ตอนที่ 28 ปฏิบัติการ

ฉินเฟิงมองเขา แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน แต่กลับทำให้เสี่ยวปารู้สึกเย็นวาบจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ

"แล้วเจอกัน" พูดจบ ฉินเฟิงก็ส่งสัญญาณให้ฉินเหยา "ตัดสายเถอะ"

ฉินเหยารีบกดตัดการเชื่อมต่อกับเสี่ยวปาทันที

หน้าจอกลับมาเป็นปกติ แต่บรรยากาศในไลฟ์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำป่า:

"พี่เฟิงเอาจริงเหรอ?"

"ส่งคนจากแอฟริกาไปเมียนมาเนี่ยนะ? เป็นไปได้เหรอ?"

"ถ้าทำได้จริงนี่โคตรเท่เลย!"

"แต่จะไปยังไง? ไกลกันตั้งหลายพันกิโลนะ!"

"แถมกองกำลังในภาคเหนือเมียนมาก็ซับซ้อนจะตาย..."

"พี่เฟิงคงไม่ได้กะจะใช้กองทัพส่วนตัวหรอกนะ?"

"ถ้าทำแบบนั้น เป็นเรื่องระดับชาติแน่!"

ฉินเฟิงไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เพียงแค่บอกฉินเหยาว่า "วันนี้พอแค่นี้เถอะ"

ฉินเหยาพยักหน้า หันมาบอกลาแฟนคลับ "ที่รักทุกคนคะ วันนี้ฉันขอลงไลฟ์ก่อนนะคะ มีความคืบหน้ายังไงจะรีบแจ้งให้ทราบค่ะ"

เธอกดปิดไลฟ์ ห้องนั่งเล่นกลับมาเงียบสงบ มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของหลี่ซืออวี่

ฉินเหยาเดินไปโอบไหล่เพื่อน "ไม่ต้องห่วงนะ พี่ชายฉันพูดคำไหนคำนั้น เขาต้องช่วยได้แน่"

"แต่..." หลี่ซืออวี่เงยหน้าขึ้น ตาแดงก่ำ "ภาคเหนือเมียนมาไกลมากนะ... แล้วที่นั่นก็อันตรายมากด้วย..."

"เชื่อใจพี่ชายฉันเถอะ" ฉินเหยาพูดเสียงหนักแน่น

จังหวะนั้น โทรศัพท์ของฉินเฟิงก็ดังขึ้น เขากดรับ เป็นสายจากฉินเว่ยตง

"ท่านผู้บัญชาการครับ ทุกอย่างพร้อมแล้ว" เสียงฉินเว่ยตงดังผ่านลำโพง "หน่วยรบพิเศษ 108 นาย นำโดยทีม 'เหยี่ยวเวหา' พร้อมอุปกรณ์ครบชุด ขึ้นเครื่องบินลำเลียง 'คุนเผิง' สองลำ เตรียมพร้อมออกเดินทางแล้วครับ กองบินคุ้มกันประกอบด้วยเครื่องบินขับไล่ เอฟ-22 รุ่นดัดแปลง 12 ลำ และเครื่องบินทิ้งระเบิด แลนเซอร์ รุ่นดัดแปลง 4 ลำ ทั้งหมดใช้พลังงานนิวเคลียร์ฟิวชั่น พิสัยการบินไม่จำกัด คาดว่าจะถึงน่านฟ้าภาคเหนือเมียนมาใน 6 ชั่วโมงครับ"

"แผนปฏิบัติการ?" ฉินเฟิงถาม

"เครื่องบินลำเลียงจะปล่อยหน่วยรบพิเศษลงจอดทางอากาศในเขตภูเขาของภาคเหนือเมียนมา จากนั้นสแตนด์บายกลางอากาศ เครื่องบินขับไล่จะคอยคุ้มกันทางอากาศ ส่วนเครื่องบินทิ้งระเบิดจะสแตนด์บายพร้อมทิ้งระเบิดนำวิถีหากจำเป็นครับ" ฉินเว่ยตงรายงาน "เราล็อกตำแหน่งของเสี่ยวปาผ่านดาวเทียมและกำลังติดตามแบบเรียลไทม์ นอกจากนี้ เรายังเจาะระบบกล้องวงจรปิดเพื่อหาเบาะแสล่าสุดของหลินเสี่ยวอวี่ จากการวิเคราะห์ข้อมูล มีความเป็นไปได้ 87% ที่เธอจะถูกคุมขังอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมต้มตุ๋นบริเวณชายแดนรัฐว้าครับ"

"หาตัวเธอให้เจอ แล้วช่วยออกมา" ฉินเฟิงสั่ง "ส่วนนิคมนั่น... กวาดล้างให้ราบ"

"รับทราบครับ" ฉินเว่ยตงหยุดนิดหนึ่ง "ท่านผู้บัญชาการครับ ปฏิบัติการครั้งนี้อาจดึงดูดความสนใจจากนานาชาตินะครับ..."

"ก็ให้พวกมันสนใจไปสิ" ฉินเฟิงพูดเรียบๆ "ให้คนบางกลุ่มรู้บ้างก็ดีว่า เขี้ยวเล็บของฮหวนอวี่กรุ๊ปไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในทวีปทมิฬ"

"ครับ!"

วางสายแล้ว ฉินเฟิงหันมาหาหลี่ซืออวี่ "หน่วยรบพิเศษจะถึงภาคเหนือเมียนมาใน 6 ชั่วโมง อย่างช้าสุดไม่เกิน 24 ชั่วโมง น่าจะมีข่าวดี"

หลี่ซืออวี่มองฉินเฟิงตาค้าง พูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่

เธอรู้ว่าฉินเฟิงมีอิทธิพล แต่ไม่คิดว่าจะมีอิทธิพลขนาดนี้

แค่ประโยคเดียว สามารถสั่งการหน่วยรบพิเศษข้ามทวีปไปช่วยคนได้

นี่มันเกินคำว่า "รวยและมีอำนาจ" ไปแล้ว

นี่มัน... แสนยานุภาพระดับประเทศชัดๆ

"พี่ฉินเฟิงคะ..." เสียงหลี่ซืออวี่สั่น "ขอบคุณ... ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ..."

"ไม่เป็นไร" ฉินเฟิงบอก "เธอเป็นเพื่อนเหยาเหยา ก็เหมือนน้องสาวฉัน น้องสาวเดือดร้อน พี่ชายก็ต้องช่วยอยู่แล้ว"

เขาเว้นจังหวะ แล้วเสริม "อีกอย่าง ไอ้พวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์ในเมียนมานั่น ก็สมควรโดนกวาดล้างสักที"

ฉินเหยาฟังพี่ชายพูดแล้วรู้สึกสับสนปนเป

เธอดีใจที่ลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนอาจรอด แต่ก็กังวลกับอำนาจล้นฟ้าที่พี่ชายแสดงออกมา

ความสามารถในการตัดสินชะตาชีวิตของกลุ่มติดอาวุธกลุ่มหนึ่งได้เพียงแค่เอ่ยปาก มันน่ากลัวมาก ถ้าใช้ในทางที่ผิด...

"พี่คะ..." ฉินเหยากระซิบ "ทำแบบนี้... จะไม่มีปัญหาตามมาเหรอคะ?"

"ปัญหา?" ฉินเฟิงยิ้ม "จะมีปัญหาอะไรได้? พวกกองกำลังในเมียนมานั่นก็ผิดกฎหมายระหว่างประเทศอยู่แล้ว ฉันไปกวาดล้างให้ โลกน่าจะต้องขอบคุณฉันด้วยซ้ำ"

"แต่..." ฉินเหยาอยากจะแย้ง

ฉินเฟิงขัดขึ้น "เหยาเหยา เธอต้องเข้าใจนะ โลกใบนี้มีบางเรื่องที่กฎหมายและการทูตแก้ไม่ได้ ปัญหาแก๊งคอลเซ็นเตอร์ในเมียนมามีมาตั้งกี่ปีแล้ว กี่ครอบครัวต้องพังทลาย กี่ชีวิตต้องตกนรก ถ้าวิธีการปกติมันได้ผล ปัญหาก็คงจบไปนานแล้ว"

เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปที่ทุ่งหญ้าแอฟริกา "บางครั้ง การแก้ปัญหาต้องใช้วิธีการที่ไม่ปกติ พี่มีกำลังพอ พี่ก็ทำ แค่นั้นแหละ"

ฉินเหยาเงียบไป เธอรู้ว่าพี่ชายพูดมีเหตุผล แต่การใช้กำลังเข้าหักหาญโดยไม่สนพรมแดนและกฎหมาย ก็ยังเป็นเรื่องที่เธอยอมรับได้ยากอยู่ดี

หลี่ซืออวี่ไม่สนเรื่องพวกนั้น เธอสนแค่ว่าลูกพี่ลูกน้องจะรอดไหม "พี่ฉินเฟิงคะ... หน่วยรบพวกนั้น... จะช่วยพี่สาวฉันออกมาได้อย่างปลอดภัยใช่ไหมคะ? เธอจะไม่ตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม?"

