บทที่ 6 จอมมารสาวผู้ยิ่งใหญ่

บทที่ 6 จอมมารสาวผู้ยิ่งใหญ่

เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เธอ... เธอต้องการอะไรกันแน่ ฉันยกบทนางเอกให้เธอได้จริงๆ นะ ไม่ต้อง... ไม่ต้องมานอนกับฉันก็ได้ เอาปืนออกไปเถอะ อยากได้อะไรฉันให้หมดเลย!"

จงอิ่งเหยียดยิ้มหยัน "มีขยะอย่างแกเป็นนายทุน ฉันก็หมดอารมณ์จะแสดงแล้ว วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อเรื่องอื่น..." เธอยกเท้าขึ้นก่อนจะบดส้นรองเท้าลงบนเท้าของเฉินจางที่สวมเพียงรองเท้าสลิปเปอร์ของโรงแรมอย่างแรง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงคุกคาม "ฉันแค่ต้องการให้ประธานเฉินเข้าใจว่า คนในวงการนี้มีตั้งมากมาย และไม่ใช่ทุกคนที่แกจะลากขึ้นเตียงได้"

เฉินจางอยากจะร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แต่เพราะความหวาดกลัวทำได้เพียงพยักหน้าละล่ำละลัก "ผม... ผมเข้าใจแล้ว"

จงอิ่งหัวเราะในลำคอ "เข้าใจก็ดีแล้ว สำหรับฉันน่ะยึดถือคติมาตลอดว่า ถ้าใครไม่ระรานฉันก่อน ฉันก็จะไม่ระรานใคร"

พูดจบ จงอิ่งก็เก็บมีดเข้าฝัก

เฉินจางครางกระซิก "แล้วเท้า... เท้าเธอน่ะ!"

จงอิ่งยอมเลื่อนส้นสูงออกไป

ทันทีที่หลุดพ้นจากการพันธนาการ แววตาของเฉินจางก็ฉายแววเหี้ยมเกรียม นังแพศยาเอ๊ย!

เขาคว้าขวดไวน์ที่อยู่ใกล้มือหมายจะฟาดใส่จงอิ่ง

ทว่าจงอิ่งราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว เธอชกเข้าที่ท้องของเฉินจางอย่างรวดเร็ว

หมัดของเธอไม่ได้ใหญ่นัก แต่กลับเล็งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ หมัดเดียวทำเอาเขาทำขวดไวน์หลุดมือล้มลงไปกองกับพื้นและอาเจียนออกมาไม่หยุด

จงอิ่งมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

พวกผู้ชายลงพุงอย่างเฉินจาง ต่อให้มาอีกสองคนเธอก็จัดการได้สบาย

เฉินจางเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด เขานอนแหมะอยู่บนพื้น ดูน่าสมเพช อ่อนแอ และไร้ทางสู้ "เธอ... เธอไม่กลัวหรือไงว่าฉันจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในวงการนี้!"

จงอิ่งหลุบตาลง "ตั้งแต่วันที่ฉันก้าวเท้ามาที่นี่ ฉันก็เตรียมใจไว้แล้ว" ทันใดนั้น ริมฝีปากสีแดงสดของเธอก็คลี่ออกเป็นรอยยิ้มที่ดูวิปริต "อันที่จริง ถึงฉันออกไปแกก็คงไม่ยอมเลิกราอยู่ดี ถ้าอย่างนั้น... ฉันจัดการแกให้จบเรื่องตรงนี้เลยดีไหม?"

เธอกริ่งมีดออกมาอีกครั้ง แววตาฉายแววบ้าคลั่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ริมฝีปากสีแดงเพลิงที่ตัดกับแสงสะท้อนจากปลายมีด ทำให้เธอดูสยดสยองอย่างยิ่งในวินาทีนั้น

หล่อนจะฆ่าคนจริงๆ หรือ!

ด้วยความเจ็บปวดบวกกับความลนลาน เฉินจางตาเหลือกค้างก่อนจะสลบเหมือดไปด้วยความตกใจกลัว

จงอิ่งปาดหน้าตัวเอง ความบ้าคลั่งสลายหายไปในพริบตา กลัวจนสลบไปแค่นี้เองเหรอ?

เธอเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย "ขยะสิ้นดี"

จงอิ่งไม่ยอมเสียเวลา เธอโน้มตัวลงไปแกะปมชุดคลุมอาบน้ำของเฉินจางออก

เธอไม่เสียแรงย้ายเขาไปที่เตียงด้วยซ้ำ

ปล่อยให้เขานอนจมกองไวน์อยู่บนพื้นแบบนั้น แล้วจัดการถ่ายรูปฉาวโฉ่เก็บไว้สองสามรูป

"จงอิ่ง! เธอเป็นอะไรไหม?" ขณะนั้นเอง จูซิ่งถงก็รีบวิ่งเข้ามา

จงอิ่งรีบปกปิดท่อนล่างของเฉินจางแล้วหันไปมอง "ฉันไม่เป็นไร"

จูซิ่งถงมองไปที่ไวน์แดงและเศษแก้วที่กระจายเต็มพื้น ก่อนจะมองเฉินจางที่นอนหมดสติ เธออ้าปากค้างแล้วโพล่งออกมาในที่สุด "สุดยอดเลยลูกสาวฉัน!"

จูซิ่งถงยังคงถามต่อ "เขาเป็นอะไรมากไหม?"

ประธานเฉินคนนี้ดูสภาพอนาถจริงๆ

"แค่ช็อกนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมากหรอก" จงอิ่งมองหน้าเพื่อน "แล้วเรื่องที่เธอบอกว่าจะจัดการกล้องวงจรปิดตรงล็อบบี้กับโถงทางเดินโรงแรมล่ะ?"

จูซิ่งถงตบอกตัวเอง "รับรองเลยว่ากล้องทุกตัวในโรงแรมนี้ต้องปิดซ่อมบำรุงพร้อมกันหนึ่งชั่วโมงเต็มในคืนนี้!"

เมื่อได้ยินดังนั้น จงอิ่งก็ยิ้มออกมา "งั้นเรากลับกันเถอะ"

"กลับไปเฉยๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

"อืม"

จงอิ่งไม่ได้บอกเพื่อนว่าเธอแอบอัดเสียงบทสนทนาและถ่ายรูปฉาวเก็บไว้แล้ว เรื่องข่มขู่น่ะใครเขาก็ทำเป็นกันทั้งนั้น ถ้าเฉินจางยังพอมีสมองอยู่บ้าง เขาคงไม่กล้ามาหาเรื่องเธออีก

จูซิ่งถงแอบมองเพื่อนพลางคิดในใจ—

ที่จริงฉันรู้หมดแหละว่าเธอทำอะไรบ้าง!

แม้แต่เรื่องที่จงใจใส่ชุดแดงมาวันนี้ ก็คงเพราะกลัวเลือดกระเด็นใส่สินะ!

ลูกสาวของเธอไม่ใช่ลูกไก่ผู้น่าสงสารให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ แต่เธอคือจอมมารตัวจริงเสียงจริงต่างหาก!

"มีอะไรเหรอ?" จงอิ่งรู้สึกถึงสายตาที่มองมาจึงอดไม่ได้ที่จะถามปนรอยยิ้ม

จูซิ่งถงรีบส่ายหน้า ก่อนจะหัวเราะคิกคักในเวลาต่อมา "ฉันแค่รู้สึกว่าเธอน่าทึ่งมากจริงๆ"

จงอิ่งตอบกลับ "เธอนี่มันติ่งฉันชัดๆ"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

"ไปหาอะไรกินกันเถอะ" จงอิ่งพูดขึ้นกะทันหัน

จูซิ่งถงถาม "กับฉันเหรอ?"

"ใช่ ถือเป็นคำขอบคุณสำหรับผ้าคลุมไหล่แล้วก็ที่อุตส่าห์มาเป็นเพื่อน" เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย "แต่ประเด็นสำคัญคือการสร้างหลักฐานที่อยู่ให้ตัวเองด้วยน่ะ"

จูซิ่งถงตอบรับ "เข้าใจแล้ว!"