บทที่ 245 นักสร้างบ้าน ลำดับ 1 เส้นทางสถาปนิก

ขบวนรถไม่ได้รับความเสียหายอะไรมากนัก

ตอนวิญญาณอาฆาตบุก ผู้รอดชีวิตในขบวนรถต่างหลบเข้าไปในบ้านที่หมู่บ้านเตรียมไว้ให้

นับว่าเป็นโชคดีในโชคร้าย

แต่หมู่บ้านเทพช้างเสียหายหนักมาก

หมู่บ้านเกือบทั้งหมู่บ้านถูกทำลาย

จากการนับจำนวนประชากรที่เหลือรอดในภายหลัง

หมู่บ้านที่มีประชากรนับพัน ตอนนี้เหลือเพียงหกร้อยถึงเจ็ดร้อยคนเท่านั้น

เดิมทีคนในขบวนรถบางส่วนคิดอยากจะเข้าร่วมกับหมู่บ้านเทพช้าง

ตอนนี้ความคิดนั้นมลายหายไปจนหมดสิ้น

อย่างไรก็ตาม ตอนที่หมู่บ้านเทพช้างเริ่มฟื้นฟู ผู้รอดชีวิตจากขบวนรถก็ได้เข้าไปมีส่วนร่วมด้วย

ช่วยยกนั่นแบกนี่ ตามกำลังที่มี

เกี่ยวกับเรื่องผู้มีพลังลำดับชั่วคราวสิบแปดคนในวันนั้น

ภายในขบวนรถเองก็มีการพูดคุยถกเถียงกันบ้าง

ช่วยไม่ได้ ต่อให้เป็นผู้มีพลังลำดับชั่วคราว ก็ดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้อยู่ดี

จากการคาดเดาของฉู่เช่อ คนทั้งสิบแปดคนนี้ได้รับพลังลึกลับจากเทพช้างถ่ายทอดเข้ามา ทำให้มีพลังลำดับชั่วคราว

แน่นอนว่ารูปแบบพลังที่แสดงออกมา ไม่ได้มาจากเทพช้างโดยตรง

อย่างเช่นความสามารถของทั้งสิบแปดคนที่ไม่เหมือนกันเลย

จะบอกว่าเป็นเส้นทางไหน ลำดับไหน...

แม้แต่ฉู่เช่อก็ยังแยกแยะไม่ออกในทันที

ดูเหมือนจะมีทั้งเส้นทางเหนือธรรมชาติ และเส้นทางต่อสู้ระยะประชิด...

แต่จากสถานการณ์ในสนามรบตอนนั้น กลิ่นอายบนตัวผู้มีพลังลำดับชั่วคราวเหล่านี้ดูแปลกประหลาด แตกต่างจากผู้มีพลังลำดับปกติอย่างพวกเฉินเยี่ยมาก

ฉู่เช่อสันนิษฐานว่า พลังลึกลับของเทพช้างน่าจะทำหน้าที่แค่กระตุ้นคุณสมบัติแฝงในร่างกายของคนเหล่านี้ ส่วนสุดท้ายจะเป็นลำดับอะไร น่าจะไม่เกี่ยวกับตัวเทพช้าง

แน่นอน ฉู่เช่อจดบันทึกสิ่งที่เห็นและข้อสันนิษฐานของตัวเองลงในสมุดบันทึก

และยังแยกเล่มบันทึกเรื่องนี้ออกมาต่างหาก ไม่รวมกับสมุดบันทึกเล่มเดิม

เมื่อหมู่บ้านประสบภัย คนในขบวนรถย่อมไม่นิ่งดูดายแล้วจากไปเฉยๆ

เถี่ยซือนอนหลับไปคืนเดียวก็ตื่น

แผลบนตัวยังไม่หายดี

แต่เขาก็ไปปรากฏตัวที่เขตก่อสร้างฟื้นฟูหมู่บ้านเทพช้างแล้ว

เจ้านี่ทำงานได้เทียบเท่าเครื่องจักรหนัก

งานที่ต้องใช้คนหลายคนทำทั้งวัน เขาคนเดียวใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็เสร็จ

