บทที่ 24 การแลกเปลี่ยนสิ่งของ ห้าสิบเหรียญทองแดง

บทที่ 24: การแลกเปลี่ยนสิ่งของ ห้าสิบเหรียญทองแดง

เมื่อผู้อาวุโสซูพาหานชิงหลงและต้าเฮยมาถึงร้านของเถ้าแก่ซ่ง พวกเขาก็ได้พบกับสองพี่น้องตระกูลเซียและลุงหลี่ที่หน้าสำนักงานกิจการพิเศษพอดี

"พวกคุณเองหรือ?"

เซียหลิงประหลาดใจมาก เธอจำหานชิงหลงและต้าเฮยได้แม่นยำ

"สวัสดีค่ะ ผู้อาวุโสซู"

หลังจากหายตกใจ เธอก็รีบดึงตัวน้องชายให้เข้ามาทำความเคารพผู้อาวุโสซูทันที

เนื่องจากเซียหลิงได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟังแล้ว เซียเทียนที่ยืนอึ้งไปครู่หนึ่งจึงรีบทำความเคารพผู้อาวุโสซูตามพี่สาวไป ผู้อาวุโสซูแม้จะมีร่างเป็นเด็กน้อยแต่กลับแผ่ซ่านไปด้วยราศีของผู้มีอำนาจ

เขาเอ่ยถามด้วยท่าทีเรียบเฉย "อืม... พวกเจ้าจะไปไหนกัน?"

ผู้อาวุโสซูชำเลืองมองหลี่เจียงเซิงแล้วกล่าวว่า "เจ้าคือเพื่อนบ้านของเถ้าแก่ซ่งงั้นหรือ?"

หลี่เจียงเซิงไม่ค่อยเข้าใจฐานะของผู้อาวุโสซูนัก แต่เขาก็พอจะเดาได้จากท่าทางของเซียเทียนและเซียหลิง

"ครับ" เขาตอบอย่างซื่อตรง

เซียหลิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พวกเรากำลังจะไปที่ร้านเถ้าแก่ซ่งค่ะ ผู้อาวุโสซูรู้จักเขาด้วยหรือคะ?"

"ข้าสัมผัสได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ปีศาจที่สถิตอยู่ในตัวเขานั้นคือวิญญาณเจ้าที่ แต่สิ่งที่มันยึดติดอยู่นั้นคือร่างกายของเขาเอง"

น้ำเสียงของผู้อาวุโสซูยังดูเยาว์วัย แต่คำพูดของเขากลับทำให้เซียหลิงยืนอึ้ง

"มิน่าล่ะ พวกเขาถึงเซ็นสัญญากันได้ง่ายดายขนาดนั้น"

ทว่าผู้อาวุโสซูกลับกล่าวว่า "เหอะ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก หากทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น มันย่อมมั่นคงกว่าผู้ใช้วิญญาณคนอื่นๆ มากนัก แต่หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงนิดเดียวจนปีศาจนั้นขัดขืน และเกิดการสลับที่ระหว่างนายกับบ่าวขึ้นมา เมื่อนั้นก็ยากจะคาดเดาผลที่จะตามมา"

เซียหลิงเอ่ยด้วยความตกใจ "ผู้อาวุโสซู หมายความว่าอย่างไรคะ? มีวิธีแก้ไขไหมคะ?"

"ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง สำหรับคนอย่างเขาที่มนุษย์และภูตผีเชื่อมถึงกัน เขาย่อมรู้ดีที่สุดว่าควรทำอย่างไร ตราบใดที่เขาไม่ไปทำเรื่องแผลงๆ เข้า ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

ผู้อาวุโสซูโบกมือปัดแล้วเดินจากไปพร้อมกับหานชิงหลงและต้าเฮย

เซียหลิงและเซียเทียนมองไปทางหลี่เจียงเซิงด้วยความลังเลเล็กน้อย

"ลุงหลี่คะ เถ้าแก่ซ่งรู้เรื่องสถานการณ์ของลุงหรือเปล่า?"

เซียหลิงเอ่ยขึ้น เถ้าแก่ซ่งยังเรียกเขาว่าลุงหลี่ และเขาก็มีอายุมากพอจริงๆ เธอจึงเรียกตามว่า 'ลุง' ด้วยความเคารพ

"ลุงก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่สิ่งที่คนคนนั้นเพิ่งพูดมา ลุงเข้าใจดี หลังจากทำสัญญากับเฟิ่งจู ลุงก็มีความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ"

เซียเทียนถามด้วยความประหลาดใจ "ความรู้สึกแบบไหนหรือครับ?"

