ตอนที่ 10 การซื้อขายกับพ่อค้าตลาดมืด 2

ไม่ว่าจะเมืองไหนๆ

ไม่ว่าจะเมืองไหนๆ แถบชานเมืองก็มักจะไม่มีคนเสมอ แทบจะเหมือนกับสถานที่รกร้าง แตกต่างจากศูนย์กลางยิ่งนัก เช่นเดียวกับ เมือง เบอร์เก้น ตึกสูงค่อยๆลดจำนวนลงเรื่อยๆ ถนนที่สะอาดค่อยๆกลายเป็นสกปรกเมื่อเดินมาแถบนี้

‘พื้นที่แถวนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย’

มันแตกต่างจากถนนหลักที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ป้ายบอกทางแถวนี้นั้นยากที่จะอ่าน ถ้าธีโอนั้นเดินเข้าไปในตรอกซอยแถวนี้เขาจะเห็นขอทานอยู่มากมาย

‘สามปีแล้ว’

สามปีก่อนเขาพึ่งอยู่ปี2

ธีโอดอร์ มิลเลอร์ ในสมัยนั้นไม่เคยโดนดูถูกถากถางเลยและมีแต่คนพยายามใกล้ชิดเขาตลอด ในปีแรกนั้นบทเรียนจะเน้นไปที่ทฤษฎีมากกว่าปฏิบัติ คะแนนของเขาจึงนำหน้าคนอื่นเสมอ

แม้แต่เด็กชนชั้นสูงยังหันมาสนใจเขา ที่เขารู้ว่าแถวนี้มีพ่อค้าตลาดมืดนั้นก็เพราะว่าเขาเคยมาเที่ยวกับเพื่อนในตอนนั้น

“ฮึ เพื่อนอะไรกัน?”

ธีโอแค่นหัวเราะหลังจากที่นึกถึง ทันทีที่ความด้อยของเขาเปิดเผย คนทั้งหมดนั้นได้หันหลังให้เขาทันที

เมื่อเขาคิดมันไปเรื่อยๆ เขาก็มาถึง ณ จุดหมายของเขา ไม่มีอะไรผิดพลาดในความจำของเขา

“ที่แห่งนี้....มันเปิดอยูไหม?”

อย่างไรก็ตาม ธีโอนั้นลังเลเพียงชั่วครู่ เขามองเข้าไปข้างใน ไม่มีร่องรอยอะไรเลยในกระท่อมนี้ หน้าต่างไม่มีร่องรอยของการทำความสะอาดและระเบียงก็ราวกับจะพังลงได้ทุกเมื่อ ถ้าไม่มีป้ายบอกว่า’open’ที่หน้าประตู เขาคงจะกลับไปแล้ว

ในที่สุดเขาก็เปิดประตู

กึก

ประตูเปิดออกเผยให้เห็นภาพข้างใน มันก็ราวกับร้านค้าทั่วไป มีของหลายอย่างวางอยู่

อย่างไรก็ตาม มันไม่เหมือนร้านค้าทั่วไป ไม่มีป้ายราคาแปะเอาไว้อยู่

หนึ่งในลักษณะของพ่อค้าตลาดมืดคือราคามันจะผันผวนตามการเจรจา

‘ดังนั้น ที่นี่นั้นไม่เหมาะสำหรับคนใสซื่อ’

พ่อค้ามืดนั้นก็ยังคงเป็นพ่อค้าอยู่ดี พวกเขามีพรสวรรค์ในการที่จะเอาเงินจากลูกค้าให้ได้มากที่สุด  ดังนั้นเมื่อจะมาซื้อของจากพ่อค้าตลาดมืด คนๆนั้นก็จะต้องไม่หวั่นไหวไปกับคำพูดของพ่อค้า

ธีโอนึกถึงข้อนี้และเตรียมใจของเขา และขณะเดียวกัน

“อะไร มีลูกค้า?”มีเสียงกระฉับกระเฉงดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ธีโอ หันไปทางเคาน์เตอร์และตระหนักถึงอะไรบางอย่าง

‘คนขายได้เปลี่ยนคน’

ในอดีตนั้นเคยเป็นชายวัยกลางหัวล้าน มีรูปร่างที่เต็มไปด้วยกล้าม แต่คนที่ทักทายเขาตอนนี้เป็นชายหนุ่มที่หุ่นเพรียวบาง

สายตาที่ราวกับงูจ้องมาที่เขาแทบจะทำให้เขาง่วงนอนทันที

เขาคงจะไม่ง่ายที่จะตกลงกัน

“กรุณาดูรอบๆด้วยตัวเอง ร้านของเราไม่เต็มใจที่จะอธิบายอะไร ดังนั้นคุณต้องเลือกด้วยตัวเอง”

