บทที่ 670 คำเชิญ

หวังฮ่าวหรานโอบเอวฉินฮวาเมิ่งเดินเลี่ยงฝูงชนออกมาตามเส้นทางอันเงียบสงบริมแม่น้ำ

“ไอ้สารเลวเย่ซวนเทียนนั่น... ตายหรือยังคะ?” ฉินฮวาเมิ่งกอดแขนเขาแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดหวัง

“ถ้าฆ่าง่ายขนาดนั้นคงไม่ใช่เย่ซวนเทียนหรอก” หวังฮ่าวหรานแสร้งถอนหายใจยาว

เย่ฟานได้รับบาดเจ็บสