บทที่ 686 การพบหน้า

หากสวีชิงถงตกเป็นของซูเสวียนไปแล้ว หวังฮ่าวหรานย่อมหมดความสนใจ แต่นี่... นางยังบริสุทธิ์ผุดผ่องดุจผ้าขาว

ถ้าเขาแย่งสวีชิงถงมาได้ ซูเสวียนจะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใดกันนะ?

นอกจากสวีชิงถงแล้ว อาจารย์สาวสวยของซูเสวียนก็น่าสนใจไม่แพ้กัน

ซูเสวียนต้องมีความคิดเกินเลยกับอาจารย์ผู้นี้แน่ๆ

หากอาจารย์สาวสวยยอมสวามิภักดิ์ต่อเขา แล้วซูเสวียนจะต้องเรียกเขาว่าอะไรดี?

คนรักของอาจารย์สาวสวย... ลูกศิษย์ควรเรียกว่าอะไรนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อเรื่องของซูเสวียนดำเนินมาถึงช่วงกลางค่อนไปทางท้ายแล้ว นอกจากสวีชิงถงและอาจารย์สาวชุดแดง ยังต้องมีนางเอกคนอื่นๆอีกแน่

เผลอๆนางเอกเหล่านั้นอาจจะคบหากับซูเสวียนแล้ว แต่ก็เหมือนสวีชิงถง... ซูเสวียนยังไม่เคยแตะต้องพวกนาง

“ไม่นึกเลยว่าข้าผู้เคยท่องไปในแดนดาราเทียนหลิงจะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่” หญิงสาวชุดแดงมองสถานการณ์ที่สิ้นหวัง แล้วถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนน

หวังฮ่าวหรานได้ยินดังนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นได้

ในความทรงจำของเย่ฟาน มีข้อมูลเกี่ยวกับ 'แดนดาราเทียนหลิง' อยู่

หากแบ่งระดับแดนดาราออกเป็นเก้าระดับ แดนดาราเทียนหลิงจัดอยู่ในระดับที่สอง

ผู้ปกครองแดนดาราระดับหนึ่ง ส่วนใหญ่จะเป็นเซียนจุนขอบเขตตู้เจี๋ย

ส่วนผู้ที่จะท่องไปในแดนดาราเทียนหลิงระดับสองได้อย่างอิสระ อย่างน้อยต้องมีพลังขอบเขตต้าเฉิง(มหายาน)

ขอบเขตต้าเฉิงเป็นรองเพียงขอบเขตตู้เจี๋ยเท่านั้น ถือเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งมาก

“ดูท่าเจ้าจะคับข้องใจไม่น้อยสินะ เป็นเพียงวิญญาณที่เหลือรอดของขอบเขตต้าเฉิง คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสนักหรือไง?” หวังฮ่าวหรานส่งกระแสจิตเย้ยหยัน

หญิงสาวชุดแดงได้ยินก็เบิกตาโพลง จ้องมองหวังฮ่าวหรานด้วยความตื่นตระหนก

“แต่วางใจเถอะ จักรพรรดิผู้นี้ไม่คิดจะรังแกวิญญาณขอบเขตต้าเฉิงตัวน้อยหรอก” หวังฮ่าวหรานส่งกระแสจิตต่อ

“เจ้าเป็นใครกันแน่?!” หญิงสาวชุดแดงตกใจสุดขีด รีบส่งกระแสจิตถามกลับ

“อดีตก็คืออดีต ปล่อยให้มันเลือนหายไปเถิด นามปัจจุบันของข้าคือหวังฮ่าวหราน” เขาตอบกลับเสียงเรียบ

เมื่อได้ยินคำตอบ หญิงสาวชุดแดงก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในใจ

ไม่ผิดแน่... คนผู้นี้ต้องเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ที่กลับชาติมาเกิด และยังจดจำอดีตชาติได้

การจะกลับชาติมาเกิดโดยยังคงความทรงจำเดิมได้ มีเพียงเซียนจุนขอบเขตตู้เจี๋ยเท่านั้นที่ทำได้