มันเป็นกฏสำหรับพ่อค้าตลาดมืด พวกเขาไม่อธิบายอะไรเกี่ยวกับสินค้าที่ขาย ในกรณีที่มีสินค้าที่เสียหาย บกพร่อง พวกเขาจะขายมันไม่ได้ถ้าพวกเขาอธิบายเกี่ยวกับมัน

เหนือสิ่งอื่นใดค่าใช้จ่าย ในการจัดการกับของต้องสาปนั้นแพงเกินกว่าราคาที่จะขายเสียอีก

บางครั้ง ผู้คนจะจ่ายเงินสำหรับการประเมิณสิ่งของ แต่ถ้าสิ่งของนั้นเป็นแค่ของธรรมดา พ่อค้ามืดก็ไม่สามารถที่จะขายของได้ แต่มันค่อนข้างง่ายที่จะหาเงินจากคนโง่

‘ตอนนี้ ฉันจะเริ่มละ’

ธีโอนั้นมองไปที่สินต้า สิ่งแรกนั้นคือการตรวจสอบว่า ‘ความสามารถ’จะถูกกินหรือไม่ เขาหยิบมืดที่วางไว้อยู่บนชั้นขึ้นมา

จากนั้นเขาก็พึมพำด้วยเสียงค่อย “การประเมิณ” มีเสียงและลิ้นของความตะกละได้พันรอบมีด

[เป็นมีดธรรมดาที่ทำด้วยเหล็ก เมื่อใช้มีดเล่มนี้ฟัน’Open Wounds’ จะถูกนำไปใช้กับการบาดเจ็บ

*เกรดของมีดนี้คือ ‘ธรรมดา’

*มีเวทมนต์นิดหน่อย เมื่อกินแล้วจะสามารถดูดซับเวทมนต์ได้

*เมื่อกินแล้วความเข้าใจเกี่ยวกับเวทย์’Open Wounds’ จะเพิ่มขึ้น

*เมื่อกินแล้ว ใช้เวลาในการย่อย5นาที11วินาที

‘เอาละ มาเริ่มกันเลย!’

ผลลัพธืที่ได้มันมากกว่าที่เขาคิดไว้นัก ไม่เพียงมันจะเปิดเผยคุณสมบัติที่ถูกซ่อนไว้ในมีด แต่เขาสามารถได้รับสิ่งอื่นไม่ใช่แค่พลังเวทย์อีกด้วย

นอกจากนี้ เวทย์’Open Wounds’ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเรียนรู้เพราะมันเป็นเวทย์ที่อาจจะถูกใช้ไปในทางไม่ดีได้ มันจึงยากที่จะหาได้ในห้องสมุดของสถาบัน

ธีโอ หยุดคิดชั่วขณะ ก่อนที่จะค้นหาของชิ้นอื่นต่อไปอย่างกระตือรือร้น

‘มีดนี้โอเครเลย ชุดเกราะหนังอันนี้....บ้าอะไรกัน มีเวทย์เก็บความสกปรก?และไอโง่ที่ไหนมันใส่เวทย์เสริมความเร็วลงไปในนาฬิกาทราย? มีของไร้ประโยชน์มากมายเช่นกัน

ดี ไม่ว่ามันจะไร้ประโยชน์แค่ไหนแต่มันมีประโยชน์สำหรับเขาทั้งนั้น

ธีโอมองไปที่หน้าจอเลือกอุปกรณืภายในร้านค้า และเลือกสิ่งต่างๆออกมาโดยไม่ลังเลเลย เขาหยิบอะไรต่างๆนาๆที่จะเพิ่มพลังเวทย์ให้แก่เขาได้หลังจากที่ความตะกละได้กินมันลงไป สิ่งไร้ประโยชน์ก็เช่นกันตอนนี้มันราวกับทองคำสำหรับเขา

20นาทีต่อมา ธีโอ หันไปที่เคาน์เตอร์ด้วยตะกร้าสิ่งของ

“..โอ้”

พ่อค้าตลาดมืดมองดูเขาด้วยความสนใจ

“คุณลูกค้า ทั้งหมดนี้รวมแล้วคงเป็นยอดขายทั้งเดือนของร้านเราเลยนะนี่? แม้จะมีส่วนลดให้อย่างน้อยสองเหรียญทองก็ตาม”

“มาดูกันเถอะ? ฉันไม่คิดอย่างนั้น”

ธีโอ ตอบปฏิเสธอย่างกล้าหาญในข้อเสนออันไร้สาระของพ่อค้า สิ่งของที่เขาใส่ไว้ในตะกร้ามีแต่อุปกรณ์เวทมนต์ที่ไร้ประโยชน์ทั้งนั้น แม้จะขายพวกนี้ทั้งหมดได้แค่20เหรียญเงิน ก็ถือว่าโชคดีได้กำไรแล้ว

อย่างไรก็ตามพ่อค้าตลาดมืดนั้นไม่รู้ว่า ธีโอ ได้รู้ข้อมูลของสินค้าทั้งหมด พ่อค้านั้นจึงหัวเราะเบาๆออกมา

“เฮ้ นายน้อย มันอาจจะมีของที่ดีอยู่ในนั้นก็ได้ ใครจะรู้ว่าสิ่งของในนั้นมันอาจจะมีของดีอยู่ก็ได้นะ”

“ไม่ นั้นคือในกรณีปกติ”

การแสดงออกของพ่อค้านั้นเปลี่ยนไปทันที

“ปกติ? นายน้อย หมายความว่าอย่างไร?”

