บทที่ 238 การจัดเตรียม
บทที่ 238 การจัดเตรียม
ยามค่ำคืน สายลมอ่อนพัดผ่าน ค่อย ๆ พัดพากลิ่นเลือดที่อบอวลมาตลอดทั้งวันให้จางหายไป
ภายในห้องเล็กของคฤหาสน์ อาเดียร์นั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ไม้ มือถือแหวนสีดำวงหนึ่ง
ภายใต้เงามืด แหวนสีดำค่อย ๆ เปล่งแสงจาง ๆ คลื่นพลังเวทแผ่วเบาไหลเวียนอยู่บนผิวแหวน ก่อนที่สัญลักษณ์สีโลหิตอันซับซ้อนจะปรากฏขึ้นทีละน้อย
สัญลักษณ์นั้นส่องประกาย อนุภาคพลังงานที่สะสมไว้เริ่มรวมตัวกันอย่างช้า ๆ และภาพของชายชราผมขาวก็ปรากฏขึ้นในห้องแคบอันมืดสลัว
“อาเดียร์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ชายชราผมขาวขมวดคิ้ว มองอาเดียร์ที่นั่งสงบอยู่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“มีคนบุกเข้าที่พักของข้า พยายามแย่งผลงานทดลอง ข้าจึงลงมือฆ่า…ก็เท่านั้น”
อาเดียร์เงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าสงบนิ่งเหมือนเดิม
“นี่คือท่าทีของเจ้าหรือ?”
แววตาของชายชราผมขาวเย็นเยียบลงทันที
“แล้วข้าควรทำอย่างไรล่ะ?”
อาเดียร์ตอบเรียบ ๆ ราวกับไม่รู้สึกถึงแรงกดดันใด
“หึ…ดีมาก…”
ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา
“เจียลั่วตายแล้ว ภารกิจที่เดิมเป็นของเขา…เจ้าต้องรับช่วงต่อ”
“ช่วงนี้ร่วมมือกับเร็ม คอยควบคุมสถานการณ์ของอาณาจักรกอโล จำเอาไว้…การมีอยู่ของพวกเราห้ามถูกเปิดเผยเด็ดขาด!”
อาเดียร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบสั้น ๆ
“เข้าใจแล้ว”
ทันทีที่เสียงเงียบลง แหวนในมือเขาก็วาบแสงอีกครั้ง ภาพชายชราหายไปโดยสมบูรณ์
อาเดียร์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ครุ่นคิดถึงข้อมูลที่ได้จากเร็ม
ในช่วงเวลานี้ สถาบันสิบดาราได้เริ่มเคลื่อนไหวอย่างแท้จริง หลายกองกำลังในภูมิภาคนี้ถูกเล็งเป้า และอาณาจักรกอโลก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น
อาณาจักรเล็ก ๆ ในพื้นที่ห่างไกลอย่างกอโล แทบไม่อยู่ในสายตาของพ่อมดผู้ทรงพลัง เหมาะสำหรับการซ่อนตัวอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเหตุการณ์ในเมืองมรกต ฟรูเดอร์ตกลงไปในซากโบราณสถาน โอกาสรอดแทบไม่มี อีกทั้งอาเดียร์เองก็เข้าร่วมสถาบันสิบดาราแล้ว ปัจจุบันพ่อมดที่เเท้จริงที่เป็นของอาณาจักรนี้จริง ๆ เหลือเพียงคนเดียว จึงรับมือได้ง่ายกว่ากองกำลังอื่นมาก
คิดได้เช่นนั้น อาเดียร์ก็ลุกขึ้น เดินออกจากห้อง
แสงสลัวจากภายนอกสาดเข้ามา เงาของเขาทอดยาวไปบนพื้น
เขามองไปข้างหน้า มีคนหลายคนนั่งอยู่เงียบ ๆ
“ท่าน…”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
สาวใช้ในชุดสีขาวรีบเดินเข้ามา ก้มศีรษะอย่างหวาดกลัว
“องค์หญิงโซรันนาแอบหนีไปแล้ว บอกว่าจะไปหาท่านเอเวียน…”
“อยากไปก็ปล่อยให้ไป”
อาเดียร์ส่ายหน้า ไม่ได้แปลกใจ
แม้จะไร้พรสวรรค้วทมนตร์ แต่โซรันนาก็ยังเป็นเจ้าหญิงราชวงศ์ มีอุปกรณ์เวทมนตร์หลายชิ้นติดตัว การหนีออกไปจากการจับตาของคนธรรมดาไม่ใช่เรื่องยาก
แต่เขาไม่ได้มองโลกในแง่ดี
เมื่อสถาบันสิบดาราตัดสินใจลงมือกับอาณาจักรกอโลแล้ว เอเวียนซึ่งเป็นพ่อมดที่เเท้จริงคนสุดท้าย ย่อมถูกจัดการอย่างแน่นอน
การออกไปครั้งนี้…แม้เธอจะหาพบ ก็คงพบเพียงศพ
อาเดียร์หันกลับ มองเด็ก ๆ ที่นั่งอยู่ด้านหน้า ทุกคนเงียบงัน ราวกับยังไม่หลุดพ้นจากความหวาดกลัว
ในหมู่พวกเขา เด็กหญิงชุดม่วงนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้ไม้ เธอคือหลานสาวของฟรูเดอร์
“ลุงอาเดียร์…คุณปู่จะกลับมาไหม?”