เซียหลิงก็กล่าวเสริม "ทำไมหนูไม่เคยรู้สึกอะไรเลยล่ะคะ? หนูมักจะให้เสี่ยวเฟยคอยช่วยเหลือ และก่อนหน้านี้หนูก็ต้องระวังที่จะสะกดมันไว้ไม่ให้มันฟื้นคืนชีพขึ้นมาในตัวหนู"

"แต่ลุงหลี่คะ ลุงกับป้าควรจะเข้ากันได้ดีมาก ไม่เหมือนพวกเราที่บังคับสะกดและหลอมรวมพวกมันเข้ากับร่างกาย"

หลี่เจียงเซิงยิ้ม "ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก คำเตือนของผู้อาวุโสท่านนั้นถูกต้องมาก แต่มันไม่ได้มีความหมายอะไรกับลุงนักหรอก เพราะอย่างไรเสียลุงก็ไม่ได้คิดจะแต่งงานใหม่ในอนาคตอยู่แล้ว ลุงย่อมไม่มีทางทำให้อารมณ์แค้นของเฟิ่งจูปะทุออกมาแน่นอน"

"ถ้าเป็นแบบนั้น สำหรับลุงหลี่ก็นับว่ายอมรับได้ค่ะ"

เซียหลิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม และรู้สึกโล่งใจขึ้นมา

อย่าไปทำเรื่องให้วุ่นวายเลย เดี๋ยวจะเสียความรู้สึกกับเถ้าแก่ซ่งเปล่าๆ

"เซียเทียน เจ้านำทางลุงหลี่กลับไปเถอะ พี่พอยังมีธุระต้องจัดการ"

เซียเทียนตอบรับ "ได้ครับพี่ แต่พี่ครับ ขอยืมวิญญาณแค้นอีกสักสองดวงได้ไหม?"

เซียหลิงกลอกตาแล้วกล่าวว่า "พี่เพิ่งได้รับมาแค่สิบดวงเองนะ และนั่นก็แลกมาด้วยแต้มความดีความชอบทั้งนั้น"

"โธ่ ก็เพราะเมื่อวานผมไม่ได้อยู่ที่นั่นนี่นา ไม่อย่างนั้นผมก็ได้สิบดวงเหมือนกันแล้ว"

"พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เรื่องอันตรายแบบนั้นเจ้าไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวเลยจะดีกว่า" น้ำเสียงของเซียหลิงเข้มขึ้น

เซียเทียนอ้าปากจะพูดแต่ก็เงียบไป

อย่างไรก็ตาม เซียหลิงก็ยังโยนขวดหยกขนาดเล็กสองขวดไปให้

"มีให้แค่สองขวดนี้เท่านั้น ห้ามขอเพิ่มอีก"

เซียเทียนดีใจขึ้นมาทันที

"ขอบคุณครับพี่ หลังจากนี้ผมจะหาทางจัดการด้วยตัวเองแล้วครับ"

ช่วงสองวันนี้เขาอยากทานอาหารมาก และกำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดเดิม เขาจึงอยากรีบทานอาหารของเถ้าแก่ซ่งให้มากขึ้น และเมื่อก้าวข้ามไปได้แล้วเขาจะได้ไปจับภูตผีได้มากกว่าเดิม

เมื่อเซียเทียนขี่รถจักรยานยนต์พาหลี่เจียงเซิงมาถึงร้านของเถ้าแก่ซ่ง พวกเขาก็ได้พบกับหานชิงหลงและผู้อาวุโสซูที่เพิ่งมาถึงเช่นกัน

"ผู้อาวุโสซู ท่านก็มาหาเถ้าแก่ซ่งด้วยหรือครับ?"

