บทที่ 134 ลูกชายผมอายุห้าขวบ ถ่ายไว้ในห้องหนังสือ ขอให้ความรักในหนังสือสืบทอดต่อไป!

ทางตะวันออกของเมือง ณ โรงรับซื้อของเก่า

เครื่องอัดไฮดรอลิกขนาดมหึมากำลังคำรามและกระแทกตัวลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันเหมือนกับสัตว์ร้ายเหล็กกล้าที่กำลังหิวกระหาย อ้าปากกว้างกลืนกินกระดาษที่ถูกลำเลียงมาตามสายพานในฐานะ "เศษกระดาษ" อย่างไม่ปรานี

เศษกระดาษนับไม่ถ้วนปลิวว่อนไปในอากาศ

บางส่วนถูกดูดเข้าไปในเฟืองเหล็กโดยตรง ถูกบดขยี้ ฉีกขาด และอัดแน่นรวมกันเป็นก้อนกระดาษ

บางส่วนที่กระเด็นออกมา ตกลงไปในแอ่งน้ำโคลนสีดำข้างๆ และถูกคนงานที่เดินผ่านไปมาเหยียบย่ำจนจมดิน

เมื่อหลู่หยวนซิ่งรถมายบัคสีดำมาถึงที่นี่ด้วยความเร็วสูง

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือความพินาศย่อยยับ... มันคือโศกนาฏกรรมของอารยธรรมอย่างแท้จริง!

หลู่หยวนเหยียบเบรกจนรถไถลไปจอดนิ่งที่หน้าโรงรับซื้อ เขาไม่แม้แต่จะดับเครื่องหรือปิดประตูรถด้วยซ้ำ แต่กลับรีบพุ่งตัวออกไปทันที!

"หยุดเครื่องเดี๋ยวนี้! พวกคุณหยุดเครื่องเดี๋ยวนี้โว้ย!"

เขาตะโกนใส่คนควบคุมเครื่องจักรที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ

ทว่าเสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปกับเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องจักร คนงานคนนั้นไม่ได้ยินอะไรเลย

จังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนในชุดทำงานท่าทางเหมือนเถ้าแก่เดินเข้ามาอย่างไม่สบอารมณ์

เขาจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบที่ดูขัดกับบรรยากาศของโรงขยะอย่างสิ้นเชิง

"คุณเป็นใคร?" เขาถามอย่างหงุดหงิด บุหรี่ยังคาอยู่ที่ริมฝีปาก "ไม่รู้หรือไงว่านี่มันโรงขยะ? สั่งหยุดเครื่อง... รู้ไหมว่าถ้าเครื่องหยุดแค่หนึ่งนาทีผมเสียเงินไปเท่าไหร่? พ่อหนุ่ม ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่ามาเกะกะการทำงานของคนอื่นได้ไหม?"

หลู่หยวนไม่เสียเวลาเถียง

เขาหยิบปึกเงินสดออกมาจากกระเป๋า เป็นเงินที่เขาเตรียมไว้สำหรับซื้อหนังสือเก่า

เสียงดัง ปัง!

ปึกเงินสดมูลค่าหนึ่งหมื่นหยวนถูกฟาดลงบนโต๊ะตรงหน้าเถ้าแก่

“หยุดเครื่อง!”

“แค่นี้พอไหม?”

“ถ้าไม่พอ ผมเพิ่มให้ได้อีก!”

ดวงตาของเถ้าแก่เบิกโพลงทันทีเมื่อเห็น "ก้อนอิฐสีแดง" ที่วางเด่นหราอยู่บนโต๊ะ

สีหน้าที่เคยหงุดหงิดหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มประจบประแจงสุดขีด

เขาพุ่งตัวไปที่เครื่องจักรแล้วตะโกนใส่ลูกน้องที่ยังยืนเอ๋ออยู่

“หยุด! หยุด! หยุดสิวะไอ้พวกเวร!”

“ไม่เห็นหรือไง?! บอสใหญ่มาแล้ว! ไม่เห็นหรือไงว่าท่านมีเรื่องจะสั่ง?”