เด็กหญิงเงยหน้าถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง
อาเดียร์เงียบงัน
เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ดวงตาเด็กหญิงก็ค่อย ๆ หม่นลง
“เจ้าชื่ออะไร?”
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง อาเดียร์ถามขึ้น
“หนูชื่อแอนนี่…” เสียงเล็ก ๆ ตอบกลับ
อาเดียร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินไปอีกฝั่งของห้อง
ในห้องนั้น ชายหนุ่มร่างกำยำใบหน้าคมคายนั่งอยู่ มีบาดแผลหลายแห่ง ดูเหมือนยังไม่หายดี
“ท่านอาเดียร์!”
เมื่อเห็นเขา ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นคำนับ
“อาการเป็นอย่างไรบ้าง?”
อาเดียร์ถามอย่างสงบ
“ดีขึ้นมากครับ”
ชายหนุ่มตอบอย่างเคารพ
“ยาของท่านมีประสิทธิภาพมาก อีกไม่กี่วันบาดแผลคงหายดี”
อาเดียร์พยักหน้า แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้าง ๆ
ชายหนุ่มผู้นี้ชื่อบรานช์ เป็นคนแรก ๆ ที่อาเดียร์ได้พบหลังมายังโลกมรกต
ในวันที่เจียลั่วกับเร็มบุกโจมตีพระราชวัง บรานช์ซึ่งเป็นหัวหน้าอัศวินกำลังนำกำลังลาดตระเวนอยู่นอกวัง แม้จะเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ก็หนีออกมาได้ และเมื่อรู้ว่าอาเดียร์กลับมา เขาก็ตรงมาที่นี่ทันที
“ต่อไปเจ้าจะทำอย่างไร?” อาเดียร์ถาม
บรานช์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มขมขื่น
“ข้าไม่รู้…อาจออกจากอาณาจักรกอโล ไปยังที่อื่นก็ได้”
ราชวงศ์กอโลล่มสลายแล้ว แม้เขาไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ แต่ในฐานะคนที่รอดชีวิตจากพระราชวัง หากยังอยู่ที่นี่ก็อาจถูกกำจัดในสักวัน
“ถ้าอย่างนั้น…ช่วยข้าสักอย่างได้ไหม?”
อาเดียร์ถาม
“โปรดสั่งการ”
“พาเด็กคนหนึ่งไปด้วย”
อาเดียร์พูดตรง ๆ
“ในเด็กที่รอดมา มีหลานสาวของฟรูเดอร์อยู่ ข้าอยากให้เจ้าพาเธอออกไปจากภูมิภาคนี้ ไปใช้ชีวิตในที่ห่างไกล”
“ดูแลให้เธอเติบโต…และมีชีวิตที่สงบ”
สายตาของเขาสงบนิ่ง
“ทำได้ไหม?”
พลังจิตวิญญาณแผ่กระจาย กดดันลงบนตัวบรานช์
บรานช์เงียบไปนาน ก่อนตอบหนักแน่น
“ได้ครับ!”
“ดีมาก”
อาเดียร์ลุกขึ้น
“เป็นค่าตอบแทน ข้าจะให้เงินจำนวนมาก และเทคนิดลมหายใจของอัศวินแบบสมบูรณ์”
“ตอนนี้พักผ่อนให้ดีเถอะ”
พูดจบ เขามองอีกฝ่ายครั้งสุดท้าย ก่อนเดินออกไป
ด้านนอก เด็ก ๆ ยังนั่งอยู่ บางคนซ่อนตัวอยู่มุมห้อง
แม้ยืนอยู่นอกประตู อาเดียร์ก็ยังได้ยินเสียงสะอื้นแผ่วเบาผ่านสัมผัสจิตวิญญาณ
เขานิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา
ตลอดช่วงเวลานั้น บรรยากาศในเมืองหลวงของอาณาจักรกอโลดูอึมครึม
พระราชวังถูกกลุ่มพ่อมดไม่ทราบฝ่ายบุกโจมตี เจ้าชายและเจ้าหญิงหลายคนเสียชีวิต ทหารล้มตายจำนวนมาก แม้แต่กษัตริย์ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
เหตุการณ์นี้สร้างแรงกระเพื่อมอย่างใหญ่หลวง
หลังจากนั้น เมื่ออาเดียร์ในฐานะพ่อมดผู้พิทักษ์กลับมายังเมืองหลวง เหล่าขุนนางที่หวาดหวั่นก็เริ่มสงบลง
เช้าวันหนึ่ง อาเดียร์ยืนอยู่บนถนนราบเรียบกลางทุ่ง พร้อมคนอีกไม่กี่คน ราวกับกำลังรอใครบางคน
ไม่นาน เสียงล้อรถม้าก็ดังขึ้นจากระยะไกล และค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้…