บทที่ 4 ความสุขสองเท่า

บทที่ 4 ความสุขสองเท่า

ในยามนี้ เฟิ่งซือหานกำลังยืนอยู่บนถนนสายหนึ่งที่ดูไม่สู้จะคึกคักนัก

นับตั้งแต่เขาก้าวออกมาจากประตูมิติสีดำ เขาก็ได้แต่เฝ้าสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบด้วยความระมัดระวัง เพราะต้องการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ที่ตนอาศัยอยู่ในตอนนี้เป็นอันดับแรก

ประการแรก เขาไม่ได้อยู่ร่วมกับสมาชิกคนอื่นๆ ในกลุ่มจอมมาร ดูเหมือนว่าทุกคนจะถูกส่งไปแบบกระจัดกระจายไปทั่วทวีปแห่งนี้

หากเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยในตอนนี้เขาก็ยังไม่ต้องกังวลว่าพวกสมาชิกกลุ่มผู้กล้าจะรวมตัวกันได้ติด

เรื่องนี้ช่วยซื้อเวลาให้เขาได้ซ่อนตัวเพื่อพัฒนาตนเองในช่วงเริ่มต้นได้บ้าง

ประการที่สอง โลกของเทพโครงกระดูกแห่งนี้ดูเหมือนจะยังอยู่ในยุคกลางที่ค่อนข้างล้าหลังและป่าเถื่อน

อย่างน้อยเขาก็อนุมานเอาจากลักษณะสถาปัตยกรรม ถนนหนทาง เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของผู้คนที่เดินผ่านไปมา รวมไปถึงสินค้าที่วางขายตามแผงลอยริมทาง

เพียงแต่... เหตุใดผู้คนเหล่านี้ถึงได้มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เช่นนั้นเล่า

ตอนนั้นเองที่เฟิ่งซือหานก้มลงมองสำรวจตัวเองแล้วพบว่า ขาของเขาได้กลายเป็นหางงูไปเสียแล้ว ส่วนเสื้อผ้าที่เคยสวมใส่ก็ขาดวิ่นจนดูแทบไม่ได้

สภาพของเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับผู้อพยพหรือคนพเนจรเลยสักนิด

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมองด้วยสายตาประหลาดขนาดนั้นเลยนี่นา

ข้าก็ไม่ได้โป๊เปลือยเสียหน่อย... อ๊ะ... ราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เฟิ่งซือหานรีบยื่นมือไปดึงขอบกางเกงแล้วก้มลงไปตรวจสอบในทันที

"เฮ้อ..."

เส้นประสาทที่เคยกังวลจนตึงเครียดผ่อนคลายลงในพริบตา

การไม่ได้เป็นมนุษย์นั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ตัวเฟิ่งซือหานเองก็ไม่ได้รู้สึกเป็นภาระหรือต่อต้านเรื่องนี้มากนัก

อย่างไรเสียมันก็เกี่ยวข้องกับกระบวนการวิวัฒนาการของเขาอยู่แล้ว

แต่ปัญหาสำคัญคือ เมื่อคนเราเลือกที่จะไม่เป็นมนุษย์แล้ว ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ย่อมมีข้อเท็จจริงอย่างหนึ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

นั่นก็คือวิกฤตการณ์ ความเป็นชาย ที่อาจสูญหายไป!

ลองคิดถึงเรื่องราชาโครงกระดูก หรือไม่ก็เรื่องสไลม์ดูสิ พวกเขาล้วนต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ไร้แก่นสารเช่นนั้นไม่ใช่หรือ

แค่คิดตามก็รู้สึกเจ็บปวดแทนแล้ว

ดังนั้น ทันทีที่ความคิดนี้แวบเข้ามา เฟิ่งซือหานจึงรีบตรวจสอบในทันที

และผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าพึงพอใจยิ่งนัก

เขาเคยคิดว่าตนเองอาจจะสูญเสียความเป็นชายไป แต่ที่ไหนได้ มันกลับกลายเป็นความสุขแบบคูณสองเสียอย่างนั้น!

จากนั้น เฟิ่งซือหานก็นึกถึงความรู้เรื่องสัตว์อันน้อยนิดที่มีอยู่ในหัว

ซี้ด...!!!

หลังจากหวนนึกถึงสารคดี โลกของสัตว์ ที่เคยดูในชาติปางก่อน เฟิ่งซือหานก็ถึงกับสูดปากด้วยความหนาวสั่น!

