บทที่ 682 ยกทัพเต็มกำลัง

“ขอรับ!” หวังทงขานรับทันควัน ก่อนจะรีบร้อนออกไปรวบรวมกำลังพลด้วยความตื่นเต้น

เขาเพิ่งพ่ายแพ้ให้กับซูเสวียนในศึกแย่งชิงวาสนาเมื่อไม่นานมานี้ มิหนำซ้ำยังได้รับบาดเจ็บสาหัสซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อความก้าวหน้าในอนาคต ความแค้นที่มีต่อซูเสวียนย่อมฝังลึกเข้ากระดูกดำ

เมื่อโอกาสล้างแค้นมาถึงเช่นนี้ หวังทงย่อมตื่นเต้นเป็นที่สุด

หวังฮ่าวหรานมองตามหลังหวังทงที่จากไปด้วยความลิงโลด สลับกับมองหวังว่านหลี่ที่ยังคงเดือดดาล พลางครุ่นคิด

ตามพล็อตนิยายทั่วไป หากหวังว่านหลี่กับหวังทงบุกไปตำหนักเฟยอวิ๋นกันเองแบบนี้ ร้อยทั้งร้อยคงไม่ได้ผลตามต้องการ เผลอๆอาจจะไม่ได้กลับมาเลยด้วยซ้ำ

เมื่อคิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานจึงเสนอแนะหวังว่านหลี่ว่า

“ผมว่าทางที่ดีเราควรเชิญท่านบรรพชนไปด้วยดีกว่า เพื่อความไม่ประมาท”

“แค่ตำหนักเฟยอวิ๋นกระจอกงอกง่อย ข้าลงมือเองแถมพายอดฝีมือตระกูลหวังไปอีกเป็นโขยง รับรองว่าจัดการได้ราบคาบ ไม่จำเป็นต้องรบกวนเวลาท่านบรรพชนหรอก” หวังว่านหลี่ตอบอย่างมั่นใจ

เห็นท่าทางอวดดีของตาแก่นี่แล้ว หวังฮ่าวหรานก็อดหงุดหงิดไม่ได้

ช่วงเวลาไม่กี่วันที่มาอยู่ตระกูลหวัง เขาได้รับรู้เรื่องราวหลายอย่าง

ในศึกชิงวาสนาครั้งก่อน หวังว่านหลี่ลงมือด้วยโทสะแต่กลับสังหารซูเสวียนไม่สำเร็จ นั่นพิสูจน์แล้วว่าซูเสวียนต้องมีไพ่ตายซ่อนอยู่แน่นอน

ขืนให้หวังว่านหลี่นำทัพไปเอง มีหวังเละไม่เป็นท่า

“ผมได้ยินหวังทงเล่าว่า ครั้งก่อนที่ท่านลงมือจัดการซูเสวียน ท่านทำได้แค่ทำให้เขาบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ไม่สามารถสังหารได้ในคราวเดียว เรื่องนี้จริงเท็จประการใด?” หวังฮ่าวหรานถาม

“เป็นเรื่องจริง... พอพูดถึงเรื่องนี้ ข้าเองก็ยังแปลกใจ แม้ตอนนั้นข้าจะใช้พลังเพียงห้าส่วน แต่ตามหลักแล้วซูเสวียนไม่น่าจะต้านทานได้” หวังว่านหลี่เริ่มใจเย็นลงบ้างเมื่อถูกทักท้วง

“ซูเสวียนคนนี้ไม่ธรรมดา ลำพังแค่ท่านไปคนเดียวเกรงว่าจะเสียเปรียบ ไหนจะยังมีสวีอ้าวอีกคน” หวังฮ่าวหรานเตือนสติ

“ซูเสวียนจะเก่งแค่ไหนก็แค่เด็กเมื่อวานซืน ส่วนสวีอ้าวน่ะหรือ? ไร้สาระ ต่อให้พวกมันร่วมมือกัน ข้าก็มั่นใจว่าสังหารทิ้งได้หมด” ความหยิ่งผยองของหวังว่านหลี่กลับมาอีกครั้ง