แทนที่ ธีโอจะตอบ เขาชูนิ้วขึ้น จากนั้นก็ชี้ไปที่ของบนเคาน์เตอร์ มันเป็นสร้อยที่เสียหาย ไม่สามารถที่จะใช้เป็นเครื่องประดับได้

นอกจากนี้ตามความสามารถของความตะกละ “สร้อยคอนี้นั้นจะบีบรัดคอผู้ใส่ วัตถุดิบที่ใช้ก็ราคาถูกเกินไป มันจึงแตกหัก ฉันต้องจ่ายเท่าไรงั้นหรอสำหรับสินค้าที่บกพร่องชิ้นนี้?”

“.....”

“ถุงมือเหล่านี้เป็นขยะเสียยิ่งกว่า มันยากที่จะหยิบจับอะไรได้เพราะมันมีเวทย์’Grease(ไขมันสัตว์)’ และนี่....”

ดวงตาของพ่อค้าเริ่มว่างเปล่าขณะที่เขายังคงอธิบายรายการต่อไป อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปสักพัก พ่อค้าตลาดมืดก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ถ้าหากมีคนที่สามารถพูดข้อเท็จจริงของสิ่งของออกมาได้หมด

แน่นอนว่าธีโอนั้นอาจจะโกหก แต่มันมีวิธีในการตรวจสอบอยู่

“นายน้อย ท่านเป็นผู้ประเมินงั้นหรอ?”

หมายถึงผู้ที่มีเวทย์’ประเมิน’ ซึ่งเป็นเวทย์เฉพาะที่สามารถเรียนรู้ได้เฉพาะจอมเวทย์ที่มีคุณสมบัติพิเศษ พวกเขาเหล่านั้นจะเป็นที่ต้องการอย่างมากจากหลายที่ เนื่องจากมีน้อยคนที่สามารถใช้เวทย์นี้ได้และพวกเขาเหล่านั้นมีประโยชน์อย่างมาก แม้แต่ราชาและพวกขุนนางก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะจ่ายเงินให้ผู้ประเมินอย่างสูง

“ใช่ ฉันเป็น” ธีโอกล่าวออกมาอย่างอุกอาจโดยไม่อายเลยแม้แต่น้อย

ต้องขอบคุณ ความตะกละ ที่ทำให้ธีโอสามารถพูดโกหกได้ว่าเขาเป๋นผู้ประเมิน เนื่องจากพลังการประเมินของมัน แต่ความจริงเขาได้เป็น อย่างไรก็ตามเขาต้องปิดบังการดำรงอยู่ของความตะกละ ไม่ให้สภาเวทมนต์รู้เข้า ถ้าพวกเขารู้ละก็พวกนั้นจะต้องพยายามตัดมือเขาเป็นแน่

“...น่าสนใจมาก มันน่าสนใจมาก”

พ่อค้าตลาดมืดลุกขึ้นและเปลี่ยนป้ายบนประตูเป็น’ปิด’ เขาตั้งใจว่าเขาพูดคุยเรื่องผลประโยชน์กับธีโอสักหน่อย หลังจากที่เขาปิดประตู ปิดหน้าต่างด้วยผ้าม่านแล้วเขาก็พูดว่า

“ฉันขอโทษสำหรับคำพูดก่อนหน้านี้ของฉันด้วย ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีผู้ประเมินราคามาในที่แบบนี้”

“ฉันก็คิดเช่นนั้น”

ธีโอไม่ปฏิเสคำพูดของพ่อค้าตลาดมืด ตอนนี้ธีโอดอร์ เป็นผู้ประเมิน เขาต้องเล่นเป็นบทบาทนี้ ดังนั้นเขาจึงรอคำขอเรียกร้องจากฝ่ายตรงข้าม ตราบเท่าที่สถานะของเขาเป็นนำ คนอื่นจะเป็นคนที่รีบร้อนเสนอกับเขาเอง

“ใช่ ผู้ประเมินหนุ่ม ทำไมคุณถึงมาที่ต่ำต้อยแบบนี้?”

การเจรจาต่อรองที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น ส่วนแรกของแผนของเขาที่จะเพิ่มพลังเวทย์โดยใช้พ่อค้าตลาดมืดนั้นเริ่มขึ้น