บทที่ 45: โกคูตัวน้อย ศาสตราจารย์พิเศษ

"คอนฟันโด!"

ทันทีที่ขาโกคูกำลังจะเตะถึงตัวดัมเบิลดอร์ อีกฝ่ายก็ร่ายคาถางงงันออกมาอีกครั้งในพริบตา

ผลของคาถาทำให้การโจมตีของโกคูสะดุดไปทันที

แต่ครั้งนี้ดัมเบิลดอร์ไม่ได้หายตัวหนีอีกแล้ว เขาโบกไม้กายสิทธิ์รัวๆ ร่ายคาถาสะกดนิ่งซ้ำๆ ติดกันหลายครั้ง

โกคูที่เพิ่งประคองจิตใจฝืนผ่านผลของคาถางงงันมาได้ กลับรู้สึกถึงความง่วงถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง

เขารู้ทันทีว่าท่าที่ดัมเบิลดอร์ใช้ คล้ายกับท่าของปู่แจ็คกี้ ชุนที่เคยใช้ตอนประลองในศึกชิงจ้าวยุทธภพ

"ห้ามหลับ! ห้ามหลับเด็ดขาด!"

เขาพยายามฝืนเต็มที่ แต่สุดท้ายก็ฝืนไม่ไหว ดวงตาปิดลงช้าๆ แล้วร่างก็ล้มฟุบลงกับพื้น

"เฮ้อ... ชนะสักที"

พอเห็นโกคูล้มลงไป ดัมเบิลดอร์ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

แม้แต่ตอนที่สู้กับกรินเดลวัลด์หรือโวลเดอมอร์ เขาก็ยังไม่เหนื่อยเท่าตอนนี้เลย

เพราะในตอนนั้น เขารู้จักเวทมนตร์ของคู่ต่อสู้ดี ทั้งสองฝ่ายดักทางกันด้วยคาถาที่รู้จัก และผลของการต่อสู้ขึ้นอยู่กับว่าใครแก้ทางได้เหนือกว่ากัน

เว้นแต่จะเจอคำสาปพิฆาตตรงๆ ส่วนใหญ่แล้วไม่มีอะไรจบได้ในทีเดียว

แต่โกคูต่างออกไป แค่โดนโจมตีใกล้ๆ หรือปล่อยพลังใส่ตรงๆ สักครั้ง เขาก็ต้านไม่ไหวแล้ว

โกคูอาจจะยังเด็ก แต่พรสวรรค์การต่อสู้ของเขาน่ากลัวมาก แต่ดัมเบิลดอร์เองก็ไม่เคยแพ้ใครมาก่อนเหมือนกัน

พูดตรงๆ เขายังมีคาถาต้องห้ามอีกหลายบทที่ยังไม่ได้ใช้

"หืม? เขาหายไปไหนแล้ว?"

ขณะที่ดัมเบิลดอร์กำลังจะร่ายคาถาฟื้นสติแก้คาถาสะกดนิ่งให้โกคู จู่ๆ ร่างของโกคูก็หายไปต่อหน้าต่อตา

ที่แปลกคือ ดัมเบิลดอร์ก็ไม่สามารถตรวจสอบได้เลยว่าโกคูหายไปได้ยังไง

แต่ไม่นานนัก เขาก็แสดงสีหน้าครุ่นคิด

โกคูเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่า ตอนเขาหลับ เขาฝันเห็นประตู ก่อนจะข้ามมาที่โลกนี้

เขาเดาได้ทันทีว่า การหายไปของโกคูครั้งนี้ ก็คงเป็นเพราะคาถาสะกดนิ่งของเขาทำให้โกคูหลับ และกลับไปยังโลกเดิมของตัวเอง

"ขอให้กลับมาอีกเถอะนะ..."

"เกิดอะไรขึ้น?"

