บทที่ 48: วิชาใหม่ของฮอกวอตส์

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ดัมเบิลดอร์ก็เริ่มพูดคุยกับโกคูถึงแผนการฝึกฝนของนักเรียนในโรงเรียน

แน่นอนว่า จะให้โกคูวางแผนฝึกทั้งหมดเองก็คงไม่เหมาะนัก

แม้โกคูจะแข็งแกร่งมาก แต่เขายังเด็กเกินไป และไม่มีประสบการณ์ด้านการสอนเลย

เพื่อจะให้เขาเป็นอาจารย์ที่ดี และฝึกฝนเหล่านักเรียนได้ ดัมเบิลดอร์จึงต้องช่วยเหลือบางส่วน

หลังจากศึกษากระบวนการฝึกของสำนักเต่าอย่างละเอียด ดัมเบิลดอร์ก็ปรับเปลี่ยนบางอย่างให้เหมาะสมกับที่นี่

สุดท้าย ก่อนสี่ทุ่ม แผนการฝึกฝนทั้งหมดก็ถูกจัดทำเสร็จเรียบร้อย

หลังจากนั้น ดัมเบิลดอร์ก็ส่งโกคูไปพักผ่อนในห้องพักศาสตราจารย์ แล้วเขียนประกาศแจ้งข่าวก่อนจะให้เอลฟ์ประจำบ้านนำไปติดที่กระดานประกาศของทั้งสี่บ้าน

ในขณะเดียวกัน เหล่านักเรียนที่เพิ่งเรียนเสร็จ หลังจากทานอาหารเย็นในห้องโถงใหญ่เรียบร้อย ก็พากันกลับมาที่ห้องนั่งเล่นรวมของบ้านตัวเอง

"ฉันยังไม่เจอโกคูเลย ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้างนะ?"

ในห้องนั่งเล่นรวมของกริฟฟินดอร์ แฮร์รี่ดูจะเป็นห่วงเล็กน้อย

ตั้งแต่โกคูไปกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ตั้งแต่เมื่อวาน พวกเขาก็ยังไม่เจอเขาอีกเลย

รอนที่นั่งอยู่ข้างๆ คาดเดาออกมา "หลังพิธีคัดสรรบ้านเมื่อวาน ก็มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นตอนกำลังจัดงานเลี้ยง พวกศาสตราจารย์ทุกคนวิ่งออกไปกันหมดเลย"

"ฉันเดาว่าโกคูกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์น่าจะประลองกันแหละ"

"พอเขาไม่กลับมาแบบนี้ ฉันว่าเขาคงแพ้แล้วก็กลับบ้านไปแล้วล่ะมั้ง"

"เขาไม่ได้ไปไหนหรอก วันนี้ฉันถามศาสตราจารย์มักกอนนากัลแล้ว ศาสตราจารย์บอกว่าโกคูอยู่ที่ห้องของอาจารย์ใหญ่ตลอดเลย"

เฮอร์ไมโอนี่แทรกขึ้นมาพร้อมสีหน้าดูห่อเหี่ยวเล็กน้อย

"เขาเก่งจริงๆ นั่นแหละ อายุเท่าฉันแท้ๆ แต่สามารถสู้กับอาจารย์ประจำบ้านได้สองคน แถมยังประลองกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ได้อีกต่างหาก"

เธอรู้ตั้งแต่บนรถไฟแล้วว่าโกคูเก่ง แต่ตอนนั้นเธอก็คิดแค่ว่าเขาน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับนักเรียนที่มีอายุมากกว่า และเธอก็น่าจะไล่ตามทันได้ถ้าตั้งใจเรียน

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าโกคูจะอยู่ในระดับสูงสุดของโลกเวทมนตร์แล้ว และถ้าเธออยากตามให้ทันคงต้องใช้เวลาหลายสิบปีเลยทีเดียว

"งั้น... พวกนายคิดว่าเขาจะยังอยู่ที่นี่ แล้วเรียนกับพวกเรามั้ย?" แฮร์รี่ถามด้วยสีหน้าสงสัย

รอนส่ายหน้า "เขาเก่งขนาดนั้น ฉันว่าเขาคงไม่มานั่งเรียนกับพวกเราแล้วล่ะ"

