บทที่ 15 ครีมหิมะ

บทที่ 15 ครีมหิมะ

การอาบน้ำของผู้ชายนั้นเรียบง่ายกว่าผู้หญิงมากนัก

เพียงแค่ตักน้ำเย็นมาสองถัง ราดรดตัวให้ทั่วก็เป็นอันเสร็จสิ้น

หากใครที่เป็นคนพิถีพิถันขึ้นมาหน่อย ก็อาจจะใช้สบู่ถูตัวเสียบ้าง

อย่างเช่นกู้เย่ หลังจากราดน้ำเสร็จ เขาก็ไม่ได้เช็ดหยดน้ำตามร่างกายให้แห้ง แต่กลับปล่อยให้มันแห้งไปเองตามธรรมชาติ

โดยปกติแล้ว หลังจากฝึกซ้อมมาทั้งวัน การได้ราดน้ำเย็นสักสองถังจะช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าให้มลายหายไป และทำให้เขารู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง

ทว่าวันนี้กลับมีบางอย่างผิดปกติ

เขาอาบน้ำไปสองถังแล้ว แต่ยิ่งอาบก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่ม

ยิ่งไปกว่านั้น ในหัวของเขากลับเอาแต่คิดถึงภาพของสหายหญิงที่นั่งอยู่ในห้องหอ

ชายหนุ่มหลับตาลง

เขาพิงถังน้ำไว้ข้างกำแพงแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง

เสิ่นจือโหยวได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ตัวเดียว เผยให้เห็นแผงอกและกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งอย่างโจ่งแจ้ง

ยามที่เขาเดิน หน้าท้องและเอวที่ทรงพลังดูเหมือนจะเคลื่อนไหวและขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจและการก้าวเดิน

เสิ่นจือโหยวพลันรู้สึกประหม่าขึ้นมา เธอรีบถดตัวหนีไปชิดผนังด้านในเตียง "คุณนั่นแหละตัวดี! ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย!"

กู้เย่ก้มลงมองตัวเอง "ใส่เสื้ออะไรกัน ร้อนจะตาย!"

เสิ่นจือโหยวเบิกตากว้างด้วยความโมโห "ฉันเองก็ร้อนเหมือนกันนั่นแหละ!"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น "นั่นก็ยังไม่ได้อยู่ดี แต่งตัวแบบนั้น เจ้าให้ข้าดูได้เพียงคนเดียวเท่านั้น!"

ไม่ว่าทั้งคู่จะแต่งงานกันด้วยเหตุผลกลใด

ยามนี้เธอคือภรรยาของเขา และนั่นหมายความว่าร่างกายของเธอมีไว้ให้เขามองได้เพียงผู้เดียว

เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่มีเหตุผลของเขา ใบหน้าของเสิ่นจือโหยูก็พลันเห่อแดง เธอถลึงตาใส่เขา "เพ้ย! คุณเองก็ดูไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ"

สายตาที่ถลึงใส่นั้นไม่ได้มีความน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่เสียง "เพ้ย" ก็ฟังดูเหมือนการตัดพ้อต่อว่าอย่างแง่งอนเสียมากกว่า

มันไม่ได้เหมือนการด่าทอ แต่เหมือนถูกขนหางนุ่มๆ ของลูกแมวปัดผ่านเบาๆ เสียมากกว่า

กู้เย่ส่งเสียงตอบรับในลำคอ เขาลงกลอนประตู เป่าตะเกียงจนดับ แล้วเดินตรงมายังเตียงนอน

ค่ำคืนในชนบทนั้นเงียบสงบอย่างยิ่ง และคืนนี้ก็เงียบสงัดจนน่ากลัว เสิ่นจือโหยวได้ยินเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของเขา เธอเลียริมฝีปากด้วยความประหม่า เสียงเริ่มสั่นเครือ "คุณเป่าตะเกียงทำไมจ๊ะ?"

"นอนเปิดตะเกียงไว้หรือ? หากเกิดไฟไหม้จะทำอย่างไร"

เสิ่นจือโหยว "..."

เดิมทีเตียงของเธอมีความกว้างเพียงหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตรเท่านั้น

แต่เพราะการแต่งงาน เตียงจึงถูกเปลี่ยนเป็นเตียงคู่ขนาดหนึ่งเมตรห้าสิบเซนติเมตรแทน

ยามที่อยู่คนเดียว เสิ่นจือโหยวยังคิดว่าเตียงหลังนี้กว้างขวางดี

ทว่าทันทีที่กู้เย่ก้าวขึ้นมาบนเตียง เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกเบียดจนตาย เตียงหลังนี้มันเล็กเกินไปแล้ว!

หลังจากชายหนุ่มนอนลงข้างๆ เขาเขาก็นอนนิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

เสิ่นจือโหยวกลั้นหายใจ ในหัวพลันนึกถึง "ความลับ" ที่เฉินชุ่ยเจวียนเพิ่งพร่ำสอนเธอมาเมื่อคืนก่อน

ยิ่งคิด ใบหน้าของเธอก็ยิ่งร้อนผ่าว รู้สึกราวกับว่าร่างกายทั้งร่างกำลังจะลุกเป็นไฟ

จู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นนั่ง คลำหาของบนเตียงไปทั่ว จนกระทั่งมือไปสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่อุ่นจัดและมีขนปกคลุม นั่นคือขาของกู้เย่

ในวินาทีที่มือนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสถูกตัว กู้เย่แทบจะกระโดดตัวลอย "เจ้าจะทำอะไร!"