เสียงหนึ่งดังมาพร้อมกับกลุ่มควันสีดำที่พุ่งมาจากระยะไกล แล้วลงจอดข้างๆ ดัมเบิลดอร์

เป็นศาสตราจารย์สเนป อาจารย์ประจำบ้านสลิธีริน

พอเขาเห็นสภาพสนามควิดดิชที่หายไปแทบหมด ก็ประหลาดใจมาก

เสียงระเบิดจากการต่อสู้ระหว่างดัมเบิลดอร์กับโกคูดังสนั่นจนทุกคนในฮอกวอตส์ รวมถึงนักเรียนที่กำลังทานอาหารเย็นรับรู้ได้ทันที

แต่เพราะในเขตโรงเรียนหายตัวไม่ได้ ศาสตราจารย์ทุกคนเลยต้องวิ่งมาอย่างเดียว

สเนปซึ่งเชี่ยวชาญการบิน เลยมาถึงก่อนใคร

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ประลองกับเด็กคนนั้นนิดหน่อย แล้วก็จบไปแล้ว" ดัมเบิลดอร์ตอบเรียบๆ

สเนปถึงกับชะงัก เขารู้ทันทีเลยว่า ตอนที่โกคูสู้กับเขาในโถงใหญ่ ยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ด้วยซ้ำ

ดูจากสภาพสนามตอนนี้ ถ้าตอนนั้นโกคูใช้พลังเต็มที่ ปราสาทฮอกวอตส์คงหายไปแล้ว

"คุณชนะเหรอ?"

"เฉียดฉิวเลยล่ะ"

ดัมเบิลดอร์ตอบตามจริง เพราะมันเฉียดฉิวมากจริงๆ

"เด็กคนนั้นมาจากที่ไหน? ทำไมถึงได้มีพลังน่ากลัวขนาดนี้..."

สเนปอึ้งอีกครั้ง พอได้ยินคำว่า "เฉียดฉิว" จากปากดัมเบิลดอร์ นั่นหมายความว่า เด็กคนนั้นแข็งแกร่งถึงขั้นที่ตัวเขาก็ยังสู้ไม่ได้?

โกคูยังเป็นแค่เด็กอยู่เลยนะ?

"แล้วเขาหายไปไหนล่ะ?"

"เขากลับไปแล้ว แต่ฉันเชื่อว่าเขาน่าจะกลับมาอีก... อาจจะเป็นพรุ่งนี้"

ดัมเบิลดอร์มองไปยังจุดที่โกคูหายไป พร้อมภาวนาเงียบๆ อยู่ในใจ

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน ศาสตราจารย์มักกอนนากัลกับคนอื่นๆ ก็ตามมาถึง

"กลับกันเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับทุกคน"

ดัมเบิลดอร์โบกไม้กายสิทธิ์ ใช้คาถาซ่อมแซมฟื้นฟูสนามควิดดิชกลับสู่สภาพเดิมได้ในพริบตาด้วยตัวคนเดียว

ถ้าโกคูกลับมาได้ในวันพรุ่งนี้ แผนของเขาก็สามารถเริ่มต้นได้แล้ว

คืนนี้... เขาจะบอกเรื่องนี้กับเหล่าศาสตราจารย์ทั้งหมด

วันรุ่งขึ้น โกคูค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในพื้นที่สีขาว

"แพ้ซะแล้ว…"

"ผู้เฒ่าเต่าพูดถูกจริงๆ... ข้างนอกยังมีคนเก่งอีกมากมาย ฉันต้องออกเดินทางและฝึกให้หนักขึ้นกว่านี้อีก"

ในศึกชิงจ้าวยุทธภพ เขาเคยแพ้ให้กับปู่แจ็คกี้ ชุน

ที่หอคอยคาริน เขาเกือบตายเพราะเถาไปไปในช่วงแรก

ในการต่อสู้ที่ศึกของหมอดูบาบา จุดอ่อนของเขาก็ถูกปู่มองออก

และตอนนี้ แม้จะกินอิ่ม พลังเต็มเปี่ยม และใช้สุดความสามารถ เขาก็ยังแพ้ให้กับดัมเบิลดอร์

"ฉันอยากเรียนเวทมนตร์ของพ่อมด… ไม่รู้ว่าคุณปู่ดัมเบิลดอร์จะสอนให้หรือเปล่า?"

โกคูลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่ประตูซึ่งมีคำว่า ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์’

เขาอยากเรียนรู้เทคนิคทุกอย่างที่ช่วยให้ตัวเองเก่งขึ้นได้

เขาจึงตัดสินใจกลับไปหาดัมเบิลดอร์ที่ฮอกวอตส์ ขอเรียนเวทมนตร์กับอีกฝ่าย และฝึกซ้อมกันอีกภายหลัง

เมื่อเอาชนะดัมเบิลดอร์ได้ เขาก็จะเริ่มเดินทางต่อทันที

เขาเปิดประตูอีกครั้ง ร่างก็ปรากฏขึ้นที่สนามควิดดิชข้างปราสาทฮอกวอตส์

"สวัสดีตอนเช้าครับ คุณปู่ดัมเบิลดอร์!"

