บทที่ 536: เสน่ห์หน้าเด็ก วงล้อพนันผลึกแห่งความว่างเปล่า

หินที่ถ่วงอยู่ในใจของหยุนเช่อในที่สุดก็ร่วงหล่นลงมา เสียงของเขาอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว "เจ้ายังอยู่ ถังถัง ข้าหาของเหลวไขกระดูกสวรรค์เรียกวิญญาณพบแล้ว กายวิญญาณของเจ้ากำลังฟื้นฟู"

จู่ถังถังพยายามยกมือขึ้นแตะแก้มเขา ปลายนิ้วกลับทะลุผ่านแขนของหยุนเช่อไปตรงๆ ถึงได้ตระหนักว่าตัวเองยังอยู่ในสถานะวิญญาณตกค้าง แววตาฉายความผิดหวังวูบหนึ่ง

หยุนเช่อเห็นดังนั้น จับข้อมืออันเลือนลางของนางพลางกล่าวเสียงเบา "ไม่ต้องห่วง อีกไม่นาน ข้าก็จะทำให้เจ้ากลับมาได้อย่างแท้จริงแล้ว"

เขาเล่าเรื่องคัมภีร์ทองคำช่วยโลกกับสถานีมิติให้ฟังคร่าวๆ จู่ถังถังถึงได้รวบรวมกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง

"เจ้ากลับไปพักฟื้นในป้ายหยกต่อเถอะ ของเหลวไขกระดูกสวรรค์เรียกวิญญาณนี้มีฤทธิ์ยาแรงมาก สามารถซ่อมแซมวิญญาณตกค้างของเจ้าได้อย่างต่อเนื่อง"

จู่ถังถังพยักหน้าอย่างว่าง่าย บินวนรอบหยุนเช่อหนึ่งรอบ จากนั้นกลายเป็นลำแสงผสานกลับเข้าไปในป้ายหยกอีกครั้ง

หยุนเช่อลูบจมูก ส่ายหน้าอย่างจนใจนิดๆ อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด อีกฝ่ายไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงเป็นกวงอินถังถังที่ไม่ชอบใส่ชุดชั้นในคนเดิม

สภาพแวดล้อมของสถานีมิติแม้จะอยู่ท่ามกลางแม่น้ำดวงดาว แต่ในโรงเตี๊ยมใหญ่ความว่างเปล่า กลับมีกลางวันและกลางคืนตามปกติ แถมยังไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลอบโจมตี

เขาพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มไปหนึ่งคืนเต็มๆ จากนั้นก็ไปหาโลลิน้อยฟู่ชิงที่ห้องพักฝั่งตรงข้าม

หยุนเช่อเคาะประตู ไม่นานนัก ฟู่ชิงก็ขยี้ตาที่ยังงัวเงียเปิดประตูออกมา

เพียงแต่ โลลิน้อยผมขาวดูเหมือนจะยังไม่ตื่นดี สวมเพียงชุดนอนบางเบาตัวเดียว สายเสื้อที่ไหล่ซ้ายยังเลื่อนหลุดลงมา ทำเอาหยุนเช่ออดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ว่าอะไรคือหน้าเด็กแต่ซ่อนรูป

"อรุณสวัสดิ์! หยุนเช่อ!" ฟู่ชิงบิดขี้เกียจเล็กๆ ทำเอาคนเจนจัดอย่างหยุนเช่อยังรู้สึกเขินขึ้นมานิดๆ

เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า "ระวังภาพลักษณ์หน่อย อีกอย่าง ยังไงเจ้าก็เป็นเทพวิญญาณ ไม่น่าจะต้องนอนเยอะขนาดนั้นนี่!"

