บทที่ 21 ไอ้ลิงลงมือ!

ใจกลางลานพลาซ่าที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสระน้ำพุ

บัดนี้มีเงาทมิฬขนาดมหึมานอนพาดอยู่ตรงนั้น

กลิ่นคาวฉุนกึกอบอวลไปในอากาศมันคือกลิ่นสาบเฉพาะตัวของสัตว์เลื้อยคลานผสมกับกลิ่นเนื้อเน่า

“นั่นคือกิ้งก่าหุ้มเกราะ”

ตาเดียวลดเสียงต่ำลง ประกายความโลภวาบผ่านดวงตา

“ดูจากขนาดแล้ว แผ่นเกราะบนหลังมันกลายเป็นสีดำสนิท ของดีเลยล่ะ ชุดเกราะนี่ขายได้ไม่ต่ำกว่าห้าแสนแน่นอน”

ห้าแสนหยวน

สำหรับนักล่าที่เอาชีวิตมาเสี่ยงในเขตรกร้าง นี่คือเงินก้อนโตที่ทำให้คนคลั่งได้

ไอ้หัวโล้นกลืนน้ำลายดังอึก ฝ่ามือที่กำกระบองเหล็กเต็มไปด้วยเหงื่อ

ส่วนไอ้ลิงที่หมอบอยู่รั้งท้ายสุด ดวงตาของมันกรอกไปมาอย่างใช้ความคิด

เฉินเทียนยืนอยู่ในเงามืด พลังจิตของเขาแผ่ซ่านออกไปราวกับคลื่นยักษ์

ในประสาทสัมผัสของเขา สัตว์ร้ายที่ดูเหมือนกำลังหลับใหลอยู่ตัวนี้กลับมีพลังงานที่ป่าเถื่อนพลุ่งพล่านอยู่ภายใน ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

ยิ่งไปกว่านั้น...

กลิ่นอายของมันแข็งแกร่งกว่า "ระดับ 1 ขั้นปลาย" ที่ระบุไว้ในข้อมูลมากนัก

"เตรียมจู่โจม"

ตาเดียวส่งสัญญาณมือ

"เหมือนเดิม ฉันกับเฉินเทียนจะรับหน้ามันไว้ ไอ้โล้นบุกทางซ้าย ไอ้ลิงบุกทางขวา หาโอกาสแทงจุดอ่อนมัน"

"จำไว้ อย่าละโมบจู่โจมต่อเนื่อง เจ้านี่พลังป้องกันสูง เราจะค่อยๆ ตอดให้มันหมดแรง"

ทุกคนพยักหน้า

ตาเดียวสูดลมหายใจเข้าลึก ชักดาบยักษ์สันหนาออกมาจากหลังแล้วพุ่งตัวออกไปเหมือนลูกปืนใหญ่

"ฆ่า!"

เสียงคำรามทำลายความเงียบ

กิ้งก่าหุ้มเกราะที่กำลังหลับใหลเบิกตาขึ้นกะทันหัน รูม่านตาแนวตั้งทอแสงสีเหลืองหม่นที่เย็นชา

มันไม่มีอาการงัวเงียเลยสักนิด มีเพียงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเหยื่อล่วงล้ำอาณาเขต

โฮก!

สัตว์ยักษ์ยันตัวขึ้น พื้นดินสั่นสะเทือน

หางหนาที่เต็มไปด้วยเกล็ดตวัดฟาดออกมาพร้อมเสียงลมหวีดหวิว

ตาเดียวสีหน้าเปลี่ยนไป รีบยกดาบยักษ์ขึ้นต้านทาน

เคร้ง!

เสียงปะทะดังสนั่น

ตาเดียวถูกกระแทกจนไถลถอยหลังไปเจ็ดแปดเมตร เท้าทั้งสองข้างลากเป็นทางยาวบนพื้นคอนกรีต

"บ้าเอ๊ย!"

ง่ามมือของตาเดียวปริแตก เลือดไหลซึมออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตระหนก "ข้อมูลผิดพลาด! พลังขนาดนี้... นี่มันระดับ 1 ขั้นสูงสุด!"

ระดับ 1 ขั้นสูงสุด!

ใบหน้าของไอ้หัวโล้นและไอ้ลิงซีดเผือดราวกับคนตาย

ระดับ 1 ขั้นปลาย กับขั้นสูงสุด แม้จะต่างกันเพียงช่วงย่อย แต่มันคือความห่างชั้นของพละกำลังคนละเรื่องเลย

ขั้นปลายพวกเขายังพอลาได้

แต่ขั้นสูงสุด... เจ้านี่ฆ่าพวกเขายกทีมได้สบายๆ!

