บทที่ 678 หญิงงามชุดแดงผู้ลึกลับ

“ท่านอาจารย์ ท่านฟื้นแล้ว!”

เมื่อซูเสวียนเห็นร่างเงาสีแดงชาดปรากฏขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาก็ฉายแววปิติยินดีอย่างปิดไม่มิด

ย้อนกลับไปตอนนั้น หลังจากซูเสวียนทำร้ายนายน้อยตระกูลหวังจนบาดเจ็บสาหัสและปฏิเสธไมตรีที่หวังว่านหลี่ยื่นให้ หวังว่านหลี่ก็โกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟ หมายจะสังหารเขาให้ตายตกด้วยการโจมตีอันรุนแรง

โชคดีที่ซูเสวียนขอยืมพลังจากอาจารย์ จึงสามารถต้านรับการโจมตีของหวังว่านหลี่ไว้ได้อย่างหวุดหวิด

ทว่าการกระทำนั้นทำให้หญิงสาวชุดแดงสูญเสียพลังไปอย่างมหาศาล จนต้องกลับเข้าสู่ภาวะจำศีล

ฝ่ายหวังว่านหลี่ เมื่อเห็นว่าการลงมือโจมตีผู้เยาว์ไร้ผล ซ้ำยังมีสายตามากมายจับจ้องอยู่ จึงกระดากอายเกินกว่าจะลงมือซ้ำ

ซูเสวียนจึงรอดพ้นจากหายนะในครานั้นมาได้

“ช่วงที่เจ้าดูดซับพลังวิญญาณอยู่ที่นี่ ข้าเองก็ได้รับอานิสงส์ไปด้วย มิเช่นนั้นคงไม่ฟื้นคืนสติได้เร็วปานนี้” หญิงสาวชุดแดงอธิบาย

“ดียิ่งนัก! ตอนนี้ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับหวังว่านหลี่ ข้าก็ไม่เกรงกลัวอีกต่อไป เผลอๆอาจสังหารมันได้ด้วยซ้ำ” ซูเสวียนเอ่ยเสียงเย็น

“ความแค้นจากฝ่ามือนั้น ข้าจะต้องสนองคืนให้สาสม!”

“เหนือหวังว่านหลี่ยังมีบรรพชนตระกูลหวังอยู่ เจ้าอย่าเพิ่งได้ใจจนเกินไป” หญิงสาวชุดแดงกล่าวเตือนสติเสียงเคร่ง

“ศิษย์น้อมรับคำสั่งสอน” ซูเสวียนหัวเราะแหะๆ

“แต่อย่าได้กังวลไป ด้วยพลังจากชีพจรปฐพีแห่งนี้ วิญญาณของข้าได้รับการซ่อมแซมจนสมบูรณ์ขึ้นมาก ต่อให้บรรพชนตระกูลหวังลงมือเอง ข้าก็ยังมีวิธีรักษาชีวิตเจ้าไว้ได้” หญิงสาวชุดแดงเกรงว่าศิษย์รักจะกังวล จึงกล่าวเสริม

“จริงหรือ? วิเศษไปเลย! ยินดีกับท่านอาจารย์ด้วย!” ซูเสวียนตื่นเต้น

อาจารย์ของเขาเคยเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่ง แต่กลับถูกศัตรูลอบทำร้ายจนเกือบดับสูญ

โชคดีที่นางมีสมบัติวิเศษต้นกำเนิดนามว่า ‘แหวนสุเมรุ’

หลังจากกายเนื้อแตกสลาย แหวนสุเมรุได้ช่วยพิทักษ์ดวงจิตของนางไว้ ทำให้นางยังคงดำรงอยู่ได้ในรูปแบบของวิญญาณ

ด้วยวาสนาชักนำ แหวนวงนี้จึงตกมาอยู่ในมือของซูเสวียน

หญิงสาวชุดแดงเห็นว่าซูเสวียนมีพรสวรรค์ไม่เลว จึงรับเขาไว้เป็นศิษย์

ซูเสวียนเองก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรของเขารวดเร็วจนน่าทึ่ง

ความจริงแล้ว หญิงสาวชุดแดงสามารถเลือกที่จะไปจุติใหม่ได้ แต่เนื่องจากนางยังไปไม่ถึงขอบเขตตู้เจี๋ย หากไปกำเนิดใหม่ ความทรงจำในชาติภพนี้อาจสูญหายไป

นางถูกคนใกล้ชิดลอบกัด ความแค้นฝังลึกรอวันชำระ

การรับซูเสวียนเป็นศิษย์ ส่วนหนึ่งก็เพื่อความหวังลึกๆในใจ... หวังว่าสักวันหนึ่งเมื่อซูเสวียนบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จ เขาจะช่วยสร้างกายเนื้อให้นางใหม่

หากทำเช่นนั้น นางจะไม่ต้องดำรงอยู่ในรูปลักษณ์วิญญาณอีกต่อไป

และวิธีการเกิดใหม่ในรูปแบบนี้ จะช่วยให้นางรักษาความทรงจำทั้งหมดเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์

“ข้าเองก็ต้องแสดงความยินดีกับเจ้าด้วย เคล็ดวิชาไท่เสวียนอี้ฉีของเจ้า บัดนี้ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นสูงแล้ว ระดับพลังก็บรรลุสู่ขอบเขตสร้างรากฐานอย่างแท้จริง ไม่ใช่เพียงผู้บำเพ็ญหน้าใหม่อีกต่อไป” หญิงสาวชุดแดงเผยรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยเสน่ห์เย้ายวนโดยไม่ตั้งใจ

ซูเสวียนมองตาค้าง ความรู้สึกรุ่มร้อนพลันบังเกิดในใจ

ลึกๆแล้วเขามีความรู้สึกพิเศษบางอย่างต่ออาจารย์ผู้นี้ เพียงแต่ไม่กล้าแสดงออกไป

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะการสั่งสอนของท่านอาจารย์” ซูเสวียนยิ้มตอบ

ขณะเดียวกัน เขาก็นึกถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เคล็ดวิชาไท่เสวียนอี้ฉีเป็นวิชาชั้นยอด แต่ในช่วงแรกของการฝึกมีข้อจำกัดร้ายแรงประการหนึ่ง คือห้ามใกล้ชิดสตรีเพศมากเกินไป มิฉะนั้นจะเกิดผลร้ายแรงตามมา

แต่บัดนี้ เขาสำเร็จวิชาขั้นสูงแล้ว ข้อจำกัดดังกล่าวจึงไม่มีอยู่อีกต่อไป

แม้ซูเสวียนจะมีหญิงสาวรายล้อมมากมาย แต่เพราะข้อจำกัดนี้ เขาจึงต้องรักษาระยะห่าง อย่างมากที่สุดก็เพียงจับมือถือแขน

กล่าวคือ... ในที่สุดซูเสวียนก็สามารถกระทำสิ่งที่อยากแต่ไม่กล้ามาตลอดได้แล้ว จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร?

“มีคนมา”

จู่ๆหญิงสาวชุดแดงก็เอ่ยขึ้น ร่างเงาของนางกลายเป็นลำแสงพุ่งกลับเข้าไปในแหวนบนนิ้วของซูเสวียน

ไม่นานนัก ชายหนุ่มในชุดศิษย์ตำหนักเฟยอวิ๋นก็ปรากฏตัวขึ้นที่ยอดเขา และเดินตรงเข้ามาหาซูเสวียน

ตอนที่ซูเสวียนดูดซับพลังจากชีพจรปฐพี พื้นที่รอบๆมีม่านพลังธรรมชาติกางกั้นไม่ให้คนภายนอกรบกวน

แต่เมื่อพลังงานถูกดูดซับจนหมด ม่านพลังนั้นก็สลายไปเอง

ซูเสวียนจำได้ว่าคนผู้นี้เป็นศิษย์ตำหนักเฟยอวิ๋นที่สวีอ้าว ว่าที่พ่อตาของเขาไว้วางใจ

“คุณชายซู ท่านจ้าวนิกายเชิญท่านไปที่ตำหนักเฟยอวิ๋นขอรับ” ศิษย์หนุ่มกล่าวด้วยความนอบน้อม

“ข้ากำลังจะไปพอดี” ซูเสวียนยิ้มรับ

คนที่เขาชอบที่สุดย่อมหนีไม่พ้นคุณหนูใหญ่ที่เขารู้จักเป็นคนแรก

หลังจากข้อจำกัดของวิชาหายไป คนแรกที่ซูเสวียนหมายตาจะ ‘จัดการ’ ก็คือคุณหนูใหญ่คนนี้นี่แหละ

สมัยเป็นบอดี้การ์ดให้คุณหนู เขาต้องรองรับอารมณ์และโดนดูถูกสารพัด ถึงเวลา ‘แก้แค้น’ ให้สาสมเสียที!