อย่าเข้าใจเขาผิดไป

นี่ไม่ใช่การแสดงออกถึงความปีติยินดีจนเกินเหตุ

แม้ว่าผู้ชายคนไหนก็ตามที่เจอเรื่องแบบนี้คงจะมีความสุขลึกๆ ในใจอย่างปิดไม่มิด และอันที่จริงเฟิ่งซือหานเองก็รู้สึกเช่นนั้น

แต่เขากลับให้ความสำคัญกับคำว่า วิวัฒนาการ มากกว่า

ในอนาคตมันอาจจะมีเพิ่มเป็นสามเท่า... สี่เท่า... เอิ่ม... ดูเหมือนนั่นจะมากเกินไปหน่อย

หลังจากคิดฟุ้งซ่านอยู่พักหนึ่ง เฟิ่งซือหานก็สะบัดศีรษะไล่ความกังวลเหล่านั้นออกไป

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวคิดเรื่องพรรค์นี้ เขาควรจะหาที่พักผ่อนก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ในขณะเดียวกัน เขาจะได้ลองดูด้วยว่าโทรศัพท์ลายมะเขือเทศที่เทพโครงกระดูกมอบให้มานั้นทำอะไรได้บ้าง

"เจ้าระบบเฮงซวย ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าการวิวัฒนาการต้องใช้พลังงาน แล้วมันคือพลังงานประเภทไหนกันแน่ อย่างน้อยก็ช่วยบอกใบ้ข้าหน่อยเถิด"

เฟิ่งซือหานขยับหางของเขา พลาง เลื้อย ไปตามถนนอย่างไม่ค่อยถนัดนัก

เป็นการเลื้อยไปตามความหมายโดยตรงเลยทีเดียว

ในมุมมองของเขา ใครก็ตามที่มีของวิเศษติดตัวแต่ไม่รู้จักใช้ คนผู้นั้นย่อมเป็นคนโง่

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือต้องรู้ให้ได้ว่าพลังงานที่จำเป็นต่อการวิวัฒนาการคืออะไร เขาถึงจะสามารถวางแผนพัฒนาตนเองได้อย่างตรงจุด

สัญญาณ... ขัดข้อง...

"หือ? เมื่อกี้ว่าอะไรนะ พูดให้มันชัดๆ หน่อยสิ"

เมื่อได้ยินเสียงที่ขาดๆ หายๆ ของระบบ เฟิ่งซือหานก็รู้สึกสับสน

สัญ... ไม่ดี... โปรด... สำรวจ... เอง...

อา... สัญญาณ ขัดข้อง ไม่ดี โปรด สำรวจ เอง... ในชั่วพริบตา เฟิ่งซือหานก็สามารถเรียบเรียงคำตอบที่ถูกต้องจากการผสมคำเหล่านั้นได้ทันที

สรุปสั้นๆ ก็คือ สัญญาณมันไม่ดี ระบบจึงไม่สามารถสื่อสารกับเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทิ้งให้เขาต้องไปงมหาความลับเรื่องการวิวัฒนาการเอาเองตามยถากรรม

"เฮ้อ..."

เฟิ่งซือหานเอามือเท้าสะเอว พลางเงยหน้ามองฟ้าด้วยความรู้สึกหดหู่และถอนหายใจยาว

โลกเดิมก็ไร้ค่า พอได้เกิดใหม่ทั้งทีดันมาสื่อสารกันไม่ได้เพราะ ปัญหาสัญญาณ เสียอย่างนั้น

"เป็นระบบที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ..." เฟิ่งซือหานตัดพ้ออยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

"เฮ้! เจ้าเผ่ากึ่งมนุษย์ตรงนั้นน่ะ!"

ในขณะที่เฟิ่งซือหานกำลังจมอยู่กับความเศร้าสร้อย เสียงที่ห้าวระคายหูและไม่เป็นมิตรอย่างยิ่งก็ดังขัดจังหวะขึ้น

"หือ!"

เฟิ่งซือหานซึ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว รีบหันขวับไปมองมนุษย์ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่แสดงออกชัดเจนว่าเขากำลังหาเรื่องผิดคนแล้ว

เขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดผ้าป่าน มือข้างหนึ่งถือปลอกคอ อีกข้างหนึ่งถือโซ่ตรวน เขากำลังมองมาที่เฟิ่งซือหานด้วยท่าทางจองหอง

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ เข้ามานี่เร็วเข้า!"

ชายหนุ่มคนนั้นยังคงแสดงท่าทางยโสโอหังราวกับไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าไม่พอใจของเฟิ่งซือหานเลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้ทำให้เฟิ่งซือหานรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

ใครกันที่มอบความกล้าหาญให้ไอ้โง่คนนี้มาทำท่าทางอวดดีต่อหน้ามนุษย์งูอย่างเขา ไม่ทราบว่าชื่อเหลียงจิ้งหรูหรืออย่างไร

"ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าเป็นทาสของใคร แต่ในเมื่อเจ้าไม่ได้สวมปลอกคอ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือทาสของข้า สตาร์ค ผู้นี้ รีบเอาปลอกคอไปสวมใส่เองเสียดีๆ!"

เมื่อเห็นว่าเฟิ่งซือหานยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

ชายหนุ่มคนนั้นก็เริ่มหงุดหงิดและพยายามจะก้าวเข้ามาเพื่อสวมปลอกคอให้เฟิ่งซือหานด้วยตัวเอง

เฟิ่งซือหานไม่มีความจำเป็นต้องตามใจเด็กโข่งเช่นนี้ เขาจึงหันหลังเดินหนีไปเสีย

อย่างไรเสีย เขาก็ยังเป็นคนแปลกหน้าในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย

หากหลีกเลี่ยงปัญหาได้ก็ควรจะหลีกเลี่ยง

"เหอะ! ดูสิ ไอ้ลูกชายบ้านสตาร์คมันโดนเผ่ากึ่งมนุษย์เมินใส่เสียแล้ว"

"ดูท่าทางเขาสิ ยืนบื้อไปเลย"

"พอก่อน อย่าไปหัวเราะเขานักเลย แบบนี้มันน่าขายหน้าจะตายไป"

"ก็มันอดไม่ได้นี่นา เพิ่งจะเคยเห็นเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ข้าขำจนแทบจะกลั้นไม่อยู่แล้ว"

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบจากผู้คนรอบข้าง

สตาร์คซึ่งยืนถือปลอกคอและโซ่ตรวนอยู่ก็ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด

"อ๊ากกก!!!"

สตาร์คแผดเสียงตะโกนพร้อมกับโยนข้าวของในมือทิ้ง ก่อนจะชัก มีดสั้น ออกมาจากชุดคลุม พุ่งตัวเข้าหาและแทงไปที่เอวของเฟิ่งซือหานอย่างแรง

ฉึบ!

"อึก..."

เฟิ่งซือหานที่เดิมทีตั้งใจจะรีบไปตรวจสอบโทรศัพท์ลายมะเขือเทศของเขา รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่บริเวณไต

เขาหันไปมองและพบว่าไอ้ ก๊อย เมื่อครู่มันกล้าใช้มีดแทงเข้าที่เอวของเขาจริงๆ!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ขนบธรรมเนียมพื้นเมืองของโลกใบนี้มัน ช่างซื่อตรงและจริงใจ ขนาดนี้เชียวหรือ

คุยกันไม่ถูกคอแค่ประโยคเดียวถึงขั้นต้องชักมีดเลยรึ

"บ้าเอ๊ย... แกต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ..."

วืด!

ด้วยความโกรธแค้น เฟิ่งซือหานจึงฟาดหางงูออกไปอย่างรุนแรง เสียงหางแหว่งอากาศดังวืด พุ่งตรงไปยังหน้าผากของไอ้ก๊อยคนนั้นทันที

ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยโดนแทงข้างหลังเลยสักครั้ง แต่ไอ้หมอนี่กลับมาแทงไตเขาตั้งแต่วันแรกที่มาถึง!

ใครจะไปทนไหว!

ดังนั้น ภายใต้แรงขับเคลื่อนของทั้งความโกรธและความเจ็บปวด ลูกฟาดของเฟิ่งซือหานจึงรุนแรงโดยไม่มีการออมมือ

ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือ หลังจากที่หมุนคว้างราวกับลูกข่าง ดวงตาของไอ้ก๊อยคนนั้นก็หันไปมองในทิศทางที่แปลกประหลาด

ตัวอย่างเช่น มันกำลังมองไปที่แผ่นหลังของตัวเอง

"ว้าย! มีคนตาย!"

"เผ่ากึ่งมนุษย์ฆ่าคนตายแล้ว!"

"เร็วเข้า รีบไปตามหน่วยลาดตระเวนมาเร็ว!"

เมื่อเห็นสตาร์คถูกเฟิ่งซือหานสังหารภายในครั้งเดียว เหล่าไทยมุงที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่เมื่อครู่ต่างก็แตกตื่นกระเจิดกระเจิง พากันส่งเสียงกรีดร้องและวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกันจลาจล