ตอนที่ 3 สามสหาย

เมื่อลุคและบัคกี้เดินไปที่โรงหนังฝั่งตรงข้ามถนน สตีฟ โรเจอร์ส กัปตันอเมริกาในอนาคตก็ถูกทุบตีในตรอกหลังซอย

โครม!

สตีฟถูกต่อยที่ท้อง มีสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เขาไม่สามารถรักษาสมดุลของเขาได้ โรเจอร์สถูกกระแทกกับพื้น

ร่างกายที่ผอมบางนั้นไม่อาจต่อกรกับพวกนักเลงอันธพาลข้างถนนได้เลย

แก๊งอันธพาลพวกนี้มักก่อเรื่องหาชาวบ้านเป็นประจำ แต่ไม่มีใครกล้าหือเพราะกลัวมีปัญหายุ่งยากภายหลัง คนพวกนี้กลัวว่าจะเกิดปัญหาโดยไม่จำเป็น

มีแต่ "คนบ้า" อย่างสตีฟเท่านั้นแหละที่เสี่ยงโดนรุมกระทืบ เพื่อยื่นมือเข้ามาห้ามไม่ให้พวกนี้ก่อความเดือดร้อน

แม้โดนอัดจนล้มกลิ้งไปกองตรงมุม แต่สตีฟรีบคว้าฝาถังขยะข้างตัวมาเป็นโล่เพื่อใช้บังหมัดอันธพาล

ในสายตาของเขา ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความเด็ดเดี่ยวขณะลุกยืนขึ้น

ราวกับทหารกล้าคนหนึ่ง

ทว่าน่าเสียดาย ความกล้าหาญนั้นไม่อาจทดแทนช่องว่างมหาศาลทางด้านรูปร่างและพละกำลังได้

อันธพาลชกหมัดส่งสตีฟจนปลิวกลับไปนอนแผ่ที่เดิมอีกหน

แต่ไม่นานนักชายหนุ่มร่างบางก็ดิ้นรนและยืนขึ้นราวกับว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ

“นี่เกิดมายอมแพ้ไม่เป็นเลยใช่ไหม?”

เมื่อเขาตั้งท่ามวยขึ้น เขาปัดปากก่อนพูดว่า

“ยังงี้ทั้งวันยังได้”

หมัดของเขาช้า แถมยังแรงก็ยังไม่พอ ดังนั้นเขาจึงถูกพวกอันธพาลขัดได้อย่างรวดเร็ว

นักเลงเยาะเย้ยและกำหมัดของเขา เขาเล็งไปที่จมูกของโรเจอร์สในครั้งนี้

‘ฉันจะสอนแกเองว่าอย่าอวดดีนัก’

อย่างไรก็ตาม

*ปั้ก!*

พลังที่แข็งแกร่งมาพุ่งมาจากด้านหลัง

พวกอันธพาลส่งเสียงกรีดร้องออกมา ขณะที่เขาเสียการทรงตัวและเดินโซเซไปที่กำแพง

“แกเป็นใคร อย่ามาแตะต้องเพื่อนของฉัน!”

เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลัง

นักเลงนั้นรีบหันหัวอย่างรวดเร็วและพบชายหนุ่มสองคน

คนหนึ่งสวมชุดทหารสีน้ำตาลรีดอย่างดี ส่วนอีกคนสวมแจ็กเก็ตหนัง

คนหลังกำลังจ้องเขาอยู่ด้วยสายตาเฉียบแหลม

“ลุค! ไอ้หมอนี้มันจุ่นไม่เข้าเรื่องเอง! ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นเพื่อนกับนาย…”

*ปัง*

ลุคพุ่งเข้าไปชกสันจมูกอันธพาลแบบไม่พูดพล่ามทำเพลง

จนอีกฝ่ายล้มคว่ำกลิ้งกับถนนแข็งๆ

เลือดกำเดาเริ่มทะลักไหลอย่างต่อเนื่อง

แต่ลุคไม่คิดหยุดแค่นั้น เขาใช้เท้าในรองเท้าบูทสีดำเหยียบลงบนใบหน้าของนักเลง จนฟันของเขาแทบแตก

“อั่ก... ลุค!”

โคลนตมบนรองเท้าอัดเข้าปากอันธพาลเต็มๆ

พอรวบกับเลือดกำเดาส่งกลิ่นแปลกๆออกมา

ซักพัก ลุคก็ปล่อยเขาแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า

“ไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้น ถ้าเห็นแกมารังแกเพื่อนฉันคราวหน้า ฉันอาจแวะมา 'ทำความสะอาดบ้าน' เองเลยก็ได้”

นักเลงเลือดเต็มหน้า หนีออกจากตรอกอย่างหัวซุกหัวซุน โดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

เขากลัวลุคเพราะลุงของลุค

นอกจากนี้ ลุคยังทำงานกับแก๊งไอริช ทำให้ยิ่งไม่กล้ามีเรื่องด้วยเลย

“เพราะงี้แหละ ฉันถึงให้ลุคอยู่บรู๊คลินดูแลนายไง” บัคกี้ในชุดเครื่องแบบทหาร เอื้อมมือไปยกโรเจอร์ส ด้วยสีหน้าที่หมดหนทาง เขาพูดต่อ

“ดูไปบางครั้ง ฉันคิดว่านายชอบถูก”

โรเจอร์สตบฝุ่นบนเสื้อผ้าของเขาและสูดลมหายใจเพื่อทำให้ตัวเองสงบลง

ความปวดเจบบนใบหน้าเพิ่งทะลุเข้าสู่สมอง ทำให้รู้สึกแสบร้อนไปทั่ว

ตอนแรกอาศัยพลังอะดรีนาลีนประทังไว้ไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย

แต่คราวนี้… โรเจอร์สเริ่มคิดว่าคงต้องรีบไปหาหมอให้ไวที่สุดแล้วล่ะ

“คราวนี้ครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย?”

ทันใดนั้น ลุคหยิบแบบฟอร์มการเกณฑ์ทหารขึ้นบนพื้นซึ่งมีข้อมูลประจำตัวของสตีฟ โรเจอร์สเขียนอยู่

“อ๋อ คราวนี้ไปที่บาฮามุส”

ลุคถูฝ่ามือของเขา โชคดีที่เขาออกกำลังกายตลอดทั้งปีและร่างกายค่อนข้างแข็งแรง ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขาที่จะเอาชนะนักเลงข้างถนน

เขา โรเจอร์ส และบัคกี้ เติบโตในบรู๊คลินเหมือนกัน

แต่เมื่อเทียบกับพวกนั้นทั้งสอง ประวัติตอนเด็กๆ กลับตรงกันเป็นพิเศษอย่างไม่น่าเชื่อ

ประการแรก พ่อแม่ทั้งสองคนเสียชีวิตในสงคราม

โจเซฟ โรเจอร์ส พ่อของสตีฟ เคยอยู่กรมทหารราบที่ 107 โดนทหารเยอรมันลอบปาระเบิดจนตาย

ส่วนแม่ของเขาทำงานเป็นพยาบาลดูแลผู้ป่วยวัณโรค แต่กลับโชคร้ายติดเชื้อจนเอาชีวิตไม่รอดตามไป

ประวัติบัคกี้เองก็แนวเดียวกัน

พ่อของเขาก็เคบรับราชการในกองทหารราบที่ 107 แต่เสียชีวิตในอุบัติเหตุในการฝึกซ้อมทางทหารและต้องอยู่กับแม่แค่สองคน

นั่นจึงทำให้เด็กชายที่รู้จักกันมาตั้งแต่เล็กกลายเป็นคู่หูที่ตัวติดกันนับแต่นั้น

“ฉันแค่อยากจะทำอะไรสักอย่าง...” โรเจอร์สก้มหน้าลงเล็กน้อย รู้สึกหดหู่ใจในขณะที่เช็ดเลือดจากการชกกันก่อนหน้านี้

ถ้าชอบล่ะก็ไปกดติดตามที่เพจหน่อยนะฮับ Thebigcattrans แมวหยิบมาแปล 

คอมเม้นกันเยอะๆหน่อยน้า~~