บทที่ 29 - พาเจ้าไปฆ่าคน

บทที่ 29 - พาเจ้าไปฆ่าคน

ในขณะนั้น เปลวเพลิงลุกโชนทั่วทั้งหมู่บ้านผานซาน ชาวบ้านนับไม่ถ้วนล้มตายจมกองเลือด บางคนถึงกับถูกไฟคลอกจนดำเป็นตอตะโก

เสียงร้องตะโกนให้ฆ่าและเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน ไม่ว่าชาวบ้านจะคุกเข่าอ้อนวอนร้องขอชีวิตอย่างไร ผู้บำเพ็ญเพียรสิบกว่าคนนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะเห็นใจ พวกเขาชูกระบี่บินขึ้นสูง ร่ายคาถา และฟันกระบี่ใส่ชาวบ้านด้วยใบหน้าดุร้าย

ตอนนั้นเอง ก็มีร่างหลายร่างพุ่งทะยานเข้ามา พวกเขาสวมชุดเสื้อคลุมยาวของสำนักยุทธ์สวรรค์ หนึ่งในนั้นมีใบหน้าที่คุ้นตา ซึ่งก็คือถังเสวี่ยหรูนั่นเอง

นางพาเหล่าศิษย์สำนักยุทธ์สวรรค์ผ่านมา บังเอิญเห็นภาพนี้เข้าพอดี จึงพุ่งตัวเข้าไปทันที

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกเจ้าเป็นใคร บังอาจมาเข่นฆ่าชาวบ้านที่นี่ได้อย่างไร"

"เจี๊ยกๆ สำนักวิญญาณหยินของพวกเรากำลังจัดการธุระ คนไม่เกี่ยวข้องรีบไสหัวไปซะ"

"บังอาจ ที่นี่คือเขตแดนของสำนักยุทธ์สวรรค์ สำนักวิญญาณหยินของพวกเจ้าช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก"

"สำนักยุทธ์สวรรค์แล้วอย่างไรล่ะ หากไม่หลบไป ก็อย่าหาว่ากระบี่ของพวกเราไร้ปรานีก็แล้วกัน"

"ฮึ่ม เช่นนั้นก็มาลองดูกัน"

ถังเสวี่ยหรูและพวกพ้องใบหน้าเย็นชา พุ่งเข้าสังหารคนของสำนักวิญญาณหยินทันที

ฟิ้ว

ในขณะเดียวกัน ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด ลมหนาวที่พัดปะทะใบหน้า ทำให้ชายเสื้อของสวีเชวี่ยปลิวไสวส่งเสียงดังพึ่บพั่บ

ยิ่งเข้าใกล้หมู่บ้านผานซานมากเท่าไร ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีในใจของเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

เกิดอะไรขึ้นกันแน่

สวีเชวี่ยขมวดคิ้วแน่น เร่งความเร็ววิชาตัวเบาจนถึงขีดสุด

ในที่สุด หลังจากข้ามภูเขาลูกหนึ่งไป หมู่บ้านผานซานก็อยู่ตรงหน้าแล้ว

ทว่าในวินาทีต่อมา เมื่อภาพความพินาศย่อยยับ ทะเลเลือดและกองเพลิงที่ลุกโชนทั่วหมู่บ้านผานซาน ปรากฏขึ้นตรงหน้า สวีเชวี่ยก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นรกบนดินตรงหน้านี้หรือ คือหมู่บ้านผานซานอันแสนซื่อสัตย์บริสุทธิ์ที่เขารักและผูกพัน

ดวงตาของเขาเบิกกว้างแทบถลน ความโกรธแค้นและความบ้าคลั่งในใจประทุออกมาจนไม่อาจอดกลั้น เขาแผดเสียงคำรามลั่นออกมาทันที

"ไม่"

เขาพุ่งตัวลงเขาไปราวกับคนเสียสติ ปากก็ตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง

พลันเห็นที่ทางเข้าหมู่บ้าน มีร่างบอบบางร่างหนึ่งกำลังถูกผู้บำเพ็ญเพียรไล่ต้อนออกมา นางก็คือเสี่ยวโหรว

จู่ๆ เสียงดังตุ้บก็ดังขึ้น ด้วยความตื่นตระหนก นางล้มลงกับพื้น ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีดไร้สีเลือด ฟันขาวขบกัดริมฝีปากล่างแน่น

แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ลุกขึ้น ลำแสงสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง พุ่งทะลุร่างของนางไปโดยตรง

ฟิ้ว

กระบี่บินพุ่งทะลุร่างของนางออกมา เลือดสดๆ และร่างของเสี่ยวโหรวร่วงหล่นลงพื้นพร้อมกัน

ในเสี้ยววินาทีนี้ เวลาคล้ายกับหยุดนิ่ง

สวีเชวี่ยที่อยู่ไม่ไกล สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อสายตากับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ" ถังเสวี่ยหรูและพรรคพวกก็เพิ่งฝ่าออกมาจากหมู่บ้าน พอเห็นภาพนี้ ก็พุ่งเข้าสังหารศิษย์สำนักวิญญาณหยินคนนั้นทันที

แต่มันสายไปเสียแล้ว ศิษย์สำนักวิญญาณหยินสังหารชาวบ้านจนหมดสิ้น พวกเขาไม่ได้อยู่ต่อสู้ พากันบังคับกระบี่บินหนีไป

ตอนนี้สวีเชวี่ยก็ลงมาจากภูเขาในที่สุด นัยน์ตาที่บ้าคลั่งแดงก่ำไปด้วยเลือด ราวกับคนเสียสติ เขาแผดเสียงคำรามซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไม่ ไม่ ไม่"

"หืม เจ้าโจรราคะนี่เอง" พอถังเสวี่ยหรูเห็นสวีเชวี่ย ก็ถึงกับชะงักไป

แต่สวีเชวี่ยกลับมองไม่เห็นใครอยู่ในสายตา พุ่งเข้าไปหาเสี่ยวโหรวอย่างบ้าคลั่ง

"เสี่ยวโหรว เสี่ยวโหรว เจ้าตื่นสิ ข้ากลับมาแล้ว เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ"

เขาพุ่งเข้าไปหาเสี่ยวโหรว รวบตัวนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก พร้อมกับเปิดหน้าต่างระบบ เพื่อค้นหาโอสถรักษาร่างกาย

เสี่ยวโหรวลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นสวีเชวี่ย ใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มหวานหยดย้อย

"พี่สวีเชวี่ย ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว"

"ข้ากลับมาแล้ว ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ ข้ามันสมควรตาย ข้ากลับมาสายไป" น้ำตาของสวีเชวี่ยไหลรินออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ผู้ที่ผ่านการใช้ชีวิตมาถึงสองภพชาติอย่างเขา ไม่ได้ร้องไห้มาเนิ่นนานแล้ว แต่บัดนี้ น้ำตาของเขากลับไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย

"ระบบ ระบบ เร็วเข้า แลกเปลี่ยนโอสถรักษาให้ข้าที ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ต้องช่วยชีวิตเสี่ยวโหรวให้ได้" สวีเชวี่ยตะโกนเรียกระบบอย่างบ้าคลั่ง

"ติ๊ง เนื่องจากระดับของระบบไม่เพียงพอ สิ่งของและฟังก์ชันทั้งหมดของระบบนี้ จึงไม่สามารถให้ผู้อื่นใช้งานได้"

คำตอบอันเย็นชาของระบบ ราวกับน้ำเย็นเฉียบราดรดลงบนหัวของสวีเชวี่ย

อะไรนะ ระดับไม่พออะไรกัน ตอนนี้ข้าต้องการช่วยคน ช่วยคนนะโว้ย

สวีเชวี่ยรู้สึกหน้ามืดตามัว ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา

เขาไม่เคยรู้สึกไร้เรี่ยวแรงถึงเพียงนี้มาก่อน แม้แต่ตอนที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเกือบตายในชาติก่อน ก็ยังไม่เคยรู้สึกหมดหนทางขนาดนี้

"ไม่ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่สวีเชวี่ย บางที บางที นี่อาจจะเป็นชะตากรรมของข้า แต่ก่อนตายได้เห็นหน้าพี่สวีเชวี่ยอีกครั้ง ข้าก็ไม่มีอะไรค้างคาใจแล้ว"

ขณะนั้น เสี่ยวโหรวแย้มยิ้ม ค่อยๆ ยกแขนขึ้น ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในชีวิต ในที่สุดมือเล็กๆ ของนางก็วางลงบนแก้มของสวีเชวี่ย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "พี่สวีเชวี่ย ท่านอย่าร้องไห้เลย หน้าท่านขาวจัง หล่อมากเลย"

"พี่สวีเชวี่ย ความจริงข้าอยากจะบอกท่านมาตลอดว่า ข้าชอบท่าน ชอบท่านมากๆ"

"พี่สวีเชวี่ย ข้ารู้ว่าข้าคู่ควรกับท่านไม่ได้ แต่ถ้าตอนนี้ข้าไม่พูด ก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว"

"พี่สวีเชวี่ย ข้าขอโทษนะ ข้ารับปากว่าจะตัดชุดใหม่ให้ท่านแท้ๆ แต่ตอนนี้คงไม่ทันแล้ว"

"พี่สวีเชวี่ย หลังจากที่ข้าตายไปแล้ว ท่าน ท่านจะจำข้าได้ไหม"

"ชีวิตนี้ของข้า วันที่ข้ามีความสุขที่สุด ก็คือตอนที่ได้อยู่กับพี่สวีเชวี่ย"

แหมะ

ยังไม่ทันขาดคำ มือของเสี่ยวโหรวก็ตกลงมาจากแก้มของสวีเชวี่ย

ดวงตากลมโตสุกใสของนางสูญเสียประกายไปตลอดกาล ค่อยๆ ปิดลงต่อหน้าสวีเชวี่ย หางตายังคงมีคราบน้ำตาที่สะท้อนแสงหลงเหลืออยู่

"ไม่"