“คุณชายซู เรื่องนี้ด่วนมาก เรารีบออกเดินทางกันเถอะขอรับ” ศิษย์หนุ่มเร่งเร้า

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ตำหนักเฟยอวิ๋นงั้นรึ?” ซูเสวียนสังเกตเห็นความร้อนรนจากสีหน้าของอีกฝ่าย

“ตระกูลหวังจู่ๆก็มีนายน้อยคนใหม่โผล่มา แถมพอไปปลุกสายเลือดที่เขตบรรพชน ดันกลายเป็นกายาวิญญาณโดยกำเนิดในตำนานอีก” ศิษย์หนุ่มอธิบาย

“นายน้อยคนใหม่นี่สงสัยจะเป็นมารราคะกลับชาติมาเกิด มันเล่นสั่งให้ทุกนิกายในเขตบูรพาส่งสาวงามที่ยังไม่ออกเรือนไปให้มันเลือกถึงที่”

“คุณหนูใหญ่กับคุณหนูรองยังไม่ออกเรือน ย่อมหนีไม่พ้นคำสั่งนี้ ท่านจ้าวนิกายกำลังกลุ้มใจหนัก เลยอยากเชิญคุณชายซูไปปรึกษาขอรับ”

ซูเสวียนพยักหน้า แววตาคมกริบฉายประกายอำมหิต

เขากับตระกูลหวังมีความแค้นฝังลึกกันอยู่แล้ว ตอนนี้นายน้อยคนใหม่นั่นยังกล้ามายุ่งกับผู้หญิงของเขาอีก ช่างรนหาที่ตายจริงๆ

“นายน้อยคนใหม่งั้นรึ? ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร กล้ามาแย่งผู้หญิงของข้า มีแต่ความตายเท่านั้นที่รอเจ้าอยู่” ซูเสวียนแค่นเสียงเย็น ก่อนจะกระโดดขึ้นจากสระน้ำ ใช้พลังวิญญาณระเหยหยดน้ำบนร่างจนแห้งสนิท แล้วโบกมือสั่งการ

“ไป!”

พลังวิญญาณสายหนึ่งห่อหุ้มร่างศิษย์หนุ่ม พาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ามุ่งหน้าไปยังตำหนักเฟยอวิ๋นด้วยความเร็วสูง

ศิษย์หนุ่มรู้สึกวิงเวียนไปชั่ววูบ พอตั้งสติได้ก็พบว่าตนเองลอยอยู่กลางอากาศเสียแล้ว ต้นไม้ใบหญ้าเบื้องล่างดูเล็กจิ๋วไปถนัดตา

ความศรัทธาในตัวซูเสวียนพลันพุ่งพรวดขึ้นมาในใจ

พลังของคุณชายซูรุดหน้าไปไกลกว่าเดิมหลายขุมนัก

ต้องไม่ลืมว่า... เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบต้นๆเท่านั้น

คนเหมือนกันแท้ๆ ทำไมถึงต่างกันได้ขนาดนี้?

แต่นี่นับเป็นข่าวดีของตำหนักเฟยอวิ๋น

ดูท่าวิกฤตครั้งนี้ ตำหนักเฟยอวิ๋นน่าจะรอดพ้นไปได้

คุณหนูรองสวีชิงถงช่างตาถึงจริงๆ ที่เลือกบุรุษได้ยอดเยี่ยมปานนี้

ผิดกับคุณหนูใหญ่สวีชิงเสวียน ที่ดันไปคว้าลูกเศรษฐีจากโลกมนุษย์มาเป็นคนรัก

ในโลกมนุษย์ การเป็นลูกเศรษฐีอาจจะยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่ในแดนศักดิ์สิทธิ์... กฎแห่งความแข็งแกร่งคือสัจธรรม

ลูกเศรษฐีอะไรนั่นเทียบไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บซูเสวียน จะคู่ควรกับคุณหนูใหญ่แห่งตำหนักเฟยอวิ๋นได้อย่างไร?

ศิษย์ในนิกายหลายคนคิดเช่นนี้ ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว

เพียงแต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆก็เท่านั้น

......

“ฮัดชิ้ว!”

หวังฮ่าวหรานที่อยู่ในตระกูลหวังจู่ๆก็จามออกมาเสียงดัง

*****