ฟู่ชิงขยี้ตา หาวหวอด น้ำเสียงแฝงความออดอ้อนแบบคนเพิ่งตื่นนอน "เทพวิญญาณก็ต้องนอนเหมือนกันนี่นา อีกอย่างเตียงที่นี่นุ่มมาก สบายกว่าเตียงที่ข้าเคยนอนแต่ก่อนตั้งเยอะ จริงสิ วันนี้พวกเราต้องไปทำภารกิจ ภารกิจล่าปูแม่น้ำของเจ้าฟังดูน่าสนุกดี แถมยังได้ข้าวคลุกมันปูด้วย รู้สึกว่าน่าจะอร่อยมากแน่ๆ"

นางพูดพลาง ดวงตาก็เป็นประกาย ไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าการแต่งกายของตัวเองไม่เรียบร้อยตรงไหน หันหลังเดินกลับเข้าห้องไป "ข้าใกล้เสร็จแล้ว เจ้ารอข้าสิบนาทีนะ!"

ยังดีที่สิบนาทีที่โลลิน้อยฟู่ชิงบอก คือสิบนาทีจริงๆ ไม่เหมือนคนบนโลกบางคนที่เชี่ยวชาญวิชาเปลี่ยนหน้า อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าจะออกจากบ้านได้

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เข้าสู่โบราณสถานสนามรบโบราณอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังเขตที่ปูแม่น้ำกระแสนภาอาศัยอยู่ตามเบาะแส

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโชคดีของหยุนเช่อ หรือความโชคร้ายของสิ่งมีชีวิตในความว่างเปล่า เพิ่งเดินไปได้ไม่นาน พวกหยุนเช่อทั้งสองก็บังเอิญเจอหมาป่ารบแห่งความว่างเปล่าคู่หนึ่งที่กำลังขยายเผ่าพันธุ์กันอยู่

"พวกมัน... พวกมันถึงกับหน้าไม่อายขนาดนี้!" ฟู่ชิงโลลิน้อยหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ยกมือข้างหนึ่งปิดตา กล้าแอบดูผ่านง่ามนิ้วเท่านั้น

เห็นเพียงหมาป่ารบแห่งความว่างเปล่าตัวมหึมาสองตัวที่มีเกล็ดแข็งตรงข้อต่อ แลบลิ้นยาวทาบทับกัน เวลานี้เข้าสู่สภาวะลืมตัวไปแล้ว

หยุนเช่อใช้การคว้าจับกับพวกมันอย่างส่งๆ บังเอิญพบว่าในรายการไอเทมที่เลือกได้ของหมาป่ารบแห่งความว่างเปล่าตัวหนึ่ง กลับมีผลึกแห่งความว่างเปล่าอยู่ด้วย เขาเลือกคว้าจับมาอย่างไม่ลังเล

"ติ๊ง! คว้าจับสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับค่าพลัง 43000 แต้ม"

"ติ๊ง! คว้าจับสำเร็จ ยินดีด้วยได้รับวัตถุดิบระดับเทพ ผลึกแห่งความว่างเปล่า"

ทันใดนั้น หยุนเช่อก็เกิดความคิดบ้าบิ่นขึ้นมา หากเขานำผลึกแห่งความว่างเปล่ามาทำการกลายพันธุ์ มันจะเกิดของที่แตกต่างออกไปบ้างไหมนะ?

ไม่มีความลังเล หยุนเช่อคิดปุ๊บก็ทำปั๊บ ท่องคำว่ากลายพันธุ์ในใจกับผลึกแห่งความว่างเปล่าที่เพิ่งคว้ามาได้

"ติ๊ง! กลายพันธุ์สำเร็จ ยินดีด้วยผลึกแห่งความว่างเปล่ากลายพันธุ์เป็นสมบัติพิเศษ วงล้อพนันผลึกแห่งความว่างเปล่า"

[วงล้อพนันผลึกแห่งความว่างเปล่า (พิเศษ): วิธีการพนันที่มีเฉพาะในสถานีมิติระดับพิเศษเท่านั้น เมื่อใช้งานจะสามารถเล่นเกมพนันกับยอดฝีมือคนใดคนหนึ่งในสถานีมิติได้ ฝ่ายชนะจะได้รับผลึกแห่งความว่างเปล่าทั้งหมดในตัวของอีกฝ่ายไป]

หยุนเช่อตาเป็นประกาย นี่มันก็คือการ PK ผ่านเน็ตชัดๆ!

