บทที่ 16 - ทำไมต้องกลับล่ะ

เฉินซีตั้งใจจะฉวยโอกาสตอนที่ซาโอริเผลอแอบเอาโทรศัพท์กับกล้องวิดีโอมาให้ได้ ยังไงซะเธอก็ต้องลุกไปเข้าห้องน้ำหรือตอนนอนหลับอยู่แล้ว

"ฉันไปทำมื้อเย็นก่อนนะ รอแป๊บสิ"

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงเวลาอาหารเย็น ซาโอริทำตัวราวกับเป็นภรรยาที่แสนดี เธอเดินกลับเข้าไปในห้อง เปลี่ยนชุดเป็นกระโปรงตัวใหม่ แล้วเดินเข้าครัวไป

โอกาสทองมาถึงแล้ว

สีหน้าของเฉินซีที่แต่เดิมดูเรียบเฉยพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ห้องครัวเป็นแบบเปิดโล่ง ทั้งสองคนมองเห็นตำแหน่งของกันและกันได้อย่างชัดเจน

เขาแกล้งกวาดสายตามองเข้าไปในห้องนอน ผู้หญิงคนนี้กำลังใส่กระโปรงอยู่ แน่นอนว่ากล้องวิดีโอต้องซ่อนอยู่ในห้องนั้นแน่ๆ

เฉินซีทำทีเป็นเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับแอบย่องเข้าไปในห้องนอนของเธอแทน

ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาในห้องนอนของเธอ แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างเพราะกลัวว่าจะโดนจับได้

"เอาไปซ่อนไว้ไหนเนี่ย ของชิ้นเบ้อเริ่มเทิ่มทำไมถึงหาไม่เจอเลยนะ"

"ทำไมเสื้อผ้าของผู้หญิงคนนี้ถึงมีแต่ถุงน่องกับกระโปรงเต็มไปหมดเลยล่ะเนี่ย..."

เขารื้อค้นข้าวของในห้องของซาโอริจนทั่ว มองไปทางไหนก็เจอแต่ถุงน่องกับกระโปรงสารพัดแบบ แต่กลับไร้เงาของกล้องวิดีโอ

"เจอแล้ว"

ในที่สุดเขาก็พบกล้องวิดีโอซ่อนอยู่ใต้กองชุดชั้นในหลากหลายสไตล์

กว่าจะเปิดกล้องขึ้นมาได้ก็ทุลักทุเล พอเปิดติดปุ๊บ เขาก็ต้องชะงักไปในไม่กี่วินาทีต่อมา

ในนี้มันไม่มีไฟล์อะไรเลยนี่นา

"เมมโมรีการ์ดโดนถอดออกไปแล้ว"

เขาเปิดช่องใส่การ์ดหน่วยความจำของกล้องดู ข้างในว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

"นายเนี่ยโรคจิตจังเลยนะ แอบมารื้อค้นชุดชั้นในของฉันเนี่ย แต่ฉันก็ชอบนะ"

ในตอนนั้นเอง เสียงหวานหยดย้อยของซาโอริก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความยั่วยวน

"ชอบบ้าอะไรล่ะ"

เฉินซีเผลอสบถคำหยาบออกมา ยังไงซะผู้หญิงคนนี้ก็ฟังไม่ออกอยู่แล้ว

"ตอนนายโกรธนี่ดูแมนสุดๆ ไปเลยอ่ะ"

"..."

"เอาล่ะ มาทานข้าวกันเถอะ อยากดูชุดชั้นในของฉันล่ะก็ เดี๋ยวค่อยดูก็ได้ มีเวลาอีกถมเถไป"

ใบหน้าน่ารักของซาโอริเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และซุกซน

อดทนไว้ ต้องอดทนไว้

เขากดข่มความโกรธเอาไว้ในใจ หันกลับไปส่งยิ้มให้ซาโอริ ตัดสินใจว่าจะค่อยหาจังหวะลงมือใหม่ทีหลัง

"ทานข้าวดีๆ นะ ไม่งั้นถ้ากับข้าวเย็นแล้วจะไม่อร่อยเอา"

ซาโอริสวมบทบาทภรรยาแสนดี เธอจูงมือเฉินซีเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น

บนโต๊ะอาหารมีอาหารสไตล์ญี่ปุ่นหน้าตาน่าทานวางเรียงรายอยู่

เฉินซีใช้ส้อมจิ้มหมูทอดทงคัตสึเข้าปากหนึ่งชิ้น

งับ

ความกรุบกรอบระเบิดกระจายในปากทันทีที่กัดลงไป กลิ่นหอมของน้ำเนื้อผสมผสานกับความกรอบอร่อยของหมูทอดได้อย่างลงตัวจนยากจะต้านทานความเย้ายวนนี้ได้