เซียเทียนเอ่ยด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

"อืม แค่แวะมาดูเสียหน่อย"

ผู้อาวุโสซูตอบเพียงสั้นๆ ด้วยท่าทางของปรมาจารย์ แต่ทัศนคติที่เขามีต่อศิษย์สายเต๋าคนนี้ดูจะดีกว่าที่มีต่อผู้ใช้วิญญาณคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาทั้งหมดเดินเข้าร้านไปพร้อมกัน

ที่หลังเคาน์เตอร์ ศีรษะของเถ้าแก่ซ่งโผล่ขึ้นมา

"ยินดีต้อนรับครับลุงหลี่ จัดการเรื่องทางนั้นเรียบร้อยแล้วหรือครับ?"

เขาสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของหลี่เจียงเซิงดูดีขึ้นมาก

"เรียบร้อยแล้ว ขอบใจมากนะเสี่ยวซ่ง ถ้าไม่ได้เธอ ลุงคงไม่รู้จะทำอย่างไรดี"

"จะขอบคุณผมทำไมครับ ต้องขอบคุณเซียเทียนกับพี่สาวเขาเถอะครับ พวกเขาจัดการให้ทุกอย่างเลย"

เซียเทียนกล่าวว่า "พวกเราขอบคุณกันไปหลายรอบแล้วครับ"

หลี่เจียงเซิงพยักหน้าขอบคุณทั้งสองคนอีกครั้งด้วยความซาบซึ้ง

แม้เขาจะไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเซียเทียนและเซียหลิง แต่ตอนที่อยู่ที่สำนักงานกิจการพิเศษ ท่าทางของทั้งสองดูจะไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ไม่ว่าเรื่องอะไรที่พวกเขาเข้าไปจัดการ มันจะสำเร็จลุล่วงอย่างรวดเร็ว ไม่เหมือนกับความล่าช้าต่างๆ ที่เขาเคยจินตนาการไว้

"สรรพคุณเฉพาะของ ไส้หมูเก้าโคจร ของเจ้าคืออะไรกันแน่?"

ผู้อาวุโสซูจ้องมองกระดานดำแผ่นเล็กอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยถามขึ้นทันควัน

เถ้าแก่ซ่งไม่ได้ปิดบังอะไรและบอกสรรพคุณทั้งหมดไป หากเขาไม่บอก ก็คงไม่มีใครยอมควักเงินก้อนโตมาจ่ายแน่ๆ

"เรื่องที่ช่วยปรับปรุงโครงสร้างกระดูกเป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?"

เถ้าแก่ซ่งส่ายหัว "ผมเป็นพ่อค้า จะให้ข้อมูลเท็จได้อย่างไร? ของพวกนี้กินเข้าไปแล้วก็รู้เองว่าจริงไหม การหลอกลวงคนอื่นจะมีประโยชน์อะไรกับผมล่ะครับ?"

"ดูของสิ่งนี้สิ แลกเปลี่ยนได้หรือไม่?"

ผู้อาวุโสซูครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา ซึ่งทำให้บรรยากาศในร้านเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

มันคือต้นไม้ขนาดเล็กสีแดงฉาน สูงประมาณหนึ่งฟุต มีใบเพียงเจ็ดใบ ดูราวกับว่ามันถูกควบแน่นมาจากเลือดสดๆ ช่างประหลาดล้ำนัก

"นี่คือ..."

หัวใจของเถ้าแก่ซ่งเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

"นี่คือสมบัติที่แม้แต่วิญญาณอาฆาตชุดแดงยังไม่อาจเทียบเคียงได้ แลกเปลี่ยนได้หรือไม่?"

ผู้อาวุโสซูวางของสิ่งนั้นลงบนเคาน์เตอร์

"โปรดรอสักครู่ครับ ผมขอประเมินของสิ่งนี้ก่อน"

คิ้วของเถ้าแก่ซ่งกระตุกเล็กน้อยขณะที่เขามองไปยังระบบสมาชิก

เพราะมีการแจ้งเตือนข้อความใหม่ปรากฏขึ้น

เขาจึงรีบเปิดดูทันที

【ยินดีด้วยครับเจ้าของร้าน ท่านได้รับสิ่งของอัศจรรย์ชิ้นแรก ระบบแลกเปลี่ยนสิ่งของอัศจรรย์และระบบล่ารางวัลถูกปลดล็อกแล้ว】

นอกจากนี้ยังมีรายละเอียดเกี่ยวกับฟังก์ชันการแลกเปลี่ยนสิ่งของอัศจรรย์และรางวัลต่างๆ อีกมากมาย

ทว่าเถ้าแก่ซ่งยังไม่มีเวลาอ่านรายละเอียดในตอนนี้ หลังจากจ้องมองต้นไม้สีแดงฉานนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆ เอ่ยออกมา

"ระดับของต้นไม้ต้นนี้ก้าวข้ามระดับวิญญาณ และบรรลุถึงกึ่งระดับปฐพี มีมูลค่า 50 เหรียญทองแดง ท่านต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่?"