เมื่อเห็นดวงตากลมโตอันบริสุทธิ์สดใสของเสี่ยวโหรวสูญเสียประกายไปอย่างสิ้นเชิง สวีเชวี่ยก็กอดนางไว้พร้อมกับแผดเสียงร้องโหยหวนขึ้นฟ้าด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็เขย่าร่างไร้วิญญาณของเสี่ยวโหรวอย่างบ้าคลั่ง ปากก็พร่ำบอก "เสี่ยวโหรว เจ้าหลับไม่ได้นะ เจ้าตื่นขึ้นมาสิ ข้าบอกแล้วไงว่าจะพาเจ้าขี่กระบี่บิน พาเจ้าไปเที่ยวรอบโลก พาไปกินของอร่อยๆ ข้ายังต้องใส่ชุดใหม่ที่เจ้าตัดให้ข้าอีกนะ"

สวีเชวี่ยอาบไปด้วยน้ำตา แผดเสียงร้องด้วยความแหบแห้ง

แต่เสี่ยวโหรวที่อยู่ในอ้อมกอดได้หลับไหลไปตลอดกาลแล้ว ไม่มีทางได้ยินเสียงเรียกของเขาอีกต่อไป

ภาพรอยยิ้มหวานๆ รูปร่างอรชร และเสียงอันไพเราะราวกับกระดิ่งเงินของเสี่ยวโหรวในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ดังก้องอยู่ในหูของสวีเชวี่ยไม่หยุด

ทุกอย่างราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง

ถังเสวี่ยหรูและคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองหน้ากันไปมา แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

แม้พวกเขาจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียร แต่ก็ไม่มีความสามารถในการชุบชีวิตคนตาย

"นี่ เจ้าโจรราคะ คนตายไปแล้วฟื้นกลับมาไม่ได้หรอกนะ ตัดใจเถอะ อีกอย่างการเกิดแก่เจ็บตายก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ นางก็เป็นแค่สาวชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง เจ้าจะเสียใจไปทำไม แต่เจ้าวางใจเถอะ หมู่บ้านผานซานอยู่ในเขตการปกครองของสำนักยุทธ์สวรรค์ รอข้ากลับไปรายงานอาจารย์เรื่องนี้ก่อน รับรองว่าจะไปทวงความยุติธรรมจากสำนักวิญญาณหยินให้พวกเขาก็แล้วกัน" ถังเสวี่ยหรูเดินมาข้างหลังสวีเชวี่ย แล้วเอ่ยปากพูด

สวีเชวี่ยนั่งนิ่งเงียบอยู่บนพื้น กอดเสี่ยวโหรวไว้แน่น

หมัดทั้งสองข้างกำแน่น ร่างกายสั่นเทิ้ม เส้นเลือดปูดโปนบนลำคอสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

วินาทีต่อมา

พรวด

สวีเชวี่ยรู้สึกจุกที่หน้าอก กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ถังเสวี่ยหรูและศิษย์สำนักยุทธ์สวรรค์หน้าถอดสีทันที

นี่มัน เลือดจากเส้นชีพจรหัวใจ

คนผู้นี้ช่างมีความรักลึกซึ้งยิ่งนัก ถึงกับกระอักเลือดจากเส้นชีพจรหัวใจออกมาได้ หญิงสาวที่ตายไปผู้นี้คงจะเป็นรักแท้ของเขาแน่

เฮ้อ ก็ไม่แปลกหรอก การเห็นคนที่รักตายไปต่อหน้าต่อตา ความเจ็บปวดเช่นนี้ใครเล่าจะทนรับไหว

ทุกคนต่างส่ายหน้า ถอนหายใจ

ถังเสวี่ยหรูก็รู้สึกประหลาดใจ นางจ้องมองสวีเชวี่ยด้วยความงุนงง นึกในใจว่านี่คือโจรราคะจอมกะล่อนคนนั้นจริงๆ หรือ ทำไมถึงดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลยล่ะ

ไม่นานนัก ในที่สุดสวีเชวี่ยก็ขยับตัว

เขายกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชา นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นและจิตสังหาร

ถังเสวี่ยหรูและศิษย์สำนักยุทธ์สวรรค์เห็นดังนั้น ก็ตกใจจนสะดุ้ง ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย

จิตสังหารช่างรุนแรงนัก

นี่ จิตสังหารของคนผู้นี้ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

"เจ้า เจ้าอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา พวก พวกเราแค่ผ่านมาช่วยเท่านั้น" ศิษย์สำนักยุทธ์สวรรค์คนหนึ่งตกใจกลัว คิดว่าสวีเชวี่ยจะทำร้ายพวกตน จึงรีบอธิบายอย่างลุกลี้ลุกลน

สวีเชวี่ยไม่ได้สนใจ เขาอุ้มร่างของเสี่ยวโหรวขึ้นมาอย่างสงบ แล้วค่อยๆ ยืนขึ้น

ท่ามกลางสายตาอันตื่นตระหนกและหวาดกลัวของทุกคน สวีเชวี่ยโน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูของเสี่ยวโหรวเบาๆ ว่า "เสี่ยวโหรว ข้าจะพาเจ้าไปฆ่าคน"