เขาสัมผัสได้ถึงรสชาติของหมูทอด ยิ่งกินคู่กับซอสพริกหวานสูตรพิเศษ รสชาติอันน่าหลงใหลก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งโพรงปาก

ในวินาทีนี้ ภายในใจของเฉินซีเต็มเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอมและมีความสุข

เดี๋ยวก่อน ทำไมรู้สึกทะแม่งๆ ตัวเขาโดนหมูทอดทงคัตสึชิ้นเดียวตกเข้าให้ซะแล้ว แถมยังลืมเรื่องรูปถ่ายไปซะสนิทเลย

เมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของเฉินซี ซาโอริก็แอบยิ้มกริ่มด้วยความภาคภูมิใจ

ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะมีฝีมือปลายจวักยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถ้าได้แต่งงานเอาไปเป็นภรรยาคงมีความสุขตายเลย

นอกจากจะหน้าตาสะสวยแล้วยังทำกับข้าวเก่งอีกต่างหาก นี่มันสเปกในฝันของผู้ชายชัดๆ

"เป็นไง อร่อยล่ะสิ"

"อย่าคิดนะว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะลืมเรื่องรูปถ่าย"

"ถ้าคราวหน้านายมาหาฉันทุกอาทิตย์ ฉันจะทำให้กินอีกนะ"

"รีบเอารูปกับวิดีโอมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย"

"นายไม่ได้ชอบชุดชั้นในของฉันหรอกเหรอ เดี๋ยวฉันยกให้สักสองสามตัวเอาไหม"

"..."

ไม่ว่าเฉินซีจะคาดคั้นทวงรูปถ่ายยังไง ซาโอริก็เอาแต่ยิ้มกริ่มแล้วพูดจายั่วยวนกวนประสาท ทำเอาเขาหมดปัญญาจะรับมือ

หลังจากทานข้าวเสร็จ เฉินซีก็สวมบทเป็นคุณชาย นั่งเอนหลังพิงโซฟาสบายใจเฉิบ แล้วเปิดทีวีดูหน้าตาเฉย

ซาโอริถือจานผลไม้มานั่งป้อนให้เขาถึงที่ ท่วงท่าของเธอช่างนุ่มนวลและสง่างาม แถมยังแอบส่งสายตายั่วยวนและทำท่าทางยุกยิกอยู่ตลอดเวลา

แต่เฉินซีก็เลือกที่จะเมินเฉย เพราะเขาคิดแผนการใหม่ขึ้นมาได้แล้ว

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไปอย่างเงียบเชียบ เผลอแป๊บเดียวก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว

"ดึกป่านนี้แล้ว เดี๋ยวรถไฟก็หมดหรอก นายรีบกลับเถอะ" ซาโอริมองเฉินซีด้วยความกระวนกระวายใจ

"กลับ ทำไมต้องกลับล่ะ ฉันชักจะเหนื่อยแล้วสิ คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่แหละ" เฉินซีเริ่มแกล้งตีมึน

"หา" ซาโอริทำหน้าเหลอหลา

"เธอตกเป็นของฉันแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันก็ต้องรับผิดชอบเธอสิ" เฉินซีพยักหน้าให้เธออย่างจริงจัง

คำพูดของเฉินซีทำเอาซาโอริถึงกับช็อกตาตั้ง พอเห็นใบหน้าน่ารักที่กำลังทำหน้าเอ๋อ เขาก็แอบขำอยู่ในใจ

ผู้หญิงคนนี้ชอบแกล้งยั่วเขานักไม่ใช่เหรอ คราวนี้มาดูกันซิว่าใครจะแน่กว่ากัน

"ถ้าเธอยอมลบรูปกับวิดีโอทิ้งต่อหน้าฉัน ฉันถึงจะยอมกลับ" เฉินซีคิดครู่หนึ่งแล้วยื่นข้อเสนอ

"ไม่เอา"

ซาโอริสะบัดหน้าหนีปฏิเสธเสียงแข็ง

"พรุ่งนี้เช้าตอนตื่นมาอย่าลืมทอดเบคอนให้ฉันด้วยนะ เครื่องดื่มขอเป็นชามะนาว แล้วก็ต้องใส่น้ำแข็งด้วย"

เฉินซียังคงสวมบทคุณชายจอมบงการต่อไป เขาเปลี่ยนไปดูช่องภาพยนตร์แล้วนั่งดูอย่างออกรสออกชาติ สายตาของเขาแอบเหลือบมองซาโอริเป็นระยะเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเธอ

ตอนนี้ซาโอริกำลังขบริมฝีปากแน่น มือเล็กๆ ทั้งสองข้างขยำชายกระโปรงไปมาอย่างว้าวุ่น ภายในใจของเธอคงกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก

ปกติเธอก็แค่ชอบหยอกล้อผู้ชายเล่นๆ แต่การจะให้ผู้ชายแปลกหน้ามาค้างคืนที่บ้าน เธอก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกัน

พอเห็นท่าทางคิดหนักของซาโอริ เฉินซีก็พอจะเดาออกว่าผู้หญิงคนนี้คงเก่งแต่ปาก ดีไม่ดีอาจจะยังเวอร์จิ้นอยู่ด้วยซ้ำ

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่มีวันปล่อยโอกาสทองในการแก้เผ็ดเธอหลุดมือไปหรอก

พอเห็นซาโอริหน้าเจื่อน เขาก็รู้สึกสะใจชะมัด

แต่พอลองคิดดูอีกที ถ้าเขาค้างที่นี่จริงๆ มันจะเกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นไหมนะ

ในเมื่อวิญญาณข้างในคือชายวัยสามสิบหกปี แถมตอนนี้เขาก็โสดสนิท เรื่องพรรค์นั้นเขาก็ผ่านมาหมดแล้ว จะต้องกลัวอะไรอีกล่ะ

ทั้งสองคนนั่งจ้องหน้ากันไปมาจนเวลาล่วงเลยไปถึงห้าทุ่มกว่า เปลือกตาของแต่ละคนเริ่มหนักอึ้ง

จู่ๆ เฉินซีก็ลุกพรวดขึ้นมา ซาโอรินึกว่าเขาทนไม่ไหวเตรียมจะกลับแล้ว สีหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยความดีใจ

"ไปเข้าห้องน้ำหน่อย ดื่มน้ำเยอะไปนิดนึง เอาผ้าเช็ดตัวให้ฉันผืนนึงสิ ฉันจะอาบน้ำด้วยเลย" เฉินซีพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ไม่มี นายรีบกลับไปเลยนะ" ซาโอริทำปากยื่น

"งั้นฉันไม่อาบก็ได้ ยังไงฉันก็ไม่รังเกียจความสกปรกอยู่แล้ว"

เฉินซีผิวปากอย่างอารมณ์ดี ก้าวฉับๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำ ยืนขำจนตัวงออยู่หน้าอ่างล้างหน้า

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เปิดประตูห้องน้ำออกมา แล้วก็มีหัวมนๆ ของใครบางคนพุ่งมาชนหน้าอกเขาอย่างจัง

ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็แอบมายืนแอบฟังอยู่ที่หน้าประตูนี่เอง น่ารักชะมัด

เมื่อเห็นว่าตัวเองเสียฟอร์ม ซาโอริก็หน้าแดงเถือกกระทืบเท้าด้วยความเขินอายแล้วถอยหลังไปหลายก้าว

"เอาล่ะ ฉันจะนอนแล้วนะ"

เฉินซีเดินดุ่มๆ ไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาทันที การกระทำของเขาทำเอาซาโอริถึงกับอ้าปากค้าง

เธอไม่นึกเลยว่าผู้ชายคนนี้จะกล้าค้างคืนที่บ้านเธอจริงๆ

"อย่าลืมปิดไฟด้วยล่ะ" เฉินซีพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"ชิ" ซาโอริส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่สบอารมณ์

เฉินซีนอนดูทีวีต่ออีกพักใหญ่ ตอนแรกเขาก็นึกว่าซาโอริจะเดินออกมาจากห้อง แต่ผิดคาดที่ยัยเด็กนี่กลับเงียบกริบไร้ความเคลื่อนไหว เขานอนรออยู่พักหนึ่ง ความง่วงก็เริ่มจู่โจม สุดท้ายเขาก็เผลอหลับไปในที่สุด

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ประตูห้องของซาโอริก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก เธอชำเลืองมองเฉินซีที่กำลังหลับสนิทอยู่บนโซฟา จากนั้นก็หยิบผ้าห่มผืนบางออกมาจากห้อง ค่อยๆ ย่องไปหาเขาแล้วห่มผ้าให้เขาอย่างแผ่วเบา

"นายรู้ไหมเฉินซี นายช่วยชีวิตฉันไว้ตั้งหลายครั้งเลยนะ"

ซาโอริมองดูคนที่กำลังหลับใหล แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

ความจริงแล้วเธอไม่ใช่ผู้หญิงใจแตกอย่างที่ใครๆ คิด ถึงภายนอกเธอจะดูเปรี้ยวจี๊ดกล้าแสดงออก แต่จริงๆ แล้วเธอยังไม่เคยผ่านการมีความรักเลยสักครั้ง

การที่เฉินซีมาค้างคืนที่นี่ กลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย

(จบแล้ว)