คำที่ว่า "เงินจ้างผีโม่แป้งได้" มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

เครื่องจักรที่เคยคำรามอย่างบ้าคลั่งเมื่อครู่หยุดกึกในทันที

หลู่หยวนมองดูตั้งกระดาษที่ถูกอัดไปแล้วครึ่งหนึ่งแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

โชคดี... โชคดีที่เขายังมาไม่สายเกินไป

เขาเดินไปหาเถ้าแก่แล้วเข้าประเด็นทันที

"เถ้าแก่ ผมถามหน่อย หนังสือพวกนี้คุณเพิ่งไปขนมาจากบ้านของศาสตราจารย์หยานเมื่อคืนใช่ไหม?"

"ใช่ครับ ใช่ครับ" เถ้าแก่พยักหน้าพลางทำหน้างง "มีอะไรหรือเปล่าครับบอส? ทำไมถึงถามเรื่องนี้?"

"หนังสือล็อตนี้กำลังจะเข้าเครื่องอัดพอดี วันนี้มีของมาส่งเยอะมาก หนังสือเก่าพวกนี้เลยยังไม่ถึงคิว โชคดีที่ท่านมาเร็วครับ เมื่อกี้เราเพิ่งอัดพวกลังกระดาษกับหนังสือเก่าชุดอื่นไป ถ้าท่านมาช้ากว่านี้อีกสิบนาที ชุดนี้คงกลายเป็นก้อนกระดาษอัดไปแล้ว"

ไม่นานนัก เถ้าแก่ก็นำทางหลู่หยวนฝ่ากองเศษวัสดุต่างๆ จนไปพบกับ "ภูเขาหนังสือ"

มองด้วยสายตาคร่าวๆ มีอย่างน้อยหลายหมื่นเล่ม

เขาสุ่มหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา หน้ากระดาษเหลืองนวลแต่การเย็บเล่มยังสมบูรณ์

เขาเปิดออกดู

บนหน้ากระดาษเหล่านั้น มีลายมือที่เขียนไว้อย่างเป็นระเบียบและทรงพลัง มันคือบันทึกด้วยลายมือของศาสตราจารย์กู้... กู้ซิงจือ

นอกจากนี้ยังมีตำราฟิสิกส์ต้นฉบับภาษาอังกฤษที่ตีพิมพ์ในช่วงทศวรรษ 1960

จินตนาการได้เลยว่าในยุคที่ทรัพยากรขาดแคลน หนังสือเล่มนี้มีค่าเพียงใด

นี่คือลายมือที่ศาสตราจารย์เฒ่าเขียนไว้ทีละตัวอักษรเพื่อคัดลอกและทำความเข้าใจจากตำราต้นฉบับด้วยวิธีที่บริสุทธิ์ที่สุด!

จังหวะนั้นเอง ภาพถ่ายขาวดำที่ซีดจางใบหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากระหว่างหน้าหนังสือ

หลู่หยวนก้มลงหยิบมันขึ้นมา

ในภาพถ่าย ชายหนุ่มท่าทางคงแก่เรียนสวมแว่นกรอบดำ กำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยอายุประมาณสี่หรือห้าขวบ ใบหน้าของทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยความสุข

ด้านหลังของพวกเขาคือผนังหนังสือที่เรียงรายตั้งแต่พื้นจรดเพดาน

ที่ด้านหลังภาพ มีตัวอักษรเขียนด้วยปากกา เป็นประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความรักและความคาดหวังของคนเป็นพ่อ

"ลูกชายผมอายุห้าขวบ ถ่ายไว้ในห้องหนังสือ ขอให้ความรักในหนังสือของครอบครัวเราสืบทอดต่อไป"

หลู่หยวนหยิบภาพถ่ายที่เปื้อนฝุ่นนั้นขึ้นมา และใช้ปลายนิ้วปัดฝุ่นออกอย่างเบามือ

เขาเหลือบมองไปรอบๆ โรงรับซื้อของเก่าแห่งนี้ แล้วมองกลับไปที่หนังสือเก่าๆ ที่ควรจะอยู่บนหอสมุด

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจยาวออกมา

...

“เถ้าแก่”

เขาหันกลับไปมองเจ้าของโรงขยะที่กำลังยืนถูมือไปมาอยู่ข้างหลัง

“คุณซื้อหนังสือพวกนี้มาเท่าไหร่?”