"ข้อมูลแม่มหลอกกันนี่หว่า! ถอย... ไม่ทันแล้ว!"

ตาเดียวจ้องเขม็งไปที่กิ้งก่าหุ้มเกราะที่ล็อกเป้าพวกเขาไว้แล้ว เขาขบฟันกรอด "เจ้านี่เร็วกว่าเรา การวิ่งหนีคือการเปิดหลังให้มัน! ต้องสู้ตายเท่านั้น!"

"เฉินเทียน! ยันไว้!"

ตาเดียวคำรามแล้วพุ่งเข้าไปอีกครั้ง

หากในนาทีนี้ไม่มีคนคอยรับดาเมจ ทุกคนต้องตายหมดแน่

เฉินเทียนไม่ถอย

เขากลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายระดับ 1 ขั้นสูงสุด นักรบมนุษย์เดินดินธรรมดาคงขวัญหนีดีฝ่อไปแล้ว แต่แววตาของเขากลับยิ่งทอประกายความตื่นเต้น

'พอดีเลย'

'ฉันจะใช้แกเป็นตัวทดสอบพลัง'

ชิ้ง!

มีดเลาะกระดูกถูกชักออกมา

เฉินเทียนรุกแทนถอย พุ่งเข้าหาอุ้งเท้าขนาดยักษ์ของกิ้งก่าหุ้มเกราะ

[พรสวรรค์: กระดูกดาบแต่กำเนิด] ทำงาน

ผลลัพธ์ [พละกำลังมหาศาล] ถูกกระตุ้น

กระดูกแขนของเฉินเทียนส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ แสงสีฟ้าจางๆ ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังอย่างลึกลับ

ในวินาทีนี้

กระดูกสันหลังของเขาราวกับมังกรยักษ์ที่เปลี่ยนร่างเป็นดาบชั้นเลิศที่ออกจากฝัก

แรงแขนเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!

พลังโจมตีดาบเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!

“ไสหัวไป!”

เฉินเทียนคำราม มีดเลาะกระดูกธรรมดาในมือพลันปลดปล่อยพลังถล่มขุนเขาออกมา

ตูม!

คมมีดปะทะอุ้งเท้า

ภาพที่ทุกคนคิดว่าเฉินเทียนจะถูกบดขยี้เป็นเศษเนื้อไม่เกิดขึ้น

ในทางกลับกัน

คลื่นกระแทกที่น่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากใบมีด

【สั่นสะเทือน】!

อุ้งเท้าที่แข็งปานเหล็กกล้าของกิ้งก่าหุ้มเกราะถึงกับชาหนึบจากแรงสั่นสะเทือน ร่างมหึมาของมันเอนไปข้างหลังโดยไม่อาจควบคุมได้

“โอกาสดี!”

ตาเดียวดีใจสุดขีด

เขาไม่คิดเลยว่าเฉินเทียนที่ดูบอบบางคนนี้จะมีพลังระเบิดที่น่ากลัวขนาดนี้ ถึงขั้นปะทะตรงๆ กับสัตว์ระดับ 1 ขั้นสูงสุดได้!

นี่มันพลังเทพเจ้าประทานชัดๆ!

"รุมมัน!"

ตาเดียวคำราม อาศัยจังหวะที่กิ้งก่าหุ้มเกราะชะงัก ฟันดาบยักษ์เข้าที่ลำคอของมันอย่างสุดแรง

ไอ้หัวโล้นก็ปฏิกิริยาไว กวัดแกว่งกระบองเหล็กพุ่งเข้าใส่ทางซ้าย กระแทกเข้าที่ข้อต่อเข่าของมัน

การต่อสู้เข้าสู่ช่วงดุเดือดทันที

เฉินเทียนและตาเดียวกลายเป็นกำลังหลัก

โดยเฉพาะเฉินเทียน

ด้วยความช่วยเหลือจากพลังจิต เขาชิงลงมือและหลบหลีกการโจมตีของกิ้งก่าหุ้มเกราะได้ล่วงหน้าเสมอ ท่วงท่าของเขาลื่นไหลเหมือนปลาไหล และทุกครั้งที่สวนกลับ มีดเลาะกระดูกจะกรีดเข้าที่ร่องเกล็ดอย่างแม่นยำจนเลือดสาดกระจาย

