บทที่ 21 คนที่คุณมิอาจล่วงเกิน

บทที่ 21 คนที่คุณมิอาจล่วงเกิน

หลิวจินเหยาเพิ่งจะล้างมือเสร็จและเตรียมตัวกลับเข้าสู่งาน ทว่าจู่ๆ จูซิงถงก็ก้าวเข้ามาประจันหน้า

หญิงสาวผู้นั้นสวมเสื้อโค้ทขนจิ้งจอกสีขาวสไตล์ชาเนลคู่กับกระโปรงทรงสอบสีกากี การแต่งกายของเธอดูทันสมัยและหรูหรา ทั้งยังถือกระเป๋ามิงชางรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นอีกด้วย

เธอยังดูเยาว์วัยทว่ากลับมีท่วงท่าที่สง่างามยิ่งนัก

หรือว่าเธอคนนี้จะมาออดิชั่นเหมือนกัน?

หลิวจินเหยาอดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้นอย่างพยายามรักษาท่าที เธอจะยอมให้ใครมาบดบังรัศมีของตนเองไม่ได้เด็ดขาด

"สวัสดีค่ะ เมื่อครู่นี้คุณกำลังพูดถึงจงอิ่งอยู่ใช่ไหมคะ" ผู้มาใหม่เดินตรงเข้ามาหา ริมฝีปากสีแดงสดหยักยิ้ม

เธอรู้จักจงอิ่งอย่างนั้นหรือ หลิวจินเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณเป็นใคร"

"ฉันก็แค่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่งค่ะ" หญิงสาวผู้นั้นสูดลมหายใจพร้อมรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยความโกรธแค้น "ก็แค่คนที่บังเอิญผ่านมาได้ยินคุณพล่ามไร้สาระไม่หยุดปากน่ะค่ะ"

"นี่คุณ..."

"อ้อ ลืมไป นี่นามบัตรของฉันค่ะ" หญิงสาวแย้มยิ้มอย่างสงวนท่าทีขณะหยิบนามบัตรที่เตรียมไว้ส่งให้หลิวจินเหยา

หมายความว่าอย่างไรกัน หลิวจินเหยายังไม่ทันได้ตั้งตัว

"ลองอ่านดูสิคะ"

หลิวจินเหยารับนามบัตรมาด้วยความสับสน ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นตำแหน่งที่ระบุไว้ในนั้น เธอก็ถึงกับตัวแข็งทื่อ

ประธานกรรมการบริหาร เสี่ยวซิง อสังหาริมทรัพย์—

จูซิงถง

นี่คือบุคคลที่เธอไม่มีปัญญาจะไปล่วงเกินได้อย่างแน่นอน!

หลิวจินเหยารีบปั้นหน้ายิ้มประจบในทันที "ที่แท้ก็ประธานจูนี่เอง..."

"ไม่ต้องมายิ้มค่ะ" จูซิงถงชี้ไปที่นามบัตร "ตอนที่คอยรังแกจงอิ่ง คุณเคยหยุดคิดบ้างไหมว่าเธอเป็นเด็กของฉัน"

รังแกจงอิ่งงั้นหรือ!

ใครรังแกใครกันแน่

แต่ว่า... คนหนุนหลังจงอิ่งคือเสี่ยวซิงกรุ๊ปอย่างนั้นหรือ ม่านตาของเธอหดเกร็งด้วยความตกใจ

ในวินาทีนั้น คำพูดของเฉินจางเจ้าของศีรษะล้านก็พลันหลั่งไหลเข้ามาในหัว

"นั่นคือคนที่มีแต่ฉันเท่านั้นที่มิอาจไปตอแยด้วยได้!"

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง... หลิวจินเหยาทั้งตกใจและหวาดกลัว คำขอโทษพรั่งพรูมาถึงริมฝีปาก ทว่าจูซิงถงกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดโต้ตอบ และกล่าวตัดบทอย่างเย็นชาว่า "ฉันลืมบอกคุณไปอย่างหนึ่ง ที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะบทภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกเสี่ยวซิงกรุ๊ปซื้อขาดไปแล้ว ในฐานะผู้อำนวยการสร้าง ฉันขอปฏิเสธสิทธิ์ในการลงทุนของเฉินจาง นับจากนี้เป็นต้นไป เงินลงทุนและผู้สนับสนุนทั้งหมดของภาพยนตร์เรื่องนี้จะถูกจัดการโดยบริษัทร่วมทุนในเครือเสี่ยวซิงกรุ๊ป คุณกลับไปบอกเฉินจางได้เลยว่าเงินลงทุนสามร้อยล้านของเขาจะได้รับการคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แน่นอนว่าถ้าเขาอยากได้ค่าผิดสัญญา ก็เชิญให้เขาติดต่อฝ่ายกฎหมายของเสี่ยวซิงกรุ๊ปเอาเอง"

แววตาของจูซิงถงฉายแววดูแคลน "อย่าได้โอหังเพียงเพราะมีพวกเศรษฐีใหม่หนุนหลังหน่อยเลย"

หลิวจินเหยาอ้าปากค้าง เธอไม่เคยโดนตราหน้าเช่นนี้มาก่อน ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวเจ้าน้ำตา เธอรีบร้อนละล่ำละลักบอกว่า "ฉันขอโทษค่ะ! ปะ...ประธานจู โปรดอย่าถือสาเลยนะค่ะ ฉันจะไปขอโทษคุณจงเดี๋ยวนี้เลย!"

จูซิงถงส่ายหน้า "ฉันไม่ต้องการคำขอโทษจากคุณ"

เธอกล่าวจบก็หันหลังเดินจากไป

อีกเพียงแค่นิดเดียว จงอิ่งเกือบจะต้องพลาดบท เจียงฉือ ไปอีกครั้งเสียแล้ว

ในวินาทีนี้ จูซิงถงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เธอได้ทำข้อตกลงอุปถัมภ์กับเด็กคนนั้นไว้

มันก็แค่เรื่องที่ว่าใครจะมีเงินหนากว่ากันไม่ใช่หรือไง

จูซิงถงคิดในใจ "เหอะ อะไรที่แก้ได้ด้วยเงิน มันก็ไม่ใช่ปัญหาทั้งนั้นแหละ!"

"ประธานจูคะ!! ได้โปรดฟังฉันก่อน!"

หลิวจินเหยาพยายามจะวิ่งไล่ตามไป ทว่าจูซิงถงกลับเดินหายลับไปเพียงไม่กี่ก้าว

หลังจากจูซิงถงจากไป หลิวจินเหยาก็จ้องมองนามบัตรขอบทองในมืออย่างพินิจพิจารณา

เมื่อมั่นใจว่าเป็นของจริง ขาทั้งสองข้างของเธอก็พลันอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงหน้าอ่างล้างหน้า

จะเป็นเสี่ยวซิงกรุ๊ปไปได้อย่างไร... คนที่อยู่เบื้องหลังจงอิ่ง จะเป็นประธานจูแห่งเสี่ยวซิงกรุ๊ปไปได้อย่างไรกัน!