บทที่ 41 - การวิวัฒนาการขั้นสุดยอดของถั่วลันเตาตัวน้อย

บทที่ 41 - การวิวัฒนาการขั้นสุดยอดของถั่วลันเตาตัวน้อย

อีกด้านหนึ่งของสนามรบ เกิดภาพเหตุการณ์ที่ดูพิลึกพิลั่นขึ้น

เนื่องจากซอมบี้สี่ห้าตัวแถวหน้าหยุดยืนตรงแหน่ว ประกอบกับพื้นที่บนถนนค่อนข้างแคบ ฝูงซอมบี้ที่ตามมาข้างหลังจึงถูกขวางทางจนกระจุกตัวกันอยู่ที่มุมถนน

ส่วนหนงหมิงหย่วนก็นั่งกองอยู่บนพื้น ริมฝีปากซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

ถ้าตอนนี้เขาได้ยินความคิดของซูเหยียนล่ะก็ เขาคงจะด่ากราดไปแล้ว!

มันเป็นทักษะฮาร์ดซีซีก็จริง แต่การผลาญพลังจิตมันก็มหาศาลมากเหมือนกัน

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ทักษะนี้มีจุดบอดที่อันตรายถึงชีวิตอยู่อย่างหนึ่ง——

เงาดำตรงหน้าเริ่มขยุกขยิกอีกครั้ง หนงหมิงหย่วนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดผวา และก็เป็นอย่างที่คิด ซอมบี้ยักษ์ตัวหน้าสุดเริ่มยื่นมือมาตะปบเขาอีกแล้ว

และระยะเวลาตั้งแต่เริ่มใช้ทักษะจนถึงตอนนี้ มันผ่านไปแค่สามวินาทีเท่านั้น!

[ทักษะ: แอทเทนชัน! (Attention!) (ระดับ D)]

[เอฟเฟกต์: คุณสามารถบังคับให้เป้าหมายยืนตรงเคารพธงชาติได้ 3 วินาที ทักษะนี้ต้องใช้พลังจิตจำนวนหนึ่ง ยิ่งเป้าหมายมีจำนวนมาก พลังจิตที่ใช้ก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นตามไปด้วย]

[หมายเหตุ: เวทมนตร์ประจำตัวของ 'พาวาร็อตติ' อดีตดาราแห่งภาพลวงตาจากซีรีส์โรงเรียนเวทมนตร์เหมิงเสวียหยวน ไม่เป็นผลกับจอมเวทแห่งความมืดและบุคคลระดับผู้อาวุโส]

ใช่แล้ว ทักษะควบคุมที่ดูเหมือนจะทรงพลังนี้ สามารถแสดงผลได้แค่สามวินาทีเท่านั้น

แถมภาระที่ตกหนักกับพลังจิตก็มหาศาลมาก แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการแลกชีวิตกันเลยทีเดียว

พอได้กลิ่นเหม็นเน่าลอยมาเตะจมูก ขนทั่วร่างของหนงหมิงหย่วนก็ลุกซู่

เขารีบตะโกนเสียงหลงอีกครั้ง "——แอทเทนชัน! (Attention!)"

ครั้งนี้ ซอมบี้ก็กลับมายืนตรงอีกสามวินาที

เรี่ยวแรงและพลังงานของหนงหมิงหย่วนลดฮวบลงไปอีกขั้น ดูอิดโรยลงไปอย่างเห็นได้ชัด

"ซูเหยียน ลูกพี่! ถ้านายยังไม่เสร็จ ฉันคงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วนะ!" เขาร้องครวญครางแทบขาดใจ

ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นพั่บๆ เอวก็อ่อนปวกเปียก สภาพเหมือนคนเพิ่งผ่านการเล่นว่าวมาสามวันสามคืนติด

"ใกล้เสร็จแล้ว!"

เสียงของซูเหยียนดังแว่วมาพร้อมกับร่างที่พุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง

แววตาของหนงหมิงหย่วนมีประกายแห่งความหวังจุดประกายขึ้นมา เขาพยายามหันหน้าไปมองอย่างยากลำบาก

ลำพังแค่ขยับตัวก็กินเวลาไปสามวินาทีแล้ว

เขาเห็นซูเหยียนถือไม้เท้าที่ดูคล้ายกระบอกปืนวิ่งสับตีนแตกมาแต่ไกล ระหว่างทางก็สาดของเหลวสีขาวขุ่นลงพื้นไปด้วยตลอดทาง

นั่นคือกลิ่นของน้ำกระเทียม

จะพึ่งไอ้นี่เพื่อจัดการกับซอมบี้เนี่ยนะ จังหวะที่ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของหนงหมิงหย่วน เงาดำทะมึนเหนือหัวก็เคลื่อนลงมาใกล้แล้ว