กิ้งก่าหุ้มเกราะคำรามโหยหวน แต่มันกลับสลัดมนุษย์ที่น่ารำคาญคนนี้ไม่หลุด

ความสนใจของมันถูกเฉินเทียนดึงไปจนหมดสิ้น

ในตอนนั้นเอง

ไอ้ลิงที่ซุ่มอยู่ทางริมฝั่งขวาก็เคลื่อนไหว

แต่มันไม่ได้พุ่งเข้าหากิ้งก่าหุ้มเกราะ

สายตาของมันจับจ้องอยู่ที่แผ่นหลังของเฉินเทียน

ในวินาทีนี้

เฉินเทียนเพิ่งจะฟันดาบออกไป ร่างกายอยู่ในสภาวะที่กำลังรวบรวมลมปราณใหม่ แรงเก่าเพิ่งหมดแรงใหม่ยังไม่มา

ยิ่งไปกว่านั้น กิ้งก่าหุ้มเกราะกำลังคำรามอย่างบ้าคลั่ง เสียงคำรามมหึมากลบเสียงความเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ไปจนหมด

นี่คือโอกาสทอง

โอกาสเดียวเท่านั้น

“ไปตายซะ!”

ใบหน้าของไอ้ลิงบิดเบี้ยว ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่บ้าคลั่งซึ่งเกิดจากความอิจฉาและความหวาดกลัว

มีดสั้นในมือของมันทอประกายสีฟ้าหม่นของยาพิษ พุ่งเข้าหาแผ่นหลังของเฉินเทียนอย่างไร้เสียง

มีดนี้

เร็ว แม่น อำมหิต

ถ้าโดนเข้าไป ต่อให้เฉินเทียนจะมีฝีมือแค่ไหน ก็ต้องตายในทันที

“ไอ้ลิง! แกจะทำอะไรวะ?!”

ไอ้หัวโล้นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นฉากนี้เข้าพอดี ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมาจากเบ้าพลางตะโกนออกมาสุดเสียง

“แกบ้าไปแล้วเหรอ?! เขาเป็นคนแบกมอนสเตอร์อยู่นะ! ถ้าเขาตายเราก็ตายกันหมด!!”

ไอ้หัวโล้นแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ในนาทีวิกฤตของความเป็นความตาย ในตอนที่ทุกคนกำลังสู้ยิบตา

ไอ้ลิงกลับแทงข้างหลังตัวบุกหลักเนี่ยนะ?!

มันรนหาที่ตายชัดๆ!

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน ตาเดียวก็หันกลับมามองตามสัญชาตญาณ รูม่านตาของเขาหดตัวลงอย่างรุนแรง

ไม่ทันแล้ว

มีดสั้นของไอ้ลิงอยู่ห่างจากแผ่นหลังของเฉินเทียนไม่ถึงครึ่งเมตร

ในระยะประชิดขนาดนี้

ต่อให้นักรบระดับ 2 มาเองก็ไม่มีทางหลบพ้นโดยไม่ได้ระวังตัว

'จบเหร่แล้ว'

ตาเดียวรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง

ถ้าเฉินเทียนตาย ไม่มีใครต้านทานกิ้งก่าหุ้มเกราะระดับสูงสุดตัวนี้ได้ ทุกคนต้องตายตกไปตามกัน

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมพาดผ่านริมฝีปากของไอ้ลิง

มันแทบจะมองเห็นภาพที่ใบมีดเสียบทะลุเนื้อ มองเห็นภาพอัจฉริยะที่ทำให้มันหวาดกลัวต้องล้มลง

อย่างไรก็ตาม

ในวินาทีต่อมา

รอยยิ้มของไอ้ลิงก็แข็งทื่อ

เพราะสิ่งที่มันเห็นไม่ใช่ความตื่นตระหนกที่แผ่นหลังของเฉินเทียน

แม้แต่น้อย

แผ่นหลังนั้นไม่มีแม้แต่อาการสั่นไหว

ราวกับว่า... เขาจะรู้อยู่แล้วว่ามันต้องมา

วูบ!

คลื่นที่มองไม่เห็นขุมหนึ่งพลันกดทับลงมากะทันหัน

เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลงในวินาทีนั้น

ไอ้ลิงพบด้วยความสยดสยองว่า มีดสั้นในมือของมันเหมือนจมลงไปในก้อนกาวที่เหนียวหนืด ไม่ว่ามันจะออกแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถขยับไปข้างหน้าได้แม้แต่นิ้วเดียว

'เกิดอะไรขึ้น?!'

ก่อนที่มันจะทันได้ตอบสนอง

ฉิว!

เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาดังขึ้นหนึ่งครั้ง

มันคือน็อตขึ้นสนิมตัวหนึ่ง

ขนาดเท่าหัวแม่มือ เต็มไปด้วยคราบดินและคราบน้ำมัน ขยะที่หาได้ทั่วไปในซากปรักหักพัง

แต่วินาทีนี้

มันกลับลอยเด่นอยู่เหนือหน้าผากของไอ้ลิง หมุนคว้างอย่างรวดเร็วส่งเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู

รูม่านตาของไอ้ลิงสะท้อนภาพของน็อตตัวนั้น

และเบื้องหลังน็อตตัวนั้น ดวงตาของเฉินเทียนแม้จะไม่ได้หันกลับมา แต่มันกลับเหมือนกำลังจ้องมองมันอย่างเย็นชา...

พลังจิต

มุมมองรอบทิศทาง

"ชาติหน้า หัดใช้สมองบ้างนะ"

เสียงที่เย็นยะเยือกดังระเบิดขึ้นในหัวของไอ้ลิงโดยตรง

โผละ!

น็อตตัวนั้นเปลี่ยนเป็นสายแสง

พุ่งเจาะทะลุหน้าผากของไอ้ลิงในพริบตา ทะลุออกทางท้ายทอย พ่นเศษเนื้อสีแดงขาวกระจายออกไป แล้วพุ่งไปปักเข้ากับกำแพงที่อยู่ไกลออกไป

เคร้ง

มีดสั้นร่วงหล่นลงพื้น

ร่างกายของไอ้ลิงยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้ายังคงค้างอยู่ในท่าทางเจตนาฆ่าที่บิดเบี้ยวและความตกใจที่ยังไม่จางหาย

ตุ้บ

ศพของมันล้มคว่ำลงตรงๆ

จนถึงตอนนี้

เฉินเทียนก็ยังไม่ได้หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

เขาตวัดมีดเลาะกระดูกอีกครั้ง กระตุ้น [สั่นสะเทือน] ฟาดฟันสวนกลับหางที่ตวัดเข้ามาของกิ้งก่าหุ้มเกราะอย่างดุดัน

กระบวนการทั้งหมดไหลลื่นและดูง่ายดาย

การฆ่าคนหนึ่งคน ง่ายพอๆ กับการตบยุง

ความเงียบ

เงียบสงัดจนน่ากลัว

นอกจากเสียงหอบหายใจหนักๆ ของกิ้งก่าหุ้มเกราะแล้ว ทั้งพื้นที่เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

ไอ้หัวโล้นยืนแข็งเป็นหินกำกระบองเหล็กแน่น ปากอ้าค้างราวกับลืมไปแล้วว่าตัวเองอยู่ในสนามรบ

ตาเดียวสั่นสะท้าน ความเย็นเยือกแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่หนังหัว

'เมื่อกี้มันอะไรกัน?'

'อาวุธลับงั้นเหรอ?'

'ไม่สิ อาวุธลับของใครจะเลี้ยวโค้งได้? อาวุธลับของใครจะพุ่งออกไปได้โดยไม่ต้องใช้มือ?'

นั่นมันคือ...

"จอม... จอมพลังจิต?!"

เสียงของตาเดียวสั่นเครือราวกับเห็นผี

อาชีพในตำนานที่หนึ่งในหมื่นจะเจอสักคน ตัวตนที่ตื่นขึ้นมาแล้วจะไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน สังหารคนได้อย่างไร้ร่องรอย?!

เด็กนักเรียนมัธยมที่ดูไร้พิษสงคนนี้ที่เดินตามหลังเขามาตลอด...

แท้จริงแล้วคือจอมพลังจิตผู้สูงส่งงั้นเหรอ?!

ตาเดียวรู้สึกเหมือนโลกทัศน์พังทลาย

เขานี่นะที่กะจะใช้จอมพลังจิตมาเป็นเหยื่อล่อ?

ในวินาทีนี้

ความหวาดกลัวที่มีต่อเฉินเทียนยังมากกว่ากิ้งก่าหุ้มเกราะระดับสูงสุดตรงหน้าเสียอีก

“มัวเหม่ออะไรอยู่ครับ?”

เสียงที่เรียบนิ่งของเฉินเทียนดังขึ้น ไร้อารมณ์ความรู้สึกราวกับเขาเพิ่งจะฆ่ามอนสเตอร์ไปตัวหนึ่ง ไม่ใช่เพื่อนร่วมทีม

“ถ้าไม่อยากตาย ก็เริ่มงานได้แล้ว”

“กิ้งก่าตัวนี้ ผมจองนะครับ”