เมื่อครู่เขาเรียกแทนตัวเองว่า 'ตี้จวิน(จักรพรรดิ)' แสดงว่าในอดีตชาติ เขาต้องเป็นจักรพรรดิเซียนผู้ปกครองแดนดาราแห่งใดแห่งหนึ่งเป็นแน่แท้

เมื่อคิดได้ดังนี้ แววตาที่หญิงสาวชุดแดงมองหวังฮ่าวหรานก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

[ติ๊ง! นางเอกกู้หงอีเพิ่มค่าความประทับใจต่อโฮสต์เป็น 45 (สนิทสนมมาก)]

หวังฮ่าวหรานลอบยิ้มมุมปาก แต่ยังไม่สนใจกู้หงอีในตอนนี้ เขาหันไปมองทางตำหนักเฟยอวิ๋น แล้วกวักมือเรียกฟางเสวียน

สวีอ้าวเห็นดังนั้นก็ไม่ได้ขัดขวาง

สวีชิงเสวียนดีใจจนตัวสั่น นางรีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปหาหวังฮ่าวหราน แล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา

ทางด้านสวีชิงถงก็เดินออกมาจากกลุ่มศิษย์ ตรงเข้าไปหาซูเสวียน

“ซู... ซูเสวียน เจ้าไม่เป็นไรนะ?” สวีชิงถงถามด้วยความเป็นห่วง พลางจะยื่นมือไปพยุง

“ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องพยุงหรอก” ซูเสวียนยกมือห้าม

จุดที่บาดเจ็บมันน่าอับอายเกินไป เขาจึงพยายามปิดบังไว้ ไม่อยากให้สวีชิงถงเห็น

สวีชิงถงเห็นกองเลือดนองพื้น ย่อมไม่เชื่อคำพูดของเขา กำลังจะถามไถ่อาการต่อ

ทว่าสายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นนายน้อยตระกูลหวังที่กำลังกอดพี่สาวของตนอยู่

เมื่อครู่อยู่ไกลจึงเห็นไม่ชัด แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นใกล้ๆ นางถึงกับตะลึง

ที่พี่สาวบอกไว้ไม่ผิดเลย คนรักของนางช่างหล่อเหลาปานเทพบุตร หาใครเทียบยากจริงๆ หล่อกว่าผู้ชายทุกคนที่ตนเคยพบเจอ

ถ้าเทียบแค่หน้าตา ซูเสวียนแพ้ขาดลอยแบบไม่เห็นฝุ่น

สวีชิงถงจ้องมองตาค้าง จนลืมคำพูดที่จะถามอาการซูเสวียนไปเสียสนิท

ภาพเหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของซูเสวียนทั้งหมด

ความโกรธแค้นพุ่งพล่านขึ้นในอก เลือดลมตีกลับจนกระอักเลือดออกมาคำโต

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของซูเสวียนได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 8,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของซูเสวียน -400! ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +400!]

[ติ๊ง! นางเอกสวีชิงถงเพิ่มค่าความประทับใจต่อโฮสต์เป็น 45 (สนิทสนมมาก)]

สวีชิงเสวียนสูดดมกลิ่นกายอันคุ้นเคยที่โหยหามานานอย่างไม่ลดละ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีสายตานับร้อยคู่จับจ้องอยู่ นางจึงค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดด้วยใบหน้าแดงซ่าน

นางเงยหน้ามองหวังฮ่าวหราน รู้สึกว่าคนรักของนางดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจยิ่งกว่าแต่ก่อน จนเผลอใจลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติถามว่า

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่แดนศักดิ์สิทธิ์ได้ แล้วทำไมถึงกลายเป็นนายน้อยตระกูลหวังไปได้?”

หวังฮ่าวหรานอธิบาย “ตระกูลหวังแห่งเขตบูรพาคือต้นตระกูลของผม เมื่อไม่นานมานี้ ท่านผู้นำหวังว่านหลี่ หรือปู่ทวดของผมไปตามหาผมที่โลกมนุษย์ พบว่าผมมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร จึงรับตัวมาที่นี่”

“ตอนออกจากเมืองชิงหลิง ผมคิดถึงคุณมาก ตั้งใจจะไปหาคุณ แต่กลับพบว่าคุณตามพ่อแม่ที่แท้จริงไปแล้ว ทำไมคุณถึงจากไปโดยไม่ลาเลยล่ะ รู้ไหมว่าผมเสียใจแค่ไหน?”