"ฉันตายแน่ๆ" เขายิ้มขื่นแล้วหลับตาลง สภาพร่างกายตอนนี้ไม่สามารถเค้นทักษะรอบที่สามออกมาได้อีกแล้ว

แสงสีทองสว่างวาบขึ้นตรงหน้า

"ทำได้ดีมาก"

จู่ๆ เสียงพูดก็ดังขึ้นข้างหู ทำเอาหนงหมิงหย่วนสะดุ้งโหยง พอเบิกตาขึ้นก็เห็นซูเหยียนที่เมื่อกี้ยังอยู่ห่างออกไปเป็นสิบเมตร มาโผล่อยู่ข้างๆ เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ซูเหยียนใช้มือข้างเดียวหิ้วคอเสื้อหนงหมิงหย่วนขึ้นมา แล้วสับเท้าวิ่งหนีกลับไปรวมกลุ่มกับพวกตำรวจที่สุดปลายถนนอย่างรวดเร็ว

"พีชูตเตอร์ ยิงสนับสนุนด่วน!"

ท่ามกลางเสียงลมที่พัดหวิวอยู่ข้างหู หนงหมิงหย่วนไม่คิดเลยว่าไม้ตายสุดท้ายของซูเหยียนก็ยังคงเป็นพีชูตเตอร์อยู่ดี

แต่ซอมบี้เยอะขนาดนี้ จะรับมือไหวจริงๆ เหรอ

เขาหันกลับไปมอง แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า การเคลื่อนไหวของฝูงซอมบี้ดูเชื่องช้าลงกว่าเดิมมาก

ถ้าจะให้หาเหตุผลล่ะก็ ฝูงซอมบี้ที่ตอนแรกเดินหน้ากระดานมาแถวละสามสี่ตัว จู่ๆ ก็เบียดเสียดกันจนกลายเป็นแถวตอนเรียงหนึ่ง ราวกับกำลังต่อแถวกันอยู่

ตรงบริเวณปลายเท้าของซอมบี้ มีรอยคราบของเหลวสองสายเทลากเข้าหากันเป็นรูปตัววี (V)!

ซูเหยียนหันกลับไปมองภาพนี้ ในที่สุดเขาก็โล่งอก

เป็นอย่างที่คิด น้ำกระเทียมสามารถใช้กับซอมบี้ในเกมนี้ได้ผลจริงๆ! แผนของเขามีโอกาสสำเร็จสูงมาก!

ในช่วงเวลาสี่สิบวันที่โลกความเป็นจริง นอกจากจะศึกษาข้อมูลแล้ว เวลาว่างทั้งหมดของซูเหยียนก็หมดไปกับการนั่งเล่น "Plants vs. Zombies" นี่แหละ!

"ถ้าไม่ได้พกพืชระเบิดติดตัวมาด้วยล่ะก็ พวกแกได้ตายห่ากันหมดแน่!"

ซูเหยียนวางหนงหมิงหย่วนลง เขายืนอยู่ข้างๆ พีชูตเตอร์แล้วสบถอย่างหงุดหงิด

หนงหมิงหย่วนนั่งอึ้งจ้องมองกองทัพซอมบี้ที่เดินเรียงแถวตอนเข้ามาอย่างเชื่องช้าอยู่ไกลๆ

ถึงจะบอกว่าเชื่องช้า แต่ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่ยักษ์ การจะเดินมาถึงตัวพวกเขา ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

ส่วนพีชูตเตอร์ก็พ่นถั่วลันเตาออกไปทีละเม็ด ต้องใช้เวลาเกือบสิบกว่าวินาทีถึงจะล้มซอมบี้ได้สักตัว

"พลังทำลายล้างมันไม่พออะ"

"ใจเย็นน่า" ซูเหยียนกะจังหวะไว้อยู่แล้ว เขาคุกเข่าลงข้างๆ พีชูตเตอร์

จากนั้นก็ล้วงเอาของแข็งครึ่งวงกลมขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋า

มันคือหมวกเหล็กสีเขียวเข้มใบจิ๋ว

"อย่าบอกนะว่า..." สีหน้าของหนงหมิงหย่วนเริ่มดูพิลึกพิลั่น

"ชู่ว!" ซูเหยียนยิ้มพร้อมกับเอานิ้วชี้แตะที่ริมฝีปาก จากนั้นก็สวมหมวกเหล็กใบจิ๋วลงบนหัวของพีชูตเตอร์

ในเมื่อเป็นพีชูตเตอร์เหมือนกัน จะจับพีชูตเตอร์ของตัวเองมา 'อัปเกรดร่าง' หน่อยก็คงไม่แปลกหรอกมั้ง

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมา

มีลายพรางปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพีชูตเตอร์ และมีปากกระบอกปืนงอกออกมาจากปากถึงสี่กระบอก

"ปุบ ปุบ ปุบ ปุบ——!"