"50 เหรียญทองแดง?"

เสียงที่แสดงความตกใจของหานชิงหลงดังขึ้น

"อาวู้ววว..."

ต้าเฮยเองก็ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจเช่นกัน

เซียเทียนมองไปที่กระดานดำสลับกับ พฤกษาโลหิต แล้วพึมพำว่า "ห้าสิบเหรียญทองแดง นั่นมันตั้งห้าล้านแต้มเลยนะนั่น?"

ผู้อาวุโสซูได้ยินดังนั้นจึงถามด้วยความสงสัย "ระดับวิญญาณและระดับปฐพีที่เจ้าพูดถึงนั้นแบ่งเกณฑ์อย่างไร?"

"วิญญาณชุดแดงในหมู่ภูตผี และระดับปีศาจวิญญาณในหมู่ปีศาจ คือระดับวิญญาณครับ เหนือกว่าระดับวิญญาณคือระดับปฐพี"

ผู้อาวุโสซูถามต่อ "ถ้าอย่างนั้นก็คือ ระดับวิญญาณ ระดับปฐพี และระดับนภา สินะ แล้วระดับของสิ่งของอัศจรรย์ก็แบ่งเหมือนกับระดับของภูตผีและปีศาจที่เจ้าจัดไว้เลยใช่ไหม แล้วอะไรที่อยู่เหนือระดับนภาล่ะ?"

บนกระดานดำมีระบุไว้เพียงสองระดับนี้เท่านั้น ยังไม่มีอะไรสูงไปกว่านั้น

"เมื่อถึงเวลาท่านก็จะรู้เองครับ" เถ้าแก่ซ่งตอบ

ผู้อาวุโสซูชำเลืองมองเถ้าแก่ซ่ง เมื่อเห็นท่าทางที่เรียบเฉยของเขาจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ตกลง ข้าจะแลก แต่ด้วยเหรียญทองแดงห้าสิบเหรียญนี้ อาหารที่มีราคาสูงที่สุดที่นี่ก็แค่เหรียญทองแดงเดียว นั่นย่อมหมายความว่า..."

เขาไม่ได้พูดจนจบ เพียงแค่จ้องมองเถ้าแก่ซ่ง

เถ้าแก่ซ่งกล่าวต่อ "ในอนาคตย่อมมีรายการอาหารเพิ่มขึ้นแน่นอนครับ เหรียญทองแดงไม่ใช่จุดสิ้นสุด ในเมื่อมีสิ่งของอัศจรรย์ระดับปฐพีและระดับนภาให้แลกเปลี่ยน ย่อมต้องมีเมนูอาหารที่เหมาะสมกับระดับปฐพีและระดับนภาแน่นอน ตัวอย่างเช่น ไส้หมูเก้าโคจร นี้ จำเป็นต้องเป็นสมาชิกระดับวิญญาณถึงจะสั่งซื้อได้ครับ"

ผู้อาวุโสซูกล่าว "แล้วจะสมัครเป็นสมาชิกระดับวิญญาณได้อย่างไร?"

"จ่ายค่าธรรมเนียมสมาชิกรายเดือนเพียงห้าร้อยแต้มก็เพียงพอแล้วครับ"

"เปิดให้ข้าเลย ข้ายังมีแต้มเหลืออยู่ในสมาชิกใช่ไหม? อ้อ แล้วก็ช่วยเติมเงินวิญญาณอาฆาตตนนี้เข้าไปด้วย"

เถ้าแก่ซ่ง "ตกลงครับ..."

ผู้อาวุโสซูพยักหน้าหลังจากเห็นยอดแต้มในสมาชิกแสดงผล 6,900 แต้ม บวกกับอีก 50 เหรียญทองแดง

"ไส้หมูเก้าโคจรหนึ่งที่"

เขาชำเลืองมองบัตรสมาชิกที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองแดงอย่างเงียบเชียบแล้วจึงเอ่ยสั่งอาหาร