บทที่ 656: ทะลวงระดับเทพชั้นสูง

“ความเร็วในการไหลของเวลาในมิตินี้ ช้ากว่าภายนอกมาก”

หลังจากที่พลังจิตของกุ่ยเอ๋อรับรู้และตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ก็กล่าวต่อว่า “อัตราส่วนที่แน่ชัดคือประมาณ... ภายนอกหนึ่งวัน ที่นี่สามสิบวัน”

หัวใจกู้ฉางชิงเต้นแรงขึ้นมาทันที ความคิดเริ่มแล่นอย่างรวดเร็ว

นี่แหละใช่เลย!

บางที นี่อาจจะเป็นความมั่งคั่งที่มีค่าที่สุดของซากโบราณสถานเทพโบราณก็ได้!

แดนลับสำหรับฝึกฝนที่เวลาแทบจะถูก 'ยืดออก' ไปหลายสิบเท่า!

สิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุดในตอนนี้คืออะไร?

ก็คือเวลานี่แหละ!

ภัยคุกคามจากวิหารเทพแขวนอยู่เหนือหัว ไป๋หวงสามารถยื้อเวลาให้ได้จำกัด เขาจำเป็นต้องเร่งยกระดับความแข็งแกร่งและสร้างขุมกำลังให้เร็วที่สุด

และที่นี่ ก็ได้มอบสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดให้ เวลา!

“ซากโบราณสถานแห่งนี้ ล้ำค่ายิ่งกว่าอาวุธเทพหรือยาวิเศษใดๆ ทั้งสิ้น!”

ในดวงตากู้ฉางชิงประกายแสงสว่างวาบ ความระมัดระวังเล็กน้อยเมื่อครู่ เวลานี้ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจอย่างใหญ่หลวงแล้ว

จากนั้น เขาก็กวาดสายตามองไปทางพวกตาวหลาง สั่งการว่า “พวกเจ้ากระจายกำลังกันออกไปทันที โดยให้ทางเข้าเป็นศูนย์กลาง ทำการค้นหาแบบปูพรมให้ทั่ว!”

“ระวังความปลอดภัยให้ดี หากพบสิ่งของมีค่าใดๆ หรือคลื่นพลังงานที่ผิดปกติ ให้รีบรายงานทันที!”

“รับคำสั่ง นายท่าน!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง เผ่าแมลงทั้งสิบสองตัวก็พุ่งตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แยกย้ายกันพุ่งทะยานไปในทิศทางที่ต่างกัน

กู้ฉางชิงเองก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองว่างเว้น เลือกทิศทางหนึ่งอย่างลวกๆ ใช้วิชาตัวเบา เริ่มทำการสำรวจ

โลกที่แตกสลายใบนี้ กว้างใหญ่และรกร้างกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

มองไปทางใด ล้วนเห็นแต่ร่องรอยบาดแผลที่หลงเหลือจากการต่อสู้อันดุเดือด

หลายพื้นที่ ถึงขั้นยังมีเจตนาดาบอันน่าสะพรึงกลัวหลงเหลืออยู่ ไม่ยอมจางหายไปไหน หากคนธรรมดาเหยียบย่างเข้ามาที่นี่ เกรงว่าจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ในพริบตา

ทว่า ด้วยตบะของกู้ฉางชิงในเวลานี้ ต่อให้เข้าไปในพื้นที่แกนกลางของดินแดนมรณะแห่งนี้ ก็สามารถเดินเหินได้อย่างราบรื่นและไปมาได้อย่างอิสระ

ไม่นาน เผ่าแมลงที่กระจายตัวอยู่ตามที่ต่างๆ ก็เริ่มส่งข่าวคราวกลับมา

“นายท่าน ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสามร้อยลี้ พบซากสวนสมุนไพรแห่งหนึ่ง มีกลิ่นอายของยาวิเศษหลงเหลืออยู่ แต่ส่วนใหญ่เหี่ยวเฉาไปหมดแล้วขอรับ”

“พบเพียง 'หญ้าดารา' ที่ครึ่งเป็นครึ่งตายเพียงสามต้น อายุของยาอย่างน้อยหนึ่งแสนปีขึ้นไปขอรับ!”

นี่คือข้อความที่อู๋ตานส่งมา มันเชี่ยวชาญด้านการปรุงโอสถ จึงไวต่อความรู้สึกต่อสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินประเภทต่างๆ มากที่สุด

“เก็บมา!”

กู้ฉางชิงออกคำสั่งทันที “ดูซิว่าจะสามารถย้ายไปปลูกหรือรักษาสรรพคุณยาไว้ได้หรือไม่”

“นายท่าน ทางนี้พบตำหนักหลอมอาวุธที่พังทลายแห่งหนึ่งขอรับ ภายในมีเศษซากของทองเทพอยู่ ทว่าในส่วนลึกที่สุดมีคลื่นกฎแห่งเปลวเพลิงที่รุนแรงมาก สงสัยว่าจะมีแกนกลางไฟใต้พิภพ หรือไม่ก็เป็นตัวอ่อนของอาวุธเทพที่ทรงพลังซึ่งยังสร้างไม่เสร็จ!”

เมื่อได้ยินกระแสเสียงของหั่วเตี๋ย แววตากู้ฉางชิงก็เคร่งขรึมลง “ไม่ว่าจะเป็นอะไร เก็บมาให้หมด!”

“นายท่าน ทางทิศเหนือห้าร้อยลี้ มีค่ายกลที่พังทลายอยู่แห่งหนึ่ง พลังงานที่แกนกลางยังคงทำงานอยู่...”

“นายท่าน ทางทิศตะวันตก พบร่องรอยการต่อสู้ยุคโบราณจำนวนมาก รวมถึงเศษอาวุธเทพที่ตกเกลื่อนกลาด คุณภาพสูงมาก ทว่าส่วนใหญ่สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว และถูกสนิมกัดกร่อนอย่างหนักขอรับ”

……

...

เมื่อข้อความแต่ละสายถูกส่งมา กู้ฉางชิงก็สั่งการลงไปโดยไม่ละเว้น ให้เก็บมาให้หมด

ซากโบราณสถานแห่งนี้ แม้จะผ่านภัยพิบัติมาและพังทลายไปนานแล้ว แต่อูฐที่ผอมโซก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ภายในยังคงมีของล้ำค่าแปลกๆ ตกหล่นอยู่ไม่น้อย

ต่อให้ของที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวความรุ่งโรจน์ในอดีตก็ตาม

แต่หากนำไปไว้ที่ทวีปชางหยวนในโลกเบื้องล่าง มูลค่าของมันก็ยังคงยากจะประเมินได้อยู่ดี

สิ่งที่ทำให้กู้ฉางชิงประหลาดใจและดีใจที่สุด คือการที่กุ่ยเอ๋อค้นพบน้ำพุเนตรวิญญาณบ่อหนึ่งในสวนหลังบ้านของซากปรักหักพังแห่งหนึ่ง

ปากบ่อน้ำพุไม่ใหญ่นัก ขนาดเท่าอ่างล้างหน้าเท่านั้น

แต่น้ำพุที่ไหลออกมาจากภายใน กลับแฝงไปด้วยพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์จนยากจะจินตนาการได้ ถึงขั้นมีกลิ่นอายของต้นกำเนิดในระดับที่สูงกว่าเจือปนอยู่จางๆ

ตอนที่กู้ฉางชิงมาถึง เพียงแค่สูดไอหมอกที่ปากบ่อน้ำพุปล่อยออกมาเข้าไปอึกเดียว ก็ถึงกับรู้สึกว่ากำแพงตบะของตัวเองสั่นคลอนลางๆ

“นี่คือ... น้ำพุวิญญาณที่สามารถช่วยให้ทะลวงคอขวดได้งั้นหรือ?!”

ในดวงตากู้ฉางชิงฉายความตื่นเต้นขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย นั่งขัดสมาธิลงข้างน้ำพุเนตรวิญญาณทันที

อาศัยน้ำพุวิญญาณบ่อนี้และสภาพแวดล้อมที่ได้รับพรจากสวรรค์ เขามั่นใจว่าจะสามารถทะลวงขีดจำกัดของระดับเทพชั้นกลางขั้นสูงสุดในระยะเวลาอันสั้น และทำลายคอขวดของตบะได้ในรวดเดียว!

เวลา ล่วงเลยไปอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางโลกที่แตกสลายและแทบจะหยุดนิ่งแห่งนี้

ภายในซากโบราณสถาน เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

กู้ฉางชิงยังคงนั่งสมาธิราวกับพระชราเข้าฌาน นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างกายไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ทว่า กลิ่นอายที่แผ่ออกมารอบกายเขา กลับเพิ่มขึ้นทุกวัน กลายเป็นลึกล้ำและกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งขึ้น ราวกับห้วงมหาสมุทรที่ลึกสุดหยั่ง และราวกับท้องฟ้าดวงดาวที่ไร้ขอบเขต

น้ำพุวิญญาณบ่อนั้นที่อยู่ข้างกายเขา น้ำพุลดลงไปเกือบครึ่งจนมองเห็นด้วยตาเปล่าแล้ว

พลังวิญญาณที่เดิมทีลอยอบอวลและเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ภายในนั้น ก็เบาบางลงตามไปด้วย

แต่การตั้งใจดูดซับตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ผลลัพธ์ที่ได้นั้นยอดเยี่ยมมาก

ตบะของกู้ฉางชิงไม่เพียงแต่มั่นคงอย่างสมบูรณ์ แต่ยังถูกผลักดันไปจนถึงขีดจำกัดสูงสุดของระดับเทพชั้นกลางขั้นสูงสุดอีกด้วย

เขาถึงขั้นสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน ว่าได้สัมผัสกับธรณีประตูที่ไร้รูปร่างเพื่อก้าวไปสู่ระดับเทพชั้นสูงแล้ว

ขาดเพียงโอกาสเดียว ก็จะสามารถรวบรวมกำลังในครั้งเดียว และก้าวเข้าสู่ขอบเขตของเทพชั้นสูงได้อย่างแท้จริง

ทว่า กู้ฉางชิงไม่ได้เลือกที่จะฝืนทะลวงด่านในตอนนี้

เขารู้ดีว่า การก้าวกระโดดจากระดับเทพชั้นกลางไปสู่ชั้นสูง ไม่ใช่แค่การสะสมพลังงานแบบง่ายๆ

ความลึกล้ำและอันตรายที่แท้จริง อยู่ที่การหยั่งรู้กฎแห่งฟ้าดินในระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และโอกาสในการรู้แจ้งเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

หากรากฐานไม่มั่นคง และทะลวงระดับอย่างหลับหูหลับตา ไม่เพียงแต่ความพยายามก่อนหน้านี้จะสูญเปล่า แต่ยังอาจทำลายเส้นทางบำเพ็ญเพียรของตนเอง และตัดอนาคตของตนเองอีกด้วย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความคิดที่ว้าวุ่นของกู้ฉางชิงก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง

เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ริมน้ำพุวิญญาณที่ไหลริน สายตามองจมูก จมูกมองใจ จิตวิญญาณล่องลอยไปในห้วงอากาศธาตุ ใจสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น

ไอหมอกจากน้ำพุวิญญาณลอยวน ซึมซาบเข้าสู่กล้ามเนื้อและกระดูกทุกตารางนิ้วของเขา...

ในโลกที่เวลาบิดเบี้ยวแห่งนี้ มีเวลามากพอให้เขาขัดเกลาอย่างละเอียด และสร้างรากฐานของระดับเทพชั้นกลางขั้นสูงสุดให้มั่นคงดุจหินผา จึงจะสามารถรวบรวมกำลังในครั้งเดียว และทะลวงกระดาษหน้าต่างชั้นสุดท้ายนั้นให้ทะลุได้

ไม่รู้ตัว เวลาภายในซากโบราณสถานก็ผ่านไปอีกสามเดือนแล้ว

ยามพลบค่ำ

กู้ฉางชิงลืมตาขึ้น สัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านจนแทบจะล้นทะลักออกมาภายในกาย รวมถึงกำแพงไร้รูปร่างที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับมีหมอกบางๆ ขวางกั้นอยู่เสมอ