คราวนี้ เสียงที่ดังออกมาจากปากของพีชูตเตอร์แตกต่างไปจากเดิม พร้อมกับเมล็ดถั่วอวบอ้วนสี่เม็ดที่พุ่งทะยานออกไป

แกตลิงพี!

อำนาจการยิงที่สาดกระสุนออกไปเป็นชุดเหมือนปืนกล เพิ่มขึ้นจากเดิมถึงสี่เท่าตัว เมื่อบวกกับพลังยิงสนับสนุนจากพวกตำรวจ ยิงแค่สองชุดก็โค่นซอมบี้ได้หนึ่งตัวแล้ว

"แบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย!" หนงหมิงหย่วนตาค้าง

"ม่ายยย ทูนหัวของฉัน! ยาหยีของฉัน!" สถานการณ์พลิกผันอย่างกะทันหัน เดฟที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงมุมถนนแหกปากร้องไห้โฮทันที

นั่นมันเครื่องมือทำมาหากินของเขาเลยนะ ถึงไซซ์จะหดลงนิดหน่อยแต่ก็ยังเอาไปใช้งานต่อได้แท้ๆ!

ซูเหยียนปรายตามองฝูงซอมบี้ที่ค่อยๆ ทยอยล้มลง ก่อนจะหันหลังเดินจ้ำอ้าวไปอีกทาง

"เดี๋ยวสิ พลังทำลายแค่นี้มันก็ยังไม่พออยู่ดี!" หนงหมิงหย่วนสังเกตเห็นความผิดปกติเข้าอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้ความเร็วในการล้มซอมบี้จะเพิ่มขึ้นจากเดิมสี่ถึงห้าเท่า แต่ระยะห่างระหว่างกองทัพซอมบี้กับพวกเขาก็ยังคงหดสั้นลงอย่างรวดเร็วอยู่ดี

"ไม่ต้องลน"

ตู้ม! อีกมุมหนึ่ง ซูเหยียนประเคนหมัดเดียวโค่นต้นไม้ริมถนนจนล้มตึง

หนงหมิงหย่วนหนังตาประตุก ตั้งแต่เมื่อกี้เขาก็สังเกตเห็นแล้ว พละกำลังของซูเหยียนมันมหาศาลเกินมนุษย์มนาไปมาก

นี่มันใช่มาตรฐานของผู้เล่นที่เพิ่งลงดันเจี้ยนแค่สองครั้งจริงๆ เหรอเนี่ย

ซูเหยียนโยนท่อนไม้ทิ้งไปข้างๆ แล้วใช้แรงทั้งหมดงัดเอาตอไม้ขึ้นมา

จากนั้นเขาก็เดินยิ้มกริ่มกลับมา แล้ววางตอไม้ลงตรงหน้าแกตลิงพีอย่างหน้าตาเฉย

"พี่ชาย ขอยืมไฟหน่อยดิ"

หนงหมิงหย่วนอ้าปากค้าง ส่วนตำรวจนายหนึ่งที่อยู่แถวนั้นก็รีบส่งไฟแช็กให้ซูเหยียนอย่างว่าง่าย

เปลวเพลิงลุกโชนเผาไหม้ตอไม้จนแดงฉาน

เมล็ดถั่วทุกลูกที่ถูกแกตลิงพียิงลอดผ่านเปลวไฟ เปลี่ยนรูปโฉมไปในพริบตา ทั่วทั้งลูกกลายเป็นสีแดงเพลิงและมีรอยปริแตกเหมือนลาวาเดือดพล่าน

พุ่งแหวกอากาศออกไปราวกับอุกกาบาต!

หนงหมิงหย่วนนั่งตัวแข็งทื่อเป็นหินไปแล้ว เขาช็อกกับลูกเล่นแพรวพราวของซูเหยียนจนพูดไม่ออก

"ลูกพี่ สัตว์อัญเชิญระดับ A ยังเล่นท่ายากไม่ได้เท่านายเลยมั้ง"

คอมโบสุดคลาสสิกของ 'แกตลิงพี' + 'ทอร์ชวูด' สาดกระสุนต่อเนื่องยาวนานถึงสิบห้านาทีเต็ม เล่นเอาปากกระบอกปืนของแกตลิงพีแดงเถือกไปหมด

บนถนนสายยาวหน้าทางเข้าร้านอาหารกัปปะ ซากศพของซอมบี้ยักษ์กองพะเนินเทินทึก กลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้งไปทั่วทั้งอากาศ

จนกระทั่งซอมบี้ในชุดเครื่องแบบตัวสุดท้ายล้มตึงลง ซูเหยียนถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ข้างหู มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

[ความเชื่อใจของนักสืบหมีดำที่มีต่อคุณ +50% ความระแวดระวังของสารวัตรหมีขาวที่มีต่อคุณ +50%]

[จบแล้ว]