"หยุนเช่อ พวกเรายังต้องฆ่าพวกมันไหม?" โลลิน้อยฟู่ชิงถาม

หยุนเช่อครุ่นคิด จากนั้นก็ส่ายหน้า "ช่างเถอะ ก็แค่หมาป่ารบแห่งความว่างเปล่าขอบเขตเทพสองตัว ค่าประสบการณ์น้อยเกินไป นานๆ ทีจะเห็นพวกมันถูกใจกัน ปล่อยให้พวกมันทำต่อไปเถอะ!"

โลลิน้อยฟู่ชิงกลอกตาใส่หยุนเช่อ นางรู้สึกว่าคำพูดของหยุนเช่อไม่ค่อยสุภาพนัก น่าจะใช้คำว่าผสมพันธุ์ถึงจะถูก

"อืม งั้นพวกเราไปกันเถอะ!"

หยุนเช่อไม่มัวชักช้า พุ่งทะยานไปพร้อมกับโลลิน้อยฟู่ชิงมุ่งหน้าไปยังถิ่นที่อยู่ของปูแม่น้ำกระแสนภาอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าสามารถนำมันปูกลับไปได้ภายในสามวัน รางวัลภารกิจจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเชียวนะ

สามชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดพวกหยุนเช่อสองคนก็มาถึงหน้าสันดอนน้ำตื้นแห่งหนึ่ง มองเห็นปูยักษ์สีฟ้าตัวสูงกว่าสิบเมตรกำลังเอาก้ามยักษ์สู้กันอยู่ไกลๆ ส่งเสียงดังกึกก้องจนหูแทบหนวก

ปูแม่น้ำกระแสนภาพวกนี้ไม่เหมือนปูแม่น้ำทั่วไป พวกมันมีสิบขา สี่ตา และก้ามยักษ์สองคู่

หยุนเช่อทำตามธรรมเนียมปฏิบัติ เริ่มต้นด้วยการทำการคว้าจับปูแม่น้ำกระแสนภาหลายตัวที่เห็นเสียก่อน

ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังและดัชนีความว่องไว หรือความอดทนและจิตวิญญาณ ล้วนเก็บเรียบไม่มีเหลือ

ไม่นานนัก หยุนเช่อก็พบเป้าหมายที่มีผลึกแห่งความว่างเปล่าอีกตัว

แต่เขาไม่ได้คว้าจับมัน กลับเลือกคว้าจับค่ากายภาพแทน เพราะยังไงจำนวนครั้งในการกลายพันธุ์ก็มีแค่วันละครั้งเท่านั้น

"พวกมันอย่างน้อยก็เป็นเทพตำแหน่งระดับล่างทั้งหมด เจ้าซ่อนตัวอยู่ตรงนี้กินแรงรับค่าประสบการณ์ไปก็แล้วกัน ข้าจะไปจัดการเอง"

ฟู่ชิงพยักหน้า แม้จะอยากลงมือมาก แต่ก็รู้ว่ามันอันตรายเกินไป พลาดพลั้งเพียงนิดเดียว อาจจบเห่ด้วยสภาพถูกตัดเป็นสองท่อนได้

หยุนเช่อไม่ได้ใช้หมัด เขากลัวว่าแรงจะเยอะเกินไปจนทำมันปูของอีกฝ่ายแหลกเละ จึงจำแลงกระบี่ยาวสีเงินออกมาแล้วพุ่งแวบเข้าไป

"บทเพลงกระบี่ชิงหลาน!"