เถ้าแก่ชูนิ้วขึ้นมาเจ็ดนิ้ว เขาดูเป็นคนซื่อๆ และบอกความจริง

“เจ็ดเหมาต่อหนึ่งกิโลครับ (0.7 หยวน)”

“ล็อตนี้หนักประมาณสี่ตันครับ”

หลู่หยวนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พูดออกไปตรงๆ ว่า

“เอาอย่างนี้ ผมให้คุณสองหมื่นหยวน”

“รวมกับเงินหมื่นหยวนที่ผมให้ไปเมื่อกี้เป็นค่าหยุดเครื่อง”

“ตอนนี้ให้คนงานของคุณช่วยผมขนหนังสือพวกนี้ขึ้นรถให้หมด”

“ส่วนที่เหลือที่ขึ้นรถไม่พอ คุณช่วยหารถบรรทุกอีกคันขนกลับไปส่งที่โรงเรียนให้ผมด้วย เงินที่เหลือถือเป็นค่าขนส่ง โอเคไหม?”

“ไม่มีปัญหาครับบอส! ไม่มีปัญหาเลย! ท่านใจป้ำจริงๆ!”

เถ้าแก่ยิ้มจนเห็นเหงือกและตกลงทันที

เขาจ่ายเงินซื้อหนังสือพวกนี้มาไม่ถึงหมื่นหยวน แต่ตอนนี้มีคนมาเสนอให้ถึงสามหมื่น? มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะปฏิเสธ

พวกเขาทำธุรกิจขยะ สนใจแค่การรีไซเคิล ไม่ได้สนใจคุณค่าเดิมของมันหรอก

หลังจากได้รับเงิน เถ้าแก่ก็สั่งให้คนงานทุกคนเริ่มขนหนังสืออย่างกระตือรือร้น

ทว่า เมื่อพวกเขาขนหนังสือหนักๆ ล็อตแรกมาถึงริมถนน ทุกคนถึงกับอึ้ง

ตอนแรกทุกคนนึกว่าตาฝาด จนกระทั่งเห็นหลู่หยวนเปิดท้ายรถมายบัค S500 สีดำ

ทุกคนหันมาสบตากันด้วยความตกตะลึง

บุหรี่ในมือเถ้าแก่ร่วงลงพื้นเสียงดัง แหมะ

"บอสครับ... นี่รถท่านจริงๆ เหรอ? ท่านเอารถคันนี้มาขนหนังสือเก่าเนี่ยนะ?"

"ผมเห็นหนังสือพวกนี้หลายเล่มมีราขึ้นด้วยนะ ท่านแน่ใจเหรอว่าจะเอาพวกมันวางลงบนเบาะหนังพวกนี้?"

หลู่หยวนไม่สนใจ

เขาถอดชุดสูทราคาแพงออกแล้วโยนมันไปที่เบาะผู้โดยสารอย่างไม่ใส่ใจ

"หนังสือมีราไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวค่อยเอาไปซ่อมแล้วตากแห้งก็ได้ไม่ใช่เหรอ? ไม่อย่างนั้นพวกของโบราณเขาจะซ่อมกันได้ยังไง?"

"รถมันก็แค่เครื่องมือไว้ขับไม่ใช่หรือไง?"

เขาหันไปกวักมือเรียกหลินซีที่ยังยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

"ซีซี อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่ตรงนั้น! เร็ว! เอาพวกลังกระดาษออกจากท้ายรถแล้วเอามาปูรองไว้!"

"ขนขึ้นมาเลย!"

พวกคนงานราวกับตื่นจากฝัน พวกเขาเข้าใจแล้วในวินาทีนั้น

ทุกคนมองหลู่หยวนด้วยสายตาที่เหมือนมองพระเจ้า

จากนั้น พวกเขาก็ค่อยๆ วางปึกหนังสือเก่าลงในท้ายรถหรูมูลค่าหลายล้านอย่างระมัดระวัง

พื้นที่เก็บของท้ายรถถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็ว

แม้แต่เบาะหลังก็ถูกอัดจนแน่นขนัด

ภาพที่เห็นมันดูเหนือจริงและบ้าคลั่งมาก

ขณะที่หลู่หยวนขับรถมายบัคค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากโรงขยะ

มีรถบรรทุกคันใหญ่ที่บรรทุกหนังสือเก่ามาเต็มคันวิ่งตามหลังมาด้วย

เถ้าแก่เจ้าของโรงรับซื้อ มองตามไฟท้ายรถที่ค่อยๆ ลับตาไปพลางพ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วอุทานว่า

"เชี่ย! นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนมีความรู้!"

"ครูใหญ่คนนี้ แม่งโครตเจ๋งเลยว่ะ!"