"เขาบอกว่าเขาจะสอนเวทมนตร์ของเขาให้พวกเรานะ ฉันอยากรู้จังว่าเขาจะยังสอนให้เราอยู่มั้ย?" เฮอร์ไมโอนี่พูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ไม่ได้มีแค่พวกเขาสามคนเท่านั้นที่พูดถึง แต่นักเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีเจ็ดทั่วฮอกวอตส์ก็กำลังพูดถึงโกคูเหมือนกัน

เด็กปีหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ตอนนี้ก็ยังคงพูดถึงโกคูไม่หยุด

ทุกคนยืนยันได้แน่ชัดแล้วว่าเวทมนตร์ที่โกคูใช้วันนั้น เป็นเวทมนตร์ที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน ขนาดนักเรียนปีเจ็ดยังไม่รู้จักเลย

เลยมีการคาดเดากันว่า มันอาจเป็นเวทมนตร์ใหม่ที่โกคูคิดค้นขึ้น

หรือไม่ก็อาจมีพ่อมดแม่มดผู้ยิ่งใหญ่คิดค้นเวทมนตร์นี้ แล้วถ่ายทอดให้โกคู

ซึ่งความเป็นไปได้แบบหลังก็ดูสมเหตุสมผลกว่า เพราะโกคูยังเด็กมาก

แต่เพราะแบบนี้แหละ นักเรียนหลายคนเลยเริ่มสนใจเวทมนตร์ใหม่นี้อย่างมาก

ที่สำคัญคือ พวกเขาได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าหลังคาห้องโถงใหญ่เสียหายหนักแค่ไหนจากการต่อสู้ครั้งนั้น

แต่ก็มีนักเรียนบางคนที่ไม่อินกับเรื่องนี้

พวกเขาเชื่อว่าในตอนต่อสู้ ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกับศาสตราจารย์สเนปน่าจะออมมือให้ เพราะโกคูยังเป็นแค่เด็ก

แถมการต่อสู้ก็ถูกหยุดกลางคัน เพราะงั้นการจะบอกว่าโกคูชนะมันก็พูดยาก

ส่วนเรื่องประลองกับดัมเบิลดอร์ ไม่ต้องคิดเลย เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

อีกอย่าง รูปแบบการต่อสู้ของเวทมนตร์ใหม่นั่นมันก็ดูเถื่อนเกินไป ไม่เหมาะกับภาพลักษณ์ของพ่อมดแม่มดผู้สูงศักดิ์เลยสักนิด

คำพูดพวกนี้ส่วนใหญ่มาจากนักรียนเลือดบริสุทธิ์ในบ้านสลิธีริน ที่รับไม่ได้กับการที่อาจารย์ประจำบ้านของตัวเองแพ้ให้กับเด็กจากที่ไหนก็ไม่รู้ แถมยังไม่ใช่เลือดบริสุทธิ์อีกต่างหาก

"เคราเมอร์ลิน! มาดูนี่เร็ว!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องตกใจดังขึ้นจากกลางห้องนั่งเล่น

แฮร์รี่กับเพื่อนสองคนหันไปมองทันที แล้วก็เห็นทุกคนเดินไปที่กระดานประกาศกลางห้อง

เพราะมีประกาศใหม่มาติดไว้ที่นั่น

ทั้งสามคนลุกขึ้นด้วยความอยากรู้ แล้วก็เบียดฝูงชนเข้าไปดู

"ประกาศ: ฮอกวอตส์จะเปิดหลักสูตรวิชาเวทมนตร์พลังฉี เริ่มสอนทุกวันเสาร์เวลา 6 โมงเช้า"

"ผู้สอน: ศาสตราจารย์พิเศษ ซุนโกคู"

"หลักสูตรนี้เป็นวิชาทางเลือก นักเรียนปี 1–7 สามารถลงชื่อสมัครเรียนได้ที่พรีเฟ็คประจำบ้าน"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ห้องของอาจารย์ใหญ่

"แม้ว่าคณะกรรมการโรงเรียนจะคัดค้านการแต่งตั้งเด็กอายุ 12 ปีเป็นศาสตราจารย์ แต่สุดท้ายพวกเขาก็อนุมัติวิชานี้แล้ว" สเนปรายงานกับดัมเบิลดอร์

ดัมเบิลดอร์พยักหน้า นี่ก็เป็นสิ่งที่เขาคาดไว้อยู่แล้ว

คณะกรรมการโรงเรียนประกอบด้วยพ่อมดแม่มดผู้มีชื่อเสียงในโลกเวทมนตร์ มีหน้าที่คอยตรวจสอบและควบคุมอำนาจของอาจารย์ใหญ่ฮอกวอตส์

พวกเขามีอำนาจแต่งตั้งหรือปลดอาจารย์ใหญ่ รับเรื่องร้องเรียนจากผู้ปกครอง และตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ ของโรงเรียน (อย่างเช่น จะปิดโรงเรียนหรือไม่)

อยู่ๆ จะมาจ้างเด็กอายุ 12 ปีจากไหนไม่รู้มาเป็นศาสตราจารย์ แถมสอนเวทมนตร์ที่ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ถ้าผู้ปกครองรู้เข้า อาจจะโดนร้องเรียนได้

ดังนั้น เขาเลยให้สเนปไปเจรจาล่วงหน้า โดยอาศัยชื่อเสียงของตัวเองและสายสัมพันธ์บางส่วนเพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

"จะไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอ?" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดขณะถือเอกสารแผนการสอนวิชาเวทมนตร์พลังฉีวันเสาร์ไว้ในมือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมดัมเบิลดอร์ถึงไว้ใจเด็กที่มาจากไหนไม่รู้ขนาดนี้ ถึงขนาดแต่งตั้งให้เป็นศาสตราจารย์พิเศษ

แถมเธอยังรู้สึกว่าหลักสูตรพวกนี้แทบไม่เกี่ยวกับเวทมนตร์เลยด้วยซ้ำ และอาจจะเป็นอันตรายต่อร่างกายของนักเรียนด้วย

"ไม่ต้องห่วง วิชานี้ไม่เป็นไรแน่นอน และผมก็จะไปช่วยโกคูสอนในวันนั้นด้วย" ดัมเบิลดอร์ตอบพร้อมรอยยิ้ม

ดัมเบิลดอร์ยังไม่เคยเล่าที่มาของโกคูให้ใครฟังเลย เพราะถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป อาจจะนำปัญหาใหญ่มาสู่ทั้งโกคูและโลกเวทมนตร์

นี่ก็ถือเป็นการปกป้องโกคูในอีกรูปแบบหนึ่งด้วย

"ก็ได้… แต่ฉันขอแนะนำให้มีมาดามพอมฟรีย์อยู่ที่หน้างานตลอดเวลาเลยจะดีที่สุด"

พอรู้ว่าดัมเบิลดอร์จะไปด้วย ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็โล่งใจ

แต่เธอก็ยังเสนอให้มีมาดามพอมฟรีย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษา อยู่ประจำเวลาเรียนด้วย เผื่อมีนักเรียนบาดเจ็บขึ้นมาจะได้ช่วยเหลือได้ทันที

"ไม่ต้องห่วง ผมได้คุยกับมาดามพอมฟรีย์ไว้เรียบร้อยแล้ว" ดัมเบิลดอร์พยักหน้า แล้วหันไปทางสเนป

"เซเวอรัส ผมหวังว่าคุณจะหาเวลาศึกษาสูตรปรุงยาที่ช่วยเสริมสร้างร่างกายและความอึดด้วยนะ"

สเนปขมวดคิ้ว แต่ก็ยังพยักหน้ารับ

ในใจเขาไม่ค่อยเห็นด้วยกับการที่นักเรียนต้องมาเรียนอะไรแปลกๆ อย่างเวทมนตร์พลังฉี แถมยังต้องสู้ประชิดตัวเหมือนมักเกิ้ลอีกต่างหาก

แต่เพราะดัมเบิลดอร์คิดว่านี่คือสิ่งที่ถูกต้อง เขาก็จะสนับสนุนอย่างไม่มีข้อแม้ เพราะเขาเชื่อมั่นในตัวดัมเบิลดอร์

……….