แสงกระบี่อันเย็นเยียบสาดเทลงมาราวกับสายน้ำ วาดเป็นเส้นโค้งอันงดงามหลายสายกลางอากาศ ฟันเข้าใส่ปูแม่น้ำกระแสนภาตัวที่ใกล้ที่สุดอย่างแม่นยำ

เมื่อคมกระบี่สัมผัสกับกระดองสีฟ้าอันแข็งแกร่งของปูแม่น้ำ มันก็กรีดลึกเข้าไปอย่างง่ายดาย แสงกระบี่อันคมกริบฟันปูแม่น้ำกระแสนภาขอบเขตเทพตำแหน่งระดับล่างตัวหนึ่งขาดเป็นสองท่อนในทันที

"ติ๊ง! สังหารปูแม่น้ำกระแสนภา (เทพตำแหน่งระดับล่าง) ค่าประสบการณ์ +2.44 ล้านล้าน"

หยุนเช่อไม่หยุดฝีเท้า ทุกก้าวที่เดินไป จะมีปูแม่น้ำกระแสนภาตัวหนึ่งถูกฟันเป็นสองท่อน ไม่ว่าจะเป็นเทพตำแหน่งระดับล่าง เทพตำแหน่งระดับกลาง หรือเทพตำแหน่งระดับสูง ล้วนหนีไม่พ้นจุดจบที่ถูกฆ่าตายในพริบตา

เมื่อเห็นว่าซากศพของปูแม่น้ำกระแสนภารอบๆ กองสุมกันกว่าสิบตัวแล้ว หยุนเช่อจึงตะโกนบอกฟู่ชิงที่อยู่ไม่ไกลทันที "มาเก็บมันปูสิ"

"ได้" ฟู่ชิงรีบวิ่งออกมาจากหลังหินยักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ หยิบกล่องหยกที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา นั่งยองๆ ข้างซากปูแม่น้ำอย่างระมัดระวัง ใช้กริชสั้นที่พกติดตัวกรีดเปิดกระดองปู ล้วงเอามันปูสีส้มเหลืองที่อวบอิ่มออกมาอย่างสมบูรณ์

แม้นางจะมีท่าทางเงอะงะไปบ้าง แต่ก็ตั้งใจมาก กลัวว่าจะทำไอเทมภารกิจพัง

ส่วนหยุนเช่อก็กวาดล้างปูแม่น้ำกระแสนภาที่เหลืออยู่บนสันดอนน้ำตื้นต่อไป แสงกระบี่กะพริบวาบ ปูแม่น้ำอีกหลายตัวก็ล้มตึงลงไป

ไม่นานนัก ฟู่ชิงก็ประคองกล่องหยกที่ใส่มันปูจนเต็มวิ่งกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "หยุนเช่อ มันปูสิบสองส่วนเก็บครบแล้ว!"

หยุนเช่อพยักหน้า มองดูปูแม่น้ำกระแสนภาตัวอื่นๆ ที่มุดลงใต้ดินไปแล้ว ความคิดที่จะปั๊มค่าประสบการณ์ต่อก็ต้องล้มเลิกไป

ปูแม่น้ำกระแสนภาพวกนี้ไม่ได้โง่ ตอนที่เห็นเขาใช้กระบี่เดียวสังหารพวกพ้องระดับเทพตำแหน่งระดับสูงในพริบตา ก็เริ่มล่าถอยอย่างรวดเร็วแล้ว

หากไม่ใช่เพราะเขาลงมือเร็ว เกรงว่าแม้แต่มันปูสิบสองส่วนนี้ก็คงเก็บมาไม่ครบ

ยังไงที่นี่ก็เป็นโลกแห่งความจริง ไม่ใช่เหมือนในเกมที่พวกมอนสเตอร์จะแห่กันเข้ามาโง่ๆ แล้วไปกระตุ้นวิกฤตบอสเข้า

"ไปเถอะ! พวกเรากลับไปส่งภารกิจกินข้าวคลุกมันปูก่อน แล้วค่อยไปหาโจรสลัดแห่งความว่างเปล่ากัน"

......

......