"ฉันร้อนจ้ะ"

มือของเขาอุ่นราวกับเตาไฟ เสิ่นจือโหยวรีบหดมือตัวเองกลับ "ฉันกำลังหาพัด จะเอามาพัดลมเสียหน่อย"

"เมื่อกี้ฉันโดนขาคุณหรือจ๊ะ? ขนขาคุณหนาจัง แถมยังแข็งทิ่มมืออีกต่างหาก"

น้ำเสียงของเธอดูมีความรังเกียจแฝงอยู่ กู้เย่ "..."

พอถูกเขาสัมผัสตัว เสิ่นจือโหยูก็ยิ่งรู้สึกร้อนรุ่มมากขึ้น เธอจึงคลำหาพัดอย่างลนลาน "พัดของฉันอยู่ไหนเนี่ย?"

"อึก—!"

ชายหนุ่มข้างกายพลันเกร็งตัวขึ้นมาทั้งร่าง พร้อมกับส่งเสียงครางต่ำในลำคอ เสิ่นจือโหยวตกใจ "เป็นอะไรไปจ๊ะ? ฉันกดทับตรงไหนของคุณหรือเปล่า?"

กู้เย่หลับตาลง

เดิมทีเขาคิดว่าในเมื่อวันพรุ่งนี้เขาต้องเดินทางกลับหน่วยทหาร และเธอก็เหนื่อยล้ามาทั้งวัน คืนนี้ควรจะนอนหลับพักผ่อนกันไปอย่างเรียบง่ายและบริสุทธิ์ใจ

แต่แทนที่จะนอนหลับดีๆ เธอกลับรั้นจะหาพัดให้ได้

และแล้ว... "พัดอยู่ทางฝั่งข้านี่"

เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าจนแทบจะมีควันพุ่งออกมา เสิ่นจือโหยว "งั้นก็รีบส่งมาให้ฉันเร็วๆ สิจะ"

"เจ้าเคยบอกไม่ใช่หรือว่า หากนอนแล้วร้อน เจ้าจะถอดเสื้อผ้าออกให้หมด?"

"จ้ะ"

ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลง "ถ้าอย่างนั้นก็ถอดเสียตอนนี้เลย"

เสิ่นจือโหยวขนลุกซู่ขึ้นมาทันที "คุณก็นั่งอยู่ตรงนี้! จะให้ฉันถอดได้อย่างไรกัน คุณคนลามก!"

"พวกเราแต่งงานกันแล้ว เจ้าเป็นเมียข้า ข้าเป็นผัวเจ้า จะมาหาว่าลามกได้อย่างไร"

"คุณนั่นแหละลามก!"

เสิ่นจือโหยวมีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง คือเมื่อใดที่เธอรู้สึกตื่นเต้นจัดหรือหวาดกลัวจัด เธอจะพูดจาจ้อไม่หยุดเหมือนนกแก้วนกขุนทอง

ทุกถ้อยคำที่เธอเอ่ยออกมาดูเหมือนจะจิกทึ้งเข้าไปในใจของกู้เย่ จิกจนเขารู้สึกกระวนกระวายไปทั้งตัว

"อื้อ!"

กู้เย่ยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้โดยตรง ในความมืด ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตกใจ

สัมผัสนี้ช่างนุ่มนวล บอบบาง และหอมกรุ่นยิ่งกว่าตอนที่เขาอุ้มเธอผ่านเนื้อผ้าในตอนกลางวันเสียอีก

กู้เย่เองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี เขารู้เพียงแต่ว่าต้องรั้งร่างของเธอเข้ามาแนบอกไว้ให้แน่น พร้อมกับบีบต้นแขนที่นุ่มนิ่มของเธอไว้

"คุณบีบแขนฉันทำไมจ๊ะ!"

"มันเจ็บนะ!"

หญิงสาวคนนี้ช่างบอบบางเหลือเกิน ฝ่ามือของเขาทั้งร้อนและหยาบกร้าน ยามที่ถูกเขาบีบแขนไว้เช่นนี้เธอจึงรู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว

และแม้ว่าจะถูกบีบที่แขน แต่เธอกลับรู้สึกกระวนกระวายไปทั้งร่าง

ทั้งคู่ต่างชะงักไปพร้อมกันอย่างกะทันหัน

แต่แล้วกู้เย่กลับเริ่มลงมืออย่างเกอะกะและเงอะงะ ทว่ากลับหนักแน่นมั่นคงในการดึงเสื้อสายเดี่ยวตัวสั้นของเธอออก

"เจ้าทาตัวด้วยน้ำมันอะไร?"

เสิ่นจือโหยวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "น้ำมันตลับหอยสังข์จ้ะ..."

"ไม่ใช่ครีมหิมะหรือ? ทำไมถึงได้หอมขนาดนี้"

"ครีมหิมะหอมกว่านี้อีกจ้ะ แต่ว่ามันแพงเกินไป ฉันไม่มีเงินซื้อหรอก"

เสิ่นจือโหยาวร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง แต่ด้วยนิสัยรักสวยรักงามที่มีอยู่เป็นทุนเดิม ทำให้เธอเผลอตอบคำถามเขาไปทั้งน้ำตา

"เดี๋ยวข้าซื้อให้"

หมาป่าสีเทาตัวใหญ่ที่กำลังขยุ้มต้นคอกระต่ายขาวตัวน้อยที่อวบอิ่ม ยามนี้ต่อให้เธออยากได้อะไรเขาก็พร้อมจะหามาประเคนให้ นับประสาอะไรกับแค่ครีมหิมะ!

"เอี๊ยด—"