"วางใจเถอะ" ฉินเฟิงพูดอย่างมั่นใจ "หน่วยรบที่พี่ส่งไปเป็นระดับหัวกะทิที่สุดในโลก อย่าว่าแต่นิคมต้มตุ๋นเลย ต่อให้เป็นฐานทัพของกองทัพหลัก พวกเขาก็เข้าออกได้สบายๆ"

ฟังดูเหมือนโม้ แต่ฉินเฟิงพูดเรื่องจริง

"หน่วยรบพิเศษ" พวกนั้น จริงๆ แล้วคือมนุษย์สังเคราะห์รุ่นต่อสู้ระดับท็อป แต่ละคนมีความสามารถระดับฉีกหุ่นคนเหล็ก T-1000 ด้วยมือเปล่าได้ เชี่ยวชาญอาวุธและยุทธวิธีทุกรูปแบบ แถมยังจงรักภักดีและไม่กลัวตาย

กองกำลังแบบนี้ ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนบนโลก ก็คือตัวเปลี่ยนเกมทั้งนั้น

"เอาล่ะ พวกเธอไปพักผ่อนเถอะ" ฉินเฟิงบอก "มีข่าวแล้วพี่จะบอก"

ฉินเหยาดึงตัวหลี่ซืออวี่ขึ้นไปชั้นบน เหลือฉินเฟิงอยู่ในห้องนั่งเล่นคนเดียว

เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ ดึงแผนที่ดาวเทียมขึ้นมา

บนแผนที่ จุดสีเขียวสองจุดกำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออก จากใจกลางแอฟริกา นั่นคือตำแหน่งของเครื่องบินลำเลียง

ตามหลังมาด้วยจุดสีแดงเล็กๆ อีกนับสิบจุด นั่นคือเครื่องบินขับไล่และเครื่องบินทิ้งระเบิดคุ้มกัน

ฝูงบินนี้บินด้วยความเร็ว 3 มัค ที่ระดับความสูง 30,000 เมตร หลบเลี่ยงการตรวจจับเรดาร์ของประเทศต่างๆ ได้อย่างสมบูรณ์

ต่อให้เรดาร์บังเอิญจับได้ ก็จะเข้าใจผิดว่าเป็นอุกกาบาตหรือความผิดพลาดของระบบ เพราะความเร็วและความสูงระดับนี้ เกินขีดจำกัดของเครื่องบินส่วนใหญ่บนโลกในปัจจุบัน

ฉินเฟิงจ้องมองแผนที่ แววตาลึกล้ำ

ปฏิบัติการครั้งนี้ไม่ใช่แค่การช่วยคนคนเดียว และไม่ใช่แค่การสั่งสอนแก๊งต้มตุ๋นอวดดี

นี่คือการโชว์เคส โอกาสที่จะได้แสดงศักยภาพของฮหวนอวี่กรุ๊ปให้โลกประจักษ์

เขาต้องการให้คนบางกลุ่มรู้ว่า อิทธิพลของเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในแอฟริกา แขนขาของเขายืดยาวไปได้ทุกมุมโลก เขาต้องการให้คนที่คิดร้ายกับครอบครัวเขา ต้องคิดให้ดีถึงผลที่จะตามมา

"ภาคเหนือเมียนมา..." ฉินเฟิงพึมพำ "เริ่มที่แกก่อนแล้วกัน"

เขาปิดคอมพิวเตอร์ เดินไปที่ตู้ไวน์ รินไวน์ใส่แก้ว ของเหลวสีอำพันหมุนวนในแก้ว สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่าง

อีกหกชั่วโมง แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มหนึ่งจะไปเยือนภาคเหนือเมียนมา

และไอ้คนที่ชื่อเสี่ยวปานั่น จะได้รู้ซึ้งว่า วันนี้มันไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว

ฉินเฟิงชูแก้วไวน์ขึ้น หันไปทางทิศตะวันออก แล้วชนแก้วกับอากาศเบาๆ

"ขอให้... ภารกิจสำเร็จ"

เขาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

นั่นคือพลัง

พลังอำนาจที่แท้จริง

มันช่วยชีวิตคนได้ และมันก็ทำลายล้างชีวิตคนได้เช่นกัน

มันสร้างระเบียบได้ และมันก็ทำลายกฎเกณฑ์ได้เช่นกัน