ตอนที่ 25 เทือกเขานาดุน 3

จอมเวทย์นั้นได้เปรียบอัศวินตรงที่สามารถโจมตีได้จากระยะไกล แต่ทว่า ถ้าอยู่ในระยะประชิดละก็ต่อให้เป็นจอมเวทย์ที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ก็ตามพวกเขาจะกลายเป็นร่างไร้ศีรษะทันทีเมื่อเข้าใกล้เหล่าอัศวิน

และมันก็เช่นเดียวกันกับ บอสฮ้อปก๊อบลิน ที่มีพลังทางกายสูงกว่ามนุษย์หลายเท่า

อย่างไรก็ตาม ธีโอดอร์นั้นกลับวิ่งเข้าหามัน

‘ถ้าฉันถอยไป ฉันจะตาย!’

ถ้าเป็นจอมเวทย์ที่ไร้ประสบการณ์แน่นอนพวกเขาจะเลือกหนีและจะตาย ธีโอคบฟันแน่นและพุ่งเข้าใส่ จากสัญชาตญาณของเขามันบอกว่าการถอยห่างจาก มันไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้อง

ธีโอนั้นอยู่ห่างเพียงห้าก้าวจากระยะการโจมตีของหอกเท่านั้น ตอนนี้มันไม่สามารถที่จะฆ่าเขาได้โดยการขว้างหอกแล้ว อย่างไรก็ตามธีโอนั้นไม่สามารถสู้กับหอกได้ด้วยเวทย์ขั้น3ของเขา แม้ว่าเขาจะหลบหอกได้ก็ตาม แต่ขวานก็จะตัดหัวของเขา

“Haste!” เวทย์เร่งความเร็วได้ห่อหุ้มรอบตัวของธีโอ การเคลื่อนไหวของเขากลายเป็นเร็วขึ้น เขาไปโผล่อยู่ข้างหน้าของบอสฮ้อปก๊อบลินในทันที

มันกำลังยกขวานไว้เหนือหัวของมันราวกับมันสามารถที่จะผ่าลงมาในตอนไหนก็ได้ ธีโอนั้นได้ฝึกฝนร่างกายมาแค่2เดือนเท่านั้น และความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย เขานั้นไม่สามารถที่จะหลบขวานนั่นได้แน่ แต่ทว่า

ธีโอ นั้นได้ตะโกนเรียกมิตราออกมาขณะที่กำลังไถลไปข้างหน้า “ตอนนี้แหละ!”

ในขณะนั้นบอสฮ้อปก๊อบลินที่กำลังจะฟันขวานลงมาที่เขานั้น จู่ๆก็เสียสูญ ทรุดลงไปทันที มิตรานั้นได้สร้างหลุมที่เท้าขวาของมัน ลึก30เซนติเมตร และด้วยเหตุนี้ขวานจึงฟันโดนอากาศที่ว่างเปล่า

ทันใดนั้น ธีโอก็ได้ยกมือเล็งไปที่ด้านข้างของบอสฮ้อปก๊อบลิน

“บอลเพลิง!”

บอลเพลิงนั้นโดนเข้าเต็มๆที่ด้านข้างของบอสฮ้อปก๊อบลิน

บูมมม!

คลื่นกระแทกที่เกิดจากแรงระเบิด ทำให้ธีโอต้องถอยหลังไปหลายก้าว ถ้าเป็นปกติ ฮ้อปก๊อบลินธรรมดาสมควรตายไปแล้ว แต่นี่มันคือบอส มันไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงเท่าไร ธีโอนั้นพยายามมองเข้าไปในกลุ่มควัน

‘บ้าเอ้ย ถ้าหัวของมันโผล่ออกมาละก็ ฉันจะใช่กระสุนเวทย์ทันที’

Alfred-style Magic Missile หรือที่เรียกว่า กระสุนเวทย์นั้นสามารถเจาะผิวหนังของบอสฮ้อปก๊อบลินได้อย่างง่าย

ผิวหนังของพวกสัตว์ประหลาดนั้นแข็งกว่ามนุษย์มาก และโครงสร้างของร่างกายก็แตกต่างกันมากอีกด้วย ดังนั้นธีโอจำเป็นต้องโจมตีจุดสำคัญของร่างกายเพื่อให้เกิดบาดแผลร้ายแรง แต่น่าเสียดายเขานั้นไม่เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับพวกฮ้อปก๊อบลินเลย

ดังนั้นเขาจึงใช้บอลเพลิงแทนที่จะใช้ กระสุนเวทย์

โฮกกกกกกกก!

เสียงคำรามดังลั่นเนื่องจากความเจ็บปวดและความโกรธ ดังออกมาจากภายในกลุ่มควัน บอลเพลิงนั้นโดนตัวมันเต็มๆและความร้อนนั้นก็ทำให้มันเจ็บปวดอย่างมาก อย่างไรก็ตามพลังการต่อสู้ของมันนั้นยังคงแข็งแกร่งดั่งเดิม

“บอลเพลิงนั้นไม่เพียงพอ” ธีโอพึมพำหลังจากเห็นสภาพของบอสฮ้อปก๊อบลิน

ในเวทย์ขั้น3นั้น บอลเพลิงถือเป็นเวทย์ที่รุนแรงที่สุดแล้ว ในเมื่อมันไม่ได้ผล ดังนั้นเขาจึงเหลือทางเลือกแค่สองทางเลือก ..... สองวิธีในการโจมตีเพื่อเอาชนะมัน

‘กระสุนเพลิง(Blaze Shell) หรือ กระสุนเวทย์(Magic Bullet)’

ข้อแรกนั้นถูกตัดออกไปทันที ธีโอนั้นสามารถใช้กระสุนเพลิงได้ เนื่องจากเขาได้กิน ‘เปลวเพลิงคำราม’เข้าไป แต่การร่ายเวทย์นั้นนานเกินไป เขาคงจะตายไปสิบครั้งถึงจะร่ายเวทย์เสร็จ

มันคงจะดีกว่านี้ถ้าทหารรับจ้างคนอื่นๆมาช่วยเขาจัดการกับมัน แต่....

‘ฟู่ มันเป็นสิ่งที่ฉันผิดหวังมาก’

ทหารรับจ้างนั้นได้หนีไปทันทีที่ได้เห็นบอสฮ้อปก๊อบลิน ไม่ว่าเงินจะมากแค่ไหนแต่คงไม่คุ้มถ้าพวกเขาต้องตาย แต่โชคดีหน่อยที่พวกเขาไม่สามารถหลบหนีไปได้เนื่องจากต้องคอยต่อสู้พัวพันกับเหล่าฮ้อปก๊อบลิน

“….เอาละ”

ธีโอจ้องมองไปที่ดวงตาสีแดงฉานของบอสฮ้อปก๊อบลินและรวบรวมพลังเวทย์ไว้ในแขนของเขา เขามีโอกาสค่าสองครั้งเท่านั้น

ถ้าธีโอ ยิงด้วยพลังของเขาทั้งหมดเพื่อให้สามารถเจาะการป้องกันของมัน เขาจะสามารถใช้เวทย์ได้แค่สองครั้งเท่านั้น

มันจะแตกต่างออกไปถ้าผู้ใช้คืออัลเฟรด แต่นี่เป็นข้อจำกัดของธีโอที่ยังไม่เข้าใจเวทมนต์อย่างแตกฉาน

บอสฮ้อปก๊อบลินที่กำลังกู่ร้อง และ ธีโอดอร์ มิลเลอร์ กำลังรวบรวมพลังเวทย์ การเผชิญหน้าระหว่างสิ่งมีชีวิตทั้งสองก็ได้แตกหักอย่างฉับพลัน

ฮว้ากกก!

บอสฮ๊อปกีอบลินพุ่งมาหาเขาทันทีที่หมดความอดทน

ฟุบ!

มันพุ่งเข้ามาพร้อมหอกและพยายามที่จะแทงให้ทะลุร่างของธีโอ ถ้าธีโอไม่หลบถอยหลังไปละก็ เขาคงจะตายไปแล้ว  จากนั้นก็มีขวานตามมาในทันที ขวานนั้นมีกำลังมากพอที่จะผ่าท่อนซุงขนาดใหญ่ให้ขาดเป็นสองส่วนได้เลย

“มิตรา”

มิตราตอบสนองต่อการเรียกทันทีและได้สร้างหลุมใต้เท้าของมันเหมือนเดิม

อุก อะอุก!

แทนที่มันจะวิ่งอย่างโง่งมเช่นปกติ มันกลับกระโดดข้ามหลุมได้ทันพร้อมกับชูขวานขึ้น จากนั้นมันก็หัวเราะเยาะใส่ธีโอพร้อมกับ ประกายแห่งความคลั่งในดวงตาของมันได้หายไปแล้ว แม้มันจะเจ็บปวด แต่มันก็ฉลาดและเรียนรู้วิธีหลบเลี่ยง มันจำได้ว่ามันเคยโดนเช่นนี้มาแล้ว ดังนั้นแผนนึ้จึงใช้กับมันเป็นครั้งที่สองไม่ได้

ในขณะที่มันกำลังหัวเราะเยาะใส่ธีโอนั้น

ปึก!

ปรากฏหลุมอีกหลุมขึ้น แต่ทว่าไม่ใช่สร้างเพื่อวางกับดักมัน แต่เป็นที่เท้าของธีโอแทน

ฟุ้บ!

ขวานนั้นโจมตีได้แต่อากาศเช่นเคย ธีโอนั้นได้ล้มลงอย่างกระทันหัน ทำให้ขวานนั้นพลาดไป บอสฮ้อปก๊อบลินกลายเป็นสับสนงุนงง ขณะนั้นเอง ธีโอผู้ที่ล้มลงอยู่บนพื้นในระยะประชิดกับบอสฮ้อปก๊อบลิน ก็ได้ชี้นิ้วเล็งไปที่ใบหน้าของบอสฮ้อปก๊อบลิน ในระยะนี้มันไม่สามารถที่จะหลบกระสุนเวทมนต์ได้

แสงสีฟ้าได้พุ่งออกไปจากปลายนิ้วของธีโอ

ฟุบบบ!

พลังเวทย์ที่ถูกบีบอัดเป็นเส้นแสงเล็กๆได้พุ่งไปอย่างรวดเร็ว เสียงของมันที่พ่งตัดผ่านสายลมเป็นตัวบ่งบอกถึงพลังของมันได้เป็นอย่างดี แสงสีฟ้าได้พุ่งตรงไปที่หัวของบอสฮ้อปก๊อบลินอย่างรวดเร็ว

‘โดนแน่!’

แต่ทว่า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสัญชาตญาณของมันหรือเปล่ามันสามารถที่จะยกขวานขึ้นมาป้องกันไว้ได้ทัน

แกร๊ง!

เศษชิ้นส่วนของขวานได้หลุดกระจายออก และได้เจาะทะลุขวานไป ทว่านั้นทำให้พลังของมันลดลง แสงพุ่งเข้าใส่ที่หน้าผากของบอสฮ้อปก๊อบลิน แต่ไม่รุนแรงพอที่จะเจาะทะลุหัวของมัน เลือดของมันสาดกระเซ็นออกมาและล้มลง

มันได้ลุกขึ้นและลูบที่หน้าผากของมันที่เลือดของ

“บ้าเอ้ย มันตื้นเกินไป!”

บาดแผนนั้นตื้นเกินไป แสงนั้นได้จางหายไปก่อนที่จะเจาะทะลุหัวของมัน เป็นเพราะได้ถูกขวานลดทอนพลังอำนาจบางส่วนของมันไป ด้วยเหตุนี้ธีโอจึงเหลือกระสุนเวทย์อีก1นัดเท่านั้น มันจะต้องจบลงในการโจมตีครั้งต่อไป

อุก อุอุอุกอุก ...

กระสุนเวทย์ของธีโอนั้นน่ากลัวเกินไป บอสฮ้อปก๊อบลินเลยไม่กล้าเข้ามาใกล้เขาอีก มันถือหอกไว้และแกว่งไปมา หมุนซ้ายหมุนขวาเคลื่อนที่ไปมา ไม่มีช่องว่างใดๆ ธีโอไม่มีความมั่นใจเลยที่จะโจมตีมันขณะที่มันเคลื่อนไหวเช่นนี้

ในที่สุดระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ห่างไกลกันเรื่อยๆ

‘ท่าแบบนั้นมัน...!’

มันยกแขนขึ้นตั้งท่าราวกับกำลังยิงธนู หอกถูกดึงไปข้างหลังราวกับกำลังง้างธนู เป็นท่าทางของคนที่กำลังจะขว้างหอก ท่าที่น่ากลัวที่สามารถคุมคามชีวิตของธีโอได้กำลังถูกนำมาใช้อีกครั้ง

ธีโอได้ยกแขนขวาขึ้น ข้างที่ยังมีกระสุนเวทย์อยู่1นัด

วิ้ววว!

เสียงลมหนาวที่พัดผ่านมาในขณะที่ทั้งสองสิ่งมีชีวิตกำลังเตรียมโจมตีใส่กัน

เกิดความตึงเครียดขึ้น แม้กระทั่งทหารรับจ้างและพวกฮ้อปก๊อบลินยังหยุดต่อสู้เพื่อเฝ้าดูผลลัพธ์ ฝ่ายที่ชนะจะเป็นตัวตัดสินสงครามครั้งนี้....

บอสฮ้อปก๊อบลินเป็นฝ่ายเริ่มขยับตัวก่อน

ฮวากกก-!

มันวิ่งมาทางเขาด้วยความเร็วราวกับสายลม ด้วยความเร็วเช่นนี้มันจะมาถึงตัวเขาภายใน5วินาทีหรือน้อยกว่านั้น แผ่นหลังของธีโอเย็นเฉียบ อย่างไรก็ตามบอสฮ้อปก๊อบลินที่ตระหนักถึงความน่ากลัวของกระสุนเวทย์ได้กระโดดขึ้นไปบนอากาศและขว้างหอกลงมา

‘มันใกล้เข้ามาแล้ว!’

ธีโอได้คิดไว้แล้วว่ามันจะบุกมาเช่นนี้ แต่ทว่าเขาก็ยังอดรู้สึกตื่นตระหนกไม่ได้ แม้เขาจะมีความทรงจำของอัลเฟรด แต่นี่เป็นการสู้แบบจริงจังครั้งแรกของเขา กลิ่นของเลือดและจิตสังหารได้แผ่กระจายไปทั่วสนามรบทำให้ร่างกายของเขาสั่น อย่างไรก็ตาม จอมเวทย์นั้นสู้ด้วยสมองไม่ใช่ด้วยร่างกาย ธีโอจึงหยิบการ์ดที่เขาได้เตรียมเอาไว้ออกมา

‘จดจำ(สกิลที่มันสามารถบันทึกเวทมนต์ไว้ได้อะครับ)

เปิดการใช้งานทั้งหมด’

เวทมนต์สามบทที่ถูกเก็บไว้ก่อนหน้านี้ถูกใช้ออกมาพร้อมกัน

“จงขึ้นมา!กำแพงดิน!”

หอกนั้นไม่สามารถที่จะป้องกันได้ด้วยกำแพงเพียงชั้นเดียวหรือสองชั้น เขาจึงเสกกำแพงดินออกมาสามชั้น และทำให้มันแข็งแรงขึ้นโดยมิตรา

หอกเหล็กได้พุ่งเข้าใส่กำแพงดิน

ปึง!

หอกนั้นทะลุทะลวงเข้ามาตามที่ธีโอคาดไว้แต่มันก็หยุดลง

ธีโอสอดนิ้วใส่รอยแตกที่หอกได้เจาะไว้และพูดว่า“เสร็จฉันละ”

ดวงตาของเขาจ้องมองเป้าหมายอย่างไม่คลาดสายตา เป้าหมายยังคงอยู่บนอากาศ มันแตกต่างจากบนพื้นดิน ไม่มีสัตว์ชนิดใดที่สามารถเคลื่อนที่บนอากาศได้อย่างอิสระถ้าไม่มีปีก และบอสฮ้อปก๊อบลินก็เช่นกัน

แสงสีฟ้าครั้งที่2ก็ได้พุ่งผ่านความมืดมิดไปบนท้องฟ้า

จึก!

บอสฮ้อปก๊อบลินได้เอาแขนสองข้างไขว้กันเพื่อป้องกันหัวของมัน แต่กระสุนเวทย์นั้นรุนแรงเกินไป มันเจาะทะลุแขนทั้งสองข้างและพุ่งเข้าใส่หัวของบอสฮ้อปก๊อบลินทะลุออกไป

มันได้ตายลงทันที ร่างกายที่ไร้ซึ่งชีวิตได้ตกลงมาบนพื้น

ปึง!

เกิดเสียงดังเมื่อร่างกายของมันตกลงมาบนพื้น พื้นกลายเป็นหลุมลึก2เมตรทันที นี่แสดงให้เห็นว่าร่างกายของมันนั้นหนักเพียงใด

ธีโอวางเท้าของเขาบนร่างของบอสฮ้อปก๊อบลินและชูกำปั้นขึ้นมา

“โอว เฮฮฮฮ!” ทหารรับจ้างที่เห็นชัยชนะของเขาตะโกนก้องไปทั่วสนามรบ

ฮ้อปก๊อบลินที่เหลือนั้นในไม่ช้าก็ตระหนักได้ว่าพวกมันได้พ่ายแพ้แล้วรีบหนีไปในป่าทันที ทิ้งศพของพวกมันไว้ข้างหลัง

การรบครั้งแรกของธีโอในเทือกเขา นาดุน จบลงอย่างสวยงาม

ปล.เสา อาทิต ไปต่างจังหวัดไม่ว่างนะครับ เดี๋ยวจะมาชดเชยให้วันจันทร์นะครับ