เฉินเยี่ยก็ช่วยฟื้นฟูหมู่บ้านเทพช้างเหมือนกัน

มีดพร้าความเกลียดชังของเขามีประโยชน์มาก

งานตัดอะไรก็ตาม มีดพร้าจัดการได้หมด

ไม่ว่าจะเป็นเหล็กเส้น เหล็กข้ออ้อย หรืออิฐหินปูนทราย

ต่อหน้ามีดพร้าความเกลียดชัง ไม่มีอะไรแตกต่าง

เฉินเยี่ยอยากจะโยนมีดพร้าให้คนอื่นเอาไปใช้ จะได้ไม่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว

ส่วนเรื่องจะมีใครขโมยไปไหม

เฉินเยี่ยไม่กังวลเลยสักนิด

น่าเสียดาย มีชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งอยากลองของ พอรับมีดพร้าไป เส้นเลือดสีแดงสดก็พุ่งออกมาจากฝักมีด ทำท่าจะกลืนกินชาวบ้านคนนั้น

เล่นเอาเจ้าหมอนั่นกลัวจนฉี่ราด วิ่งหนีป่าราบ

สุดท้ายเฉินเยี่ยเลยต้องรับบทช่างตัดประจำเขตก่อสร้าง

ส่วนซุนเชี่ยนเชี่ยน...

อย่าได้หวัง กระบี่มังกรไฟเล่มนั้นเธอหวงยิ่งกว่าอะไรดี

ติงตงก็บาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ครั้งนี้

แม้เธอจะไม่ได้อยู่สนามรบหลัก แต่ดูจากบาดแผลบนตัว ก็รู้ว่าการต่อสู้ฝั่งเธอไม่ได้ง่ายดายเลย

โชคดีที่ฐานเพาะปลูกมีแค่เธอกับศาสตราจารย์หลิวที่เป็นคนเป็น

พวกวิญญาณอาฆาตเลยไม่ได้เพ่งเล็งมากนัก

แน่นอน ในฐานะผู้มีพลังลำดับนักสู้ พลังฟื้นตัวของติงตงอาจเทียบเถี่ยซือที่เป็นพวกสัตว์ประหลาดไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าพวกเฉินเยี่ยมากโข

ไม่มีทางตายง่ายๆ หรอก

ฉู่เช่อยังอุตส่าห์เอาน้ำตาสีเลือดของยมทูตที่เจือจางแล้วมาป้อนให้เธอ

ความเร็วในการฟื้นตัวจึงไม่เลวเลย

เฉินเยี่ยเพิ่งรู้ว่า ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ฉู่เช่อแอบซุกน้ำตาสีเลือดเจือจางไว้เยอะขนาดนี้

หลังจากผ่านศึกครั้งนี้ เฉินเยี่ยลองเช็กแต้มสังหารที่สะสมได้

แต้มสังหารพุ่งสูงถึงสองแสนหนึ่งหมื่นเก้าพันแต้ม

สนามรบดูเหมือนดุเดือดซับซ้อน แต่กินเวลาไม่นานนัก

ไม่ได้สู้กันข้ามวันข้ามคืน

ช่วงหลังเฉินเยี่ยเน้นตั้งรับ ใช้ครอว์เลอร์ที่สร้างจากควันขัดขวางไม่ให้วิญญาณอาฆาตฝ่าแนวป้องกันเข้าไปทำร้ายคนธรรมดา

ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน เฉินเยี่ยไม่มีกะจิตกะใจจะมาเช็กว่าได้แต้มสังหารเท่าไหร่

ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ คงหาโอกาสปั๊มแต้มสังหารเพิ่มอีกหน่อย

ตัวเลขนี้ทำเอาเฉินเยี่ยรู้สึกอึดอัดใจพิลึก

ต้องรู้ว่าตอนนี้เขามีสองอย่างที่ต้องอัปเกรด

อย่างแรกคือ "วิชากลืนลม" ที่เพิ่งได้มา ต้องใช้แต้มสังหารสองหมื่น

อีกอย่างคือรถกระบะปีศาจ ต้องใช้แต้มสังหารสองแสนในการอัปเกรด

รวมแล้วต้องใช้สองแสนสองหมื่นแต้ม

ขาดไปนิดเดียว ช่างน่าอึดอัดใจจริงๆ

เฉินเยี่ยอยากจะกู้ระบบล่วงหน้าสักหน่อย แต่ระบบแจ้งว่าเครดิตบูโรของเฉินเยี่ยติดแบล็กลิสต์ ไม่มีสิทธิ์กู้ยืม

