน

[จบแล้ว]