“ขอโทษนะคะ” สวีชิงเสวียนตอบเสียงอ่อน “ตอนนั้นฉันกลัวว่าถ้าได้เจอคุณ ฉันจะทำใจจากมาไม่ได้ ฉันตั้งใจว่ามาที่แดนศักดิ์สิทธิ์แล้วจะตั้งใจฝึกฝน รอให้เก่งกล้าเมื่อไหร่ค่อยกลับไปหาคุณ”

นางยิ้มหวานพลางกล่าวต่อ “คุณเคยบอกไว้ไงคะ ว่าถ้าวันไหนฉันได้ดี ให้กลับมาเลี้ยงดูคุณด้วย ฉันจำได้ขึ้นใจเลยนะ”

หวังฮ่าวหรานชะงักไปเล็กน้อย เพิ่งจะนึกออกว่านางจากไปเพราะคำพูดล้อเล่นของเขาในอดีต

“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่ตำหนักเฟยอวิ๋น?” สวีชิงเสวียนถามด้วยความสงสัย

“ผมสงสัยมานานแล้วว่าภูมิหลังของคุณต้องไม่ธรรมดา หลังคุณจากไป ผมก็ให้คนสืบข่าวที่โลกมนุษย์ ส่วนตัวผมก็มาตามหาคุณที่นี่”

“แต่เขตบูรพากว้างใหญ่เกินไป ผมเลยคิดอุบาย ประกาศให้ทุกนิกายส่งหญิงงามมา เพื่อจะใช้โอกาสนี้ตามหาคุณ”

“จนกระทั่งได้เบาะแสว่าจ้าวนิกายตำหนักเฟยอวิ๋นเพิ่งตามหาบุตรสาวพบ ผมเลยส่งศิษย์ตระกูลหวังมาขอภาพเหมือนเพื่อยืนยัน แต่ทว่า...”

หวังฮ่าวหรานหยุดพูด พลางปรายตามองไปที่ซูเสวียนผู้มีสภาพสะบักสะบอม “แต่คนผู้นี้กลับไม่ถามไถ่เหตุผล ลงมือฆ่าศิษย์ตระกูลหวังทันที”

“เฮ้อ... ศิษย์ผู้นั้นเป็นลูกชายคนเดียวของครอบครัว มีพ่อแม่แก่เฒ่าต้องเลี้ยงดู แถมลูกน้อยก็ยังไม่หย่านม พอครอบครัวรู้ข่าวร้ายก็ร้องไห้แทบขาดใจ ภรรยาของเขาทนความเสียใจไม่ไหว ถึงกับกระโดดน้ำฆ่าตัวตายตามสามีไป”

“ครอบครัวอันอบอุ่น ต้องมาพังพินาศเพราะน้ำมือคนแบบนี้!”

“พอผมรู้เรื่องก็โกรธมาก เลยยกทัพมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้”

“เป็นแบบนี้นี่เอง...” สวีชิงเสวียนพยักหน้าเข้าใจ พลางมองไปที่ซูเสวียนด้วยสายตารังเกียจ

สวีชิงถงเองก็เหลือบมองซูเสวียน แล้วขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ

คนรอบข้างต่างได้ยินคำแถลงของหวังฮ่าวหราน ต่างพากันจ้องมองซูเสวียนเป็นตาเดียว

เดิมทีใครๆก็คิดว่านายน้อยตระกูลหวังเป็นพวกบ้าตัณหา แต่ความจริงกลับกลายเป็นว่า...

ทั้งหมดนี้เขาทำไปเพื่อตามหาคนรักที่พลัดพราก

แต่เพราะการกระทำอันบุ่มบ่ามของซูเสวียน เรื่องราวจึงบานปลายกลายเป็นโศกนาฏกรรม

*****