ทำเอาเฉินเยี่ยพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แต่ก็ยังดีที่ขาดอีกแค่พันแต้ม เดี๋ยวค่อยไปหาเรื่องสิ่งลี้ลับแถวนี้สักตัวก็ครบแล้ว

ส่วนเรื่องการอัปเกรด เฉินเยี่ยเลือกอัปเกรดวิชากลืนลมปราณก่อน

หักไปสองหมื่นแต้ม

เวลานับถอยหลังการอัปเกรดแสดงว่าต้องใช้เวลา 72 ชั่วโมง

หรือก็คือสามวัน

รถกระบะปีศาจคงต้องรอไปก่อน ยังไงก็ไม่ต้องรีบมาก

"ว้าว~~~"

"นี่คือ... พลังลำดับ เซี่ยหวย นาย... เป็นผู้มีพลังลำดับแล้วเหรอ?"

เสียงฮือฮาดังมาจากเขตก่อสร้าง

ผู้มีพลังลำดับ?

เฉินเยี่ยเดินเข้าไปในฝูงชน

เห็นฉู่เช่อมาถึงไม่ช้ากว่าเขาเลย

ฝูงชนกำลังห้อมล้อมชายหนุ่มท่าทางขาดสารอาหารคนหนึ่ง

ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบ หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนลูกหมาน้อย

สีหน้าชายหนุ่มดูสับสนปนเป ทั้งดีใจ ทั้งเหลือเชื่อ ทั้งเหมือนจะร้องไห้

เขามองมือตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

ตรงหน้ามีภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ดูเหมือนแบบแปลนก่อสร้างลอยอยู่

เห็นแบบนี้ เฉินเยี่ยก็เข้าใจทันที

นี่น่าจะเป็นลำดับสายสนับสนุนที่เกี่ยวกับการก่อสร้าง

ข้างๆ มีกำแพงที่เหมือนเพิ่งก่อเสร็จใหม่ๆ ตั้งอยู่ กำแพงเรียบกริบ สูงประมาณสามเมตร

ฟังจากเสียงพูดคุยรอบข้าง

เฉินเยี่ยก็จับใจความได้

เมื่อกี้ชายหนุ่มคนนี้กำลังขนย้ายอิฐหินที่แตกหักไปไว้ในจุดที่กำหนด

จู่ๆ ภาพแบบแปลนก่อสร้างสามมิติก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

จากนั้นวัสดุก่อสร้างที่กองอยู่ข้างๆ ก็เริ่มขยับเอง

เพียงไม่กี่วินาที กำแพงก็ก่อตัวขึ้นเสร็จสมบูรณ์

"ผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว ผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว!"

ฝูงชนแหวกทางให้

ผู้ใหญ่บ้านหัวโตผมขาวโพลนเดินเข้ามาหาชายหนุ่มที่ชื่อเซี่ยหวย

เฉินหย่งกู้รู้จักเซี่ยหวย

ตอนคัดเลือกคนก่อนหน้านี้ เซี่ยหวยเป็นคนแรกๆ ที่ยกมือสมัคร

แต่เขาผอมแห้งเกินไป เฉินหย่งกู้เลยปฏิเสธ

นึกไม่ถึงว่าเขาจะตื่นรู้ได้ด้วยตัวเอง

นี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ

เกินความคาดหมายของเขาไปมาก

"ลำดับอะไร?"

น้ำเสียงเฉินหย่งกู้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดีที่ปิดไม่มิด

เซี่ยหวยสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เงยหน้ามองผู้ใหญ่บ้าน น้ำเสียงตื่นเต้นอย่างที่สุด "ผู้ใหญ่บ้าน ผม... ผม... นักสร้างบ้าน ลำดับ 1 เส้นทางสถาปนิก!"