บทที่ 18: ฮาเร็มของหญิงสาวเพียงผู้เดียว
บทที่ 18: ฮาเร็มของหญิงสาวเพียงผู้เดียว
ขณะนี้ 《เทพธิดาอมตะ》 กำลังฝังตัวอยู่ท่ามกลางกองหนังสือ เธอตั้งอกตั้งใจศึกษาศาสตร์ความรู้ที่ล้ำลึกอย่างยิ่ง
"ชะ-ช่างลุ่มลึกเหลือเกิน 'ผู้ชาย' ในฐานะสิ่งมีชีวิตเนี่ย..."
เธอถึงกับยอมแยกย่างกายนับร้อยร่างออกมาเพื่อให้อ่านสื่อการเรียนรู้ร้อยชุดที่แตกต่างกันไปพร้อมๆ กัน ซึ่งนั่นช่วยเพิ่มพูนพูนความรู้ให้เธอได้เร็วกว่าปกติถึงร้อยเท่า
ทว่าผลข้างเคียงก็คือ ใบหน้าเล็กๆ ทั้งร้อยใบหน้าต่างขึ้นสีระเรื่อพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานเธอคงจะกลายเป็น 'สุภาพบุรุษ' ผู้ทรงความรู้อย่างแน่นอน
"หนวดปลาหมึก, การสะกดจิตล้างสมอง, การหยุดเวลา, ความไวต่อสัมผัสร้อยเท่า... แบบนี้ไม่ได้การ! ต่อให้ฉันจะเป็นผู้ใช้พลังพิเศษระดับ S แต่ฉันก็สร้างสถานการณ์ที่ตอบสนองตัณหาพวกนี้ไม่ได้หรอกนะ!"
เรื่องหนวดปลาหมึกกับความไวต่อสัมผัสเธอยังพอหาทางจัดการได้ แต่ส่วนที่เหลือนั้นเธอจนปัญญาจริงๆ
"ถ้าสร้างสถานการณ์ไม่ได้ เห็นทีคงต้องเริ่มจาก 'สเปก' ผู้หญิงที่เขาชอบก่อนแล้วล่ะ มาดูกันดีกว่าว่าหมอนี่ชอบผู้หญิงแบบไหนกันแน่"
《เทพธิดาอมตะ》 จมดิ่งลงสู่มหาสมุทรแห่งความรู้อีกครั้ง พยายามวิเคราะห์รสนิยมของอู๋หมิงผ่านประวัติการเข้าชมและการดาวน์โหลดที่เธอรวบรวมมาได้
สิบนาทีต่อมา 《เทพธิดาอมตะ》 พองลมที่แก้มด้วยความไม่พอใจ
"ความสนใจของอู๋หมิงมันกว้างเกินไปแล้ว!"
"โลลิถูกกฎหมาย, เด็กสาววัยใส, พี่สาวสุดเซ็กซี่, คุณแม่ยังสาว—เขาชอบทุกรสชาติเลยนี่นา ทั้งสาวซึนเดระ, สาวยันเดระ, สายร่าเริง หรือพวกเงียบขรึม... เขาฟาดเรียบหมด ผู้ชายคนนี้ไม่มีมาตรฐานเอาซะเลยจริงๆ"
"เหอะ ผู้ชาย!"
《เทพธิดาอมตะ》 มองดูแผนภูมิวิเคราะห์ตรงหน้า คุณลักษณะต่างๆ กระจายตัวอย่างสม่ำเสมอจนน่าตกใจในขอบเขตที่กว้างขวาง เธอไม่เห็นรสนิยมเฉพาะตัวอันไหนที่โดดเด่นออกมาเลย
ถ้าจะมีอะไรที่เด่นที่สุด ก็คือความจริงที่ว่า 'เขาจะเอาทุกคน' นั่นแหละ
"เหอะ ถ้าเป็นคนธรรมดาคงจะเลือกถอดใจไปแล้ว"
"แต่อู๋หมิงเอ๋ย ดวงของนายมันกุดจริงๆ ที่กล้ามาเป็นศัตรูกับฉัน"
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของ 《เทพธิดาอมตะ》 ก่อนที่เธอจะดีดนิ้ว ทันใดนั้น ร่างอันงดงามหลายร่างข้างกายเธอก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป
โลลิต้าผมทองสุดน่ารัก, เด็กสาวผมขาวนัยน์ตาสีแดงผู้สง่างาม, พี่สาวอกโตผมดำยาวสลวย, หญิงสาววัยสะพรั่งผู้เจ้าเนื้อและมีเสน่ห์ และอีกมากมาย... ร่างที่ดูราวกับคัดลอกมาจาก 'สื่อการเรียนรู้' โดยตรงปรากฏขึ้นทีละร่างในห้องประชุม
ด้วยความสามารถของ 《เทพธิดาอมตะ》 การบันดาลให้ร่างเหล่านี้มีรูปลักษณ์หรือแม้แต่บุคลิกที่แตกต่างกันนั้นเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก
สำหรับเธอแล้ว ร่างกายมนุษย์ก็ไม่ต่างอะไรกับของเล่นอันประณีต
"หึหึ ในเมื่อชอบหลายรสชาตินักนะอู๋หมิง งั้นฉันจะจัดให้ครบทุกรสเลย"
ความงามที่ยืนหนึ่งน่ะมันไม่มีจริงหรอก เพราะรสนิยมของแต่ละคนนั้นต่างกันไป แต่สำหรับ 《เทพธิดาอมตะ》 เธอสามารถร่างภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดใน 'หัวใจ' ของใครก็ได้ และเนรมิตมันออกมาให้เป็นตัวตนจริงๆ
การที่เธอเรียกตัวเองว่าเป็นสาวน้อยที่สวยที่สุดในโลกนั้น ในแง่หนึ่งมันก็ไม่ใช่การคุยโวเกินจริงเลยสักนิด
"ยามที่นายกำลังเสพสุขในฮาเร็มอันแสนวิเศษ แล้วจู่ๆ ก็ต้องช็อกเมื่อพบว่าผู้หญิงทุกคนคือนักแสดงที่ฉันเล่นเองคนเดียวทั้งหมด นายจะทำสีหน้าสิ้นหวังแบบไหนกันนะ?"
"ฉันแทบจะรอเห็นสีหน้าสนุกๆ ของนายตอนนั้นไม่ไหวแล้วล่ะ"
"คิดแผนล้างแค้นที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้เนี่ย ฉันมันอัจฉริยะตัวน้อยจริงๆ เลย~~"
《เทพธิดาอมตะ》 เลียริมฝีปากสีเชอร์รี่ของเธอ พร้อมกับควบคุมเหล่าสาวงามที่เพิ่งปั้นเสร็จหมาดๆ มุ่งหน้าไปยังโรงแรมหรูที่อู๋หมิงกำลังพักผ่อนอยู่ด้วยความใจจดใจจ่อ
"หายใจเข้าลึกๆ หายใจเข้า... หายใจออก..."
ภายในห้องนอนพักผ่อนชั่วคราว อู๋หมิงกำลังทำตามคำแนะนำของฉินอวิ๋นเฟยด้วยการสูดลมหายใจเข้าและออกอย่างต่อเนื่อง
"จะว่าไปแล้ว การเข้าสู่สภาวะสมาธิผ่านเทคนิคการหายใจคือกุญแจสู่การปลุก 《พลังจิต》 งั้นเหรอ? แล้วผู้ใช้พลังพิเศษคนแรกค้นพบวิธีนี้ได้ยังไงกันนะ?"
"ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน เห็นว่าในตอนเริ่มแรก ทุกคนต่างบังเอิญปลุกพลังจิตให้พุ่งออกมาได้ในช่วงวิกฤตที่เสี่ยงถึงชีวิต หรือในตอนที่ถูกกระตุ้นทางจิตใจอย่างรุนแรงน่ะ"
"ต่อมา ก็มีคนบังเอิญปลุก 《พลังจิต》 ได้ตอนที่กำลังวอร์มอัพร่างกาย, ฝึกศิลปะการต่อสู้, หายใจหอบตอนวิ่งสปีด หรือแม้แต่แค่พวกเบียวที่ชอบทำท่าเลียนแบบ 'วิชาลมปราณ' หรือ 'ปราณวารี' จากในอนิเมะน่ะสิ"
"ด้วยเหตุนี้ วิธีการทำสมาธิที่เชื่อถือได้หลายวิธีจึงค่อยๆ ถูกสรุปออกมา"
เขาถึงกับอึ้งไปเลย คิดไม่ถึงว่าจะมีคนปลุก 《พลังจิต》 ได้เพียงเพราะเบียวอยากใช้ 'วิชาลมปราณ' เนี่ยนะ มันจะชิลเกินไปหน่อยมั้ง
"ที่ฉันกำลังสอนนายอยู่ตอนนี้คือวิธีที่ง่ายและมั่นคงที่สุด หรือที่เรียกกันว่า 《มโนภาพผลไม้》"
"รักษาจังหวะการหายใจนี้ไว้ จากนั้นหลับตาลงแล้วจินตนาการถึงรูปร่างของ 'ผลไม้' ตามความประทับใจแรกในความมืด"
อู๋หมิงทำตามที่ฉินอวิ๋นเฟยบอก
ในความมืดมิด ฉากที่พร่ามัวเริ่มก่อตัวชัดเจนขึ้นทีละน้อย
ผลไม้ที่เขาจินตนาการไว้จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรกันนะ?
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น อู๋หมิงจ้องมองภาพที่ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นในความมืด
"หือ? นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?"
ทว่าสิ่งที่อู๋หมิงเห็นไม่ใช่ผลไม้ แต่มันคือต้นไม้ที่เขียวชอุ่มและสูงเสียดฟ้า
บนกิ่งก้านมี 'ผลไม้' หลากชนิดที่ดูยั่วยวนตาแขวนอยู่นับไม่ถ้วน ราวกับกำลังรอให้คนมาเด็ดกิน
"มองเห็นภาพแล้วใช่ไหม? ขั้นต่อไป ให้จินตนาการว่ามีมือคู่หนึ่งกำลังถือผลไม้เอาไว้ แล้วค่อยๆ ปอกเปลือกมันออก"
ฉินอวิ๋นเฟยเอ่ยขั้นตอนต่อไป
"อา... เรื่องนั้น..."
อู๋หมิงพูดไม่ออก
ในเมื่อมีผลไม้อยู่บนต้น เขาจึงกะว่าจะเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อเด็ดผลไหนก็ได้มาปอก
แต่ทว่า เมื่อเขาลองพยายามจริงๆ เขากลับพบว่ามุมมองของเขาขยับเขยื้อนไม่ได้เลย เขาทำได้เพียงจ้องมองผลไม้ที่อยู่สูงเทียมฟ้าประหนึ่งดวงดาว สิ่งเดียวที่มือในจินตนาการของเขาสัมผัสได้มีเพียงลำต้นของต้นไม้เท่านั้น
แล้วเขาควรจะทำอย่างไรดี? หรือควรจะลองปอกเปลือกของ 'ต้นไม้' แทนดีล่ะ?
ก๊อก ก๊อก
ในขณะที่อู๋หมิงกำลังขบคิด เสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะการทำสมาธิของเขา
"เข้ามาได้"
อู๋หมิงพยักพเยิดหน้าให้ฉินอวิ๋นเฟยไปเปิดประตู และแล้วโลลิต้าผมทองสุดน่ารักก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าคนทั้งสอง
เธอสวมถุงเท้าข้อยาวเหนือเข่าลายตารางสีชมพูสลับดำ เสื้อสายเดี่ยวลายสีแดงที่เผยให้เห็นผิวขาวราวกับหิมะ กางเกงขาสั้นสีน้ำเงินรัดรูป และมัดผมแกละสองข้างสีทอง
หืม? ทำไมภาพนี้มันถึงดูคุ้นตาขนาดนี้นะ?
มองยังไง ยัยเด็กนี่ก็ดูเหมือน 'ไอริ' จากอนิเมะมืดชื่อดังเรื่องนั้นชัดๆ!
"หนูจ๊ะ มีธุระอะไรหรือเปล่า?"
อู๋หมิงถามออกไปพลางข่มใจไม่ให้หลุดปากบ่น
"ปะป๊า!"
โลลิต้าผมทองพุ่งเข้าใส่หวังกอดเขาเต็มแรง
พรืด!
อู๋หมิงเบี่ยงตัวหลบได้อย่างแคล่วคล่อง เขาแทบจะกระอักเลือดออกมาเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น
ไอริ หนูมาผิดเรื่องหรือเปล่าจ๊ะ? ที่นี่ไม่ใช่ 'โอนิจิ' นะ!
โลลิต้าผมทองซึ่งเป็นหนึ่งในร่างแยกของ 《เทพธิดาอมตะ》 เองก็งุนงงไม่แพ้กันเมื่อเห็นอู๋หมิงหลบเธอ
แปลกแฮะ นี่ไม่ใช่แบบที่เขาชอบหรอกเหรอ? ทำไมถึงหลบซะล่ะ หรือว่าเธอจะแสดงไม่เป็นธรรมชาติเกินไป?
"ขะ-ขอโทษค่ะ หนูเข้าห้องผิด หนูค-คิดว่าเป็นห้องของปะป๊า ขอโทษจริงๆ ค่ะ!"
《เทพธิดาอมตะ》 แลบลิ้นออกมาเล็กน้อยพร้อมทำสีหน้าหน้าสงสาร พยายามทำตัวน่ารักเพื่อเนียนหนีไป
"ไม่เป็นไรหรอก แต่หนูเป็นใครน่ะ?"
"หนูชื่อไอริค่ะ เป็นลูกสาวของเอกอัครราชทูตสหพันธรัฐอินทรี ต้องขอโทษจริงๆ นะคะที่เข้าห้องผิด เพื่อเป็นการขอโทษ ให้หนูเลี้ยงมื้อเที่ยงพี่ชายดีไหมคะ?"
ชื่อไอริจริงๆ ด้วยสิเนี่ย ไม่คิดจะปิดบังกันเลยใช่ไหม?
ยัย 《เทพธิดาอมตะ》 นี่กำลังคิดจะทำอะไรด้วยพฤติกรรมประหลาดๆ พวกนี้กันแน่?