ระดับเทพชั้นกลางขั้นสูงสุด ถูกขัดเกลาจนถึงขีดจำกัดแล้ว

น้ำพุวิญญาณเหลือเพียงแอ่งตื้นๆ แต่สภาพของเขาในเวลานี้ ก็ได้บรรลุถึงจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเช่นกัน

ถึงเวลาแล้ว

เขาจิตมุ่งไป จิตสำนึกดำดิ่งลงสู่จุดตันเถียนทะเลเทพ เรียกใช้พลังงานอันมหาศาลที่สะสมมาตลอดสี่เดือนเต็มภายในเทวสมบัติ

ชั่วพริบตา พลังงานที่ทะลักดั่งเกลียวคลื่นก็เริ่มพุ่งชนกำแพงตบะอย่างเป็นจังหวะและมั่นคง

“ครืน...”

ภายในร่างกายราวกับมีเสียงฟ้าร้องระเบิดดังลั่น และราวกับดวงดาวพุ่งชนกัน

การพุ่งชนแต่ละครั้ง ทำให้ร่างกายของกู้ฉางชิงสั่นสะท้านเล็กน้อย เส้นเอ็นและกระดูกส่งเสียงร้องพร้อมกัน ใต้ผิวหนังมีแสงเทพไหลเวียนอยู่ลางๆ

แต่สีหน้าของเขากลับสงบนิ่ง ชักนำพลังอันบ้าคลั่งนี้อย่างระมัดระวัง เพื่อชะล้างและทุบตีกำแพงอันแข็งแกร่งนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เวลาในโลกที่เงียบสงัดและแตกสลายแห่งนี้ ได้สูญเสียความหมายไปแล้ว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด อาจจะหลายวัน หรืออาจจะหลายเดือน

ในชั่วขณะหนึ่ง

“แกรก!”

เสียงแตกหักที่ดังกังวาน ราวกับมาจากส่วนลึกของวิญญาณ ดังขึ้นในส่วนลึกที่สุดของทะเลจิตสำนึกของกู้ฉางชิง

กำแพงคอขวดที่ขวางกั้นอัจฉริยะนับไม่ถ้วน และทำให้เทพชั้นกลางจำนวนมากไม่อาจก้าวผ่านไปได้ตลอดชีวิตนั้น

ในที่สุดเวลานี้... ก็ปริแตกออกเป็นรอยแยกแล้ว!

ตามมาติดๆ ราวกับหิมะถล่ม ราวกับเขื่อนแตก!

“ตูม!!!”

พลังเทพอันกว้างใหญ่ไพศาลจนยากจะบรรยาย ทะลักออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างบ้าคลั่ง

พลังงานของเทพชั้นสูงสายนี้ พุ่งทำลายอุปสรรคทั้งหมดในพริบตา ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายของกู้ฉางชิงอย่างไม่หยุดหย่อน ขยายและเสริมความแข็งแกร่งให้กับเส้นชีพจร กระดูก เลือดเนื้อ ไปจนถึงแก่นแท้ของวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

กลิ่นอายของเขา เปรียบเสมือนภูเขาไฟที่ถูกกดทับมานับหมื่นปี ระเบิดออกอย่างกะทันหัน!

“วิ้ง!!!”

ชั่วพริบตา แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่กระจายออกไปโดยมีกู้ฉางชิงเป็นศูนย์กลาง กวาดม้วนไปทั่วทั้งซากโบราณสถานในพริบตา!

พื้นดินรอบๆ แตกร้าวเป็นนิ้วๆ ซากปรักหักพังของพระราชวังที่อยู่ไกลออกไปซึ่งพังทลายอยู่แล้ว พังครืนลงมาภายใต้แรงกดดันนี้ ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย

เทพชั้นสูง!

และยังเป็นระดับเทพชั้นสูงที่มีรากฐานมั่นคงหาใดเปรียบ และมีพื้นฐานที่ลึกล้ำจนถึงขีดสุดอีกด้วย!!