บทที่ 14 คุณจง! คุณมีอะไรผิดปกติแล้วล่ะ!

บทที่ 14 คุณจง! คุณมีอะไรผิดปกติแล้วล่ะ!

"อันที่จริง ฉันก็ไม่ได้รังเกียจสิ่งต่างๆ ในวงการนี้หรอกนะคะ เมื่อก้าวเข้ามาแล้วก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับทุกอย่างที่มันเป็น มีเพียงการปฏิบัติตามกฎเท่านั้นถึงจะไหลตามน้ำไปได้ ฉันเข้าใจหลักการนี้ดีค่ะ" จงอิ่งยิ้มออกมาบางๆ "ฉันไม่ได้อยากเป็นคนประหลาดในวงการ เพียงแต่รู้สึกว่าอย่างน้อยคนเราก็ควรเรียนรู้วิธีที่จะปกป้องตัวเองเอาไว้บ้าง"

"การรู้จักรักและเคารพในศักดิ์ศรีของตัวเองไม่ใช่เรื่องผิดหรอกค่ะ!"

"แม่ของฉันก็เคยเป็นดาราเหมือนกัน ท่านสวยมากแต่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงเท่าไหร่" จงอิ่งยักไหล่ คล้ายกับจมดิ่งลงไปในความทรงจำ "พออยู่ในวงการไปนานๆ กระดาษขาวแผ่นหนึ่งก็ย่อมมีรอยเปื้อนสีดำ ท่านเคยเป็นทั้งเมียน้อยและผู้หญิงเก็บของเสี่ยคนหนึ่ง สุดท้ายพอเรื่องแดงขึ้นมา เสี่ยคนนั้นก็ทอดทิ้งท่านทันที"

"คุณคงจินตนาการออกนะคะว่าดาราที่มีข่าวฉาวแบบนั้นแถมยังถูกผู้อุปถัมภ์ทิ้งจะมีสภาพเป็นอย่างไร เมื่อถูกกระแสสังคมรุมประณามจนหาทางออกไม่ได้ ในที่สุดท่านก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง ทิ้งฉันที่อายุยังไม่ถึงสิบขวบเอาไว้เบื้องหลัง" จงอิ่งกล่าวต่อ "ฉันยึดถือเรื่องนั้นเป็นบทเรียนเตือนใจมาตลอดค่ะ"

จูซิ่งถงไม่ได้เอ่ยขัดจังหวะ

เธอรู้ดี

เพราะเธอคือคนเขียนปูมหลังอันแสนรันทดนี้ให้จงอิ่งเองกับมือ

หลังจากแม่เสียชีวิต จงอิ่งต้องไปอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า จนกระทั่งอายุสิบเอ็ดปีเธอจึงถูกพ่อแม่บุญธรรมรับไปเลี้ยงที่บ้านหลังใหม่ ในตอนแรกชีวิตก็ดูจะดีกว่าตอนอยู่สถานสงเคราะห์ แต่ต่อมาเมื่อพ่อแม่บุญธรรมมีลูกชายตอนแก่ จงอิ่งก็เริ่มกลายเป็นขวากหนามในสายตาของพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ

แม้แต่ลูกชายของครอบครัวนั้น เมื่อเห็นว่าจงอิ่งหน้าตาสะสวย ก็ยังเคยคิดจะทำมิดีมิร้ายกับเธอตอนที่เธออายุได้เพียงสิบหกปี

จงอิ่งในตอนนั้นกลายเป็นคนดุร้ายและต่อสู้กับชายคนนั้นอย่างสุดกำลัง

เธอจึงรอดพ้นจากคราวเคราะห์นั้นมาได้

แต่ในทำนองเดียวกัน หลังจากเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น บ้านของพ่อแม่บุญธรรมก็ไม่สามารถรองรับเธอได้อีกต่อไป

เธอใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนต่ออีกสองปีและลาออกหลังจากเรียนจบมัธยมปลาย ต่อมาเธอถูกแมวมองอย่างจางฉีจากเอนไลท์เทนเมนท์ค้นพบเข้า และถูกพาเข้าสู่วงการบันเทิง

หลังจากเข้าวงการมาเธอก็ไม่ได้ทำเงินได้มากมายนัก แต่ก็เพียงพอที่จะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันๆ

ตอนที่จูซิ่งถงทะลุมิติมา เธอยังแอบสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงไม่ทะลุมิติมาในช่วงวัยเด็กของจงอิ่ง ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอคงจะจูงมือเด็กคนนี้และพาเธอเดินออกมาจากความมืดมิดได้อย่างแน่นอน

คนบางคนมีความสามารถในการทนต่อแรงกดดันได้มากกว่าที่ใครจะจินตนาการออก แม้จะผ่านวัยเด็กและวัยเยาว์ที่ขมขื่นมา แต่จงอิ่งก็ยังดูไม่ต่างจากคนทั่วไป

ทว่าในฐานะผู้เขียน จูซิ่งถงรู้ซึ้งดีว่าความเย็นชาปลีกตัวนั้นได้สลักลึกเข้าไปในกระดูกของเธอแล้ว

'เธอเดินอยู่บนเส้นทางสู่ความเป็นที่หนึ่งทีละก้าว โดยไม่เคยหันหลังกลับไปมอง และไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้เพียงนิด' — จากนิยายเรื่อง ทะลุมิติภารกิจด่วน: ฉันคือนางเอกผู้ยิ่งใหญ่

จนกระทั่งนิยายจบลง จงอิ่งก็ยังคงโดดเดี่ยวเพียงลำพัง

จูซิ่งถงร้องไห้หนักที่สุดตอนที่เขียนตอนจบ

นิยายพรรณนาเพียงว่าจงอิ่งประสบความสำเร็จทีละขั้นและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างไร แต่ในฐานะคนเขียน เธอกลับล้มเหลวในการช่วยลูกสาวของตัวเอง สุดท้ายลูกของเธอก็ยังคงอ้างว้างอยู่ดี

เดียวดาย ยิ่งใหญ่ และอ้างว้างไปตลอดชีวิต

"คุณเป็นอะไรไปคะ?" จงอิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมจูซิ่งถงถึงทำสีหน้าแบบนั้นกะทันหัน ดูราวกับคนกำลังจะร้องไห้

จูซิ่งถงสูดน้ำมูก "ไม่มีอะไรค่ะ มิน่าล่ะคุณถึงไม่ยอมเซ็นสัญญา แต่เมื่อกี้เราตกลงกันแล้วนะคะ คุณต้องเซ็นสัญญากับฉัน"

"และเราก็ตกลงกันแล้วด้วยว่า ฉันจะเป็นคนร่างสัญญาเอง"

จูซิ่งถงถลึงตาใส่เธอ "ฉันรู้แล้วค่ะ!"

"อืม"

จงอิ่งเห็นเธอหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับลมทะเลกะทันหัน ในขณะที่กำลังสงสัยว่าเด็กสาวคนนี้คิดจะทำอะไร จูซิ่งถงก็ตะโกนออกมาสุดเสียง—

"จงอิ่ง!"

"ไม่ต้องกังวลนะ!! ต่อให้มีวันหนึ่งที่ฉันไม่อยากเป็นผู้อุปถัมภ์ของคุณแล้ว ฉันก็จะไม่ทิ้งคุณ! เราจะยังคงเป็นเพื่อนกัน! ใครหน้าไหนกล้ารังแกคุณก็บอกฉันมา ฉัน จูซิ่งถง ต่อให้ต้องข้ามขุนเขาและแม่น้ำนับพันหมื่นลี้ ก็จะกลับมาช่วยคุณรังแกพวกมันคืนให้แน่นอน!"

จูซิ่งถงรู้สึกว่านี่อาจจะเป็นจุดประสงค์ที่เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้ เธอจะคอยอยู่เคียงข้างในยามที่ลูกสาวของเธอเติบโต! จากนั้นเธอก็จะหาคู่ครองที่ดีที่สุด ดีที่สุดในโลกให้เธอเอง!

เสียงของเธอดีงก้อง พุ่งทะยานออกไปพร้อมกับสายลมทะเล ราวกับตั้งใจจะให้มันสะท้อนไปทั่วผืนน้ำ

นี่เป็นครั้งแรกที่จงอิ่งได้เจอสถานการณ์แบบนี้ ชั่วขณะหนึ่งเธอถึงกับลืมไปว่าจะต้องตอบโต้หรือแสดงท่าทีอย่างไร นอกจากเสียงลมทะเลแล้ว เธอคล้ายกับจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองด้วย

มันยากจะอธิบาย แต่มันกำลังเต้นรัวเร็วเหลือเกิน

จงอิ่งคิดในใจว่า เธอโดนเด็กสาวคนนี้บริหารเสน่ห์ใส่เข้าให้อีกแล้ว

จูซิ่งถงหันหัวกลับมาแล้วยิ้มกว้างให้เธอเหมือนเด็กที่อยากได้ขนม "เป็นยังไงบ้างคะ ฉันจริงใจมากใช่ไหม?"

จงอิ่งดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยว่า "ความจริงใจไม่ได้หมายความว่าคุณไม่ได้หวังในร่างกายของฉันนะคะ"

"ฉันไม่ได้อยากนอนกับคุณสักหน่อย!"

จงอิ่งเม้มปาก "จริงเหรอคะ?"

"จริงสิคะ! ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับคุณเท่านั้นเอง!" จูซิ่งถงเบือนหน้าหนี ปฏิเสธที่จะมองเรียวขาเนียนยาวและหน้าอกหน้าใจอวบอิ่มคู่นั้นอย่างเด็ดขาด!

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ งั้นเรามาเพิ่มข้อตกลงในสัญญาอีกข้อหนึ่ง ทุกคืนคุณต้องมานอนกับฉัน"

จูซิ่งถง: ????