หวังฮ่าวหรานขมวดคิ้ว อยากจะด่าตาแก่นี่สักยก

มิน่าล่ะ พวกตัวร้ายถึงแพ้ตัวเอกตลอด นอกจากสมองจะไม่ค่อยดีแล้ว ยังหน้าบาง ห่วงศักดิ์ศรี แถมยังหลงตัวเองอีกต่างหาก

ตอนนั้นถ้าหวังว่านหลี่ไม่กลัวเสียหน้าจนยั้งมือไว้ ป่านนี้ซูเสวียนคงไม่ได้มายืนเชิดหน้าชูคออยู่แบบนี้หรอก

แถมตอนนี้ซูเสวียนได้วาสนาใหญ่ไปครอง พลังย่อมต้องก้าวกระโดด

ตามที่หวังทงบอก ตอนนั้นซูเสวียนอยู่ ‘ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นเก้า'

หลังจากได้รับวาสนา การจะบรรลุถึง 'ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ขั้นสิบเอ็ด' หรือ 'ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นหนึ่ง' ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก

บวกกับสกิลตัวเอกที่มักจะสู้ข้ามขั้นได้ พลังจริงๆของซูเสวียนคงเทียบเท่าขอบเขตสร้างรากฐานขั้นห้าอย่างหวังว่านหลี่ และเผลอๆหวังว่านหลี่อาจจะสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ซูเสวียนเป็นแบบนี้ เย่ฟานก็เช่นกัน

ที่หวังฮ่าวหรานมั่นใจ เพราะหลังจากคัดลอกความทรงจำของเย่ฟานมา เขาก็มีความสามารถในการสู้ข้ามขั้นได้เช่นกัน

เขาสามารถใช้พลังขอบเขตสร้างรากฐานขั้นหกต่อกรกับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐานขั้นเก้าได้สบายๆด้วยเคล็ดวิชาของเย่ฟาน

หวังว่านหลี่ที่อยู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นห้า จะเอาชนะซูเสวียนได้หรือเปล่ายังเป็นคำถาม

ยิ่งถ้าบวกสวีอ้าวเข้าไปอีก ถ้าปล่อยให้หวังว่านหลี่นำทัพไปเอง หวังฮ่าวหรานคงต้องเตรียมโลงรอรับศพตาแก่นี่ได้เลย

“ไปเชิญท่านบรรพชนมาเถอะ และผมก็จะไปด้วยเหมือนกัน ไม่อย่างนั้น ตำแหน่งนายน้อยนี่ผมไม่เป็นมันแล้ว!” หวังฮ่าวหรานขี้เกียจเกลี้ยกล่อมแล้ว จึงยื่นคำขาด

“ฮ่าวหราน เจ้า...” หวังว่านหลี่ชะงัก

“ผมมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด ราชสีห์ล่ากระต่ายยังต้องทุ่มสุดตัว อย่าประมาทจนเรือล่มในหนองจะดีกว่า” หวังฮ่าวหรานกล่าวเสียงเข้ม

“อืม... ก็ได้” หวังว่านหลี่รับปากอย่างจำยอม

......

ณ ศาลาริมน้ำ ตำหนักเฟยอวิ๋น

สวีชิงเสวียนและสวีชิงถงต่างตกอยู่ในความกังวลหลังจากทราบข่าวว่าซูเสวียนสังหารผู้ส่งสารตระกูลหวัง ทั้งสองรู้ดีว่าสงครามระหว่างตำหนักเฟยอวิ๋นกับตระกูลหวังนั้นมิอาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว

แม้จะเพิ่งมาอยู่เขตบูรพาได้ไม่นาน แต่กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของตระกูลหวังนั้น พวกนางได้ยินจากศิษย์ในนิกายจนหูแทบชา

ตำหนักเฟยอวิ๋นจะรอดพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้หรือไม่... มันยากที่จะคาดเดา

“ท่านพี่ ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีปัญหาอะไรที่ซูเสวียนแก้ไม่ได้” สวีชิงถงพูดยิ้มๆ ทั้งปลอบใจพี่สาวและปลอบใจตัวเอง

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น” สวีชิงเสวียนถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ชิงถง อยู่นี่เองหรือ ข้าตามหาเจ้าตั้งนาน” ซูเสวียนเดินเข้ามาในศาลาพร้อมรอยยิ้ม

“ตระกูลหวังจะบุกมาฆ่าแกงกันอยู่แล้ว เจ้ายังยิ้มระรื่นอยู่อีก” สวีชิงถงบ่นอุบ ก่อนจะถาม “มีธุระอะไร?”

“ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งนาน คิดถึงเจ้าจะแย่ ตามข้ามาสิ ข้าจะพาไปที่ที่หนึ่ง” ซูเสวียนทำท่าทางลึกลับ แววตาฉายแววหื่นกามวูบหนึ่ง

เขาเคยคิดจะทำแบบนี้มานานแล้ว แต่ติดที่ข้อจำกัดของวิชา จึงต้องอดกลั้นไว้

ตอนนี้เมื่อข้อจำกัดหายไป ซูเสวียนย่อมไม่รอช้า

แม้จะเป็นเวลากลางวันแสกๆ เขาก็ทนไม่ไหวแล้ว

“จะพาไปชมวิวเหรอ? ตอนนี้ข้าไม่มีอารมณ์ ไว้รอเรื่องตระกูลหวังจบก่อนเถอะ” สวีชิงถงตามไม่ทันความคิดของซูเสวียน

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วงเรื่องตระกูลหวังหรอก ที่ผ่านมามีครั้งไหนที่ข้าจัดการไม่ได้บ้าง? เชื่อใจข้าเถอะน่า มาเร็ว ข้ามีที่ดีๆจะพาไป” ซูเสวียนคะยั้นคะยอ

สวีชิงถงลังเล หันไปมองหน้าพี่สาว

“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก เธออยากไปก็ไปเถอะ” สวีชิงเสวียนเข้าใจว่าซูเสวียนคงแค่อยากพาน้องสาวไปผ่อนคลาย จึงไม่ได้ห้ามปราม

“งั้น... ข้าไปกับซูเสวียนก่อนนะ ท่านพี่อย่าคิดมากล่ะ” สวีชิงถงลุกขึ้นกล่าวลาพี่สาวแล้วเตรียมเดินตามซูเสวียนออกไป

ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงแตรสัญญาณก็ดังสนั่นหวั่นไหว ก้องกังวานไปทั่วตำหนักเฟยอวิ๋น

“นี่มัน... สัญญาณเตือนผู้บุกรุก!” สวีชิงถงชะงักฝีเท้า หน้าซีดเผือด

“ตระกูลหวังนี่ใจร้อนจริงๆ” ซูเสวียนสบถอย่างหัวเสีย นัยน์ตาฉายแววอำมหิต

เขาคิดว่าตระกูลหวังคงใช้เวลาเตรียมตัวนานกว่านี้ กะว่าจะหลอกพาสวีชิงถงไปที่ลับตาคนแล้วจัดการ 'รวบหัวรวบหาง' เสียก่อน

แต่ตระกูลหวังดันมารังควานขัดจังหวะความสุขของเขาซะได้ น่าโมโหจริงๆ

ซูเสวียนจำใจต้องพับแผนรำลึกความหลังทิ้งไปก่อน

ยังไงซะ สวีชิงถงก็เป็นของเขาอยู่แล้ว ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้

“ชิงถง เจ้ากับพี่สาวรีบไปหาที่ซ่อนตัวเถอะ อย่าออกมาเพ่นพ่าน ข้าจะออกไปรับมือพวกมันเอง” ซูเสวียนสั่งการอย่างเคร่งขรึม

สองพี่น้องเพิ่งกลับมาจากโลกมนุษย์ ระดับพลังยังต่ำต้อย แทบไม่มีกำลังต่อสู้

ในศึกกับตระกูลหวังครั้งนี้ พวกนางช่วยอะไรไม่ได้ การไม่เป็นตัวถ่วงนับเป็นการช่วยเหลือที่ดีที่สุดแล้ว

*****