พอเห็นดัมเบิลดอร์ยืนรออยู่ตรงหน้า โกคูก็โบกมือทักทายอย่างสุภาพ

"อรุณสวัสดิ์ โกคู สนใจมาทานอาหารเช้าด้วยกันไหม?"

ดัมเบิลดอร์ถอนหายใจโล่งอกทันทีที่เห็นโกคูกลับมา

ความจริงคือ หลังประชุมกับศาสตราจารย์คนอื่นๆ เมื่อคืน เขาไม่ได้นอนเลยสักนิด เพราะรออยู่ที่นี่ทั้งคืนจนกระทั่งโกคูปรากฏตัวอีกครั้ง

"ของกินเหรอครับ? เยี่ยมเลย!!"

แค่ได้ยินคำว่าอาหาร น้ำลายของโกคูก็ไหลแล้ว

ดัมเบิลดอร์เรียกฟอว์กส์ แล้วพาโกคูกลับไปยังห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ในพริบตาท่ามกลางเปลวเพลิง

เมื่อเขาเคาะโต๊ะ อาหารอร่อยหลากหลายชนิดก็ปรากฏขึ้นเต็มโต๊ะทันที

"โอ้โห! ทำไมถึงเสกอาหารออกมาได้เยอะขนาดนี้เนี่ย? นี่ก็เป็นเวทมนตร์ของคุณเหรอ?" โกคูมองอาหารตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นและสงสัย

เขาสังเกตตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ตอนนั้นมัวแต่ตื่นเต้นเรื่องการต่อสู้เลยยังไม่ได้ถาม

ถ้าได้เรียนเวทมนตร์เสกอาหารแบบนี้ ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวอดข้าวอีกแล้ว!

"อันนี้ไม่ใช่เวทมนตร์นะ อาหารพวกนี้พวกเอลฟ์ประจำบ้านเป็นคนทำ แล้วเสกมาให้เรากินต่างหาก" ดัมเบิลดอร์ยิ้มและส่ายหน้า

"แต่ถ้าอยากเสกอาหารเอง ก็พอจะเป็นไปได้เหมือนกันนะ"

"ถ้าเธอเรียนรู้การแปลงร่างขั้นสูง เธอจะสามารถเปลี่ยนวัตถุอื่นให้กลายเป็นอาหารได้ทุกชนิดเลย"

"แต่ต้องอยู่ในข้อจำกัดของ ‘กฎการแปลงร่างเบื้องต้นของกัมป์’ นะ เช่น เสกอาหารขึ้นจากความว่างเปล่าไม่ได้ แต่เปลี่ยนอย่างอื่นให้กลายเป็นอาหารได้..."

ดัมเบิลดอร์พูดไปเรื่อยๆ จนโกคูมึนงง

เพราะเขาไม่มีพื้นฐานเวทมนตร์เลย เลยฟังเรื่องการแปลงร่างไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ยังตั้งใจจดจำให้ได้มากที่สุด

"อยากเรียนไหม?"

เมื่อเห็นว่าจังหวะเหมาะ ดัมเบิลดอร์ก็ถามขึ้นทันที

โกคูพยักหน้าโดยไม่ลังเล

"ถ้าอยากเรียน ฉันก็ยินดีจะสอนให้ ไม่ใช่แค่การแปลงร่างนะ เวทมนตร์ทั้งหมดที่ฉันรู้ ฉันจะสอนเธอด้วยตัวเอง"

"แต่มีข้อแม้..."

ดัมเบิลดอร์หยุดพูดนิดหนึ่ง เมื่อเห็นว่าโกคูไม่มีท่าทีต่อต้านหรือสงสัย ก็พูดต่อทันที

"ฉันอยากเชิญเธอมาเป็น ‘ศาสตราจารย์พิเศษ’ ของฮอกวอตส์ เพื่อสอนนักเรียนให้รู้จักพลังที่เธอแสดงให้เห็นเมื่อคืน และเรียนรู้วิชาต่อสู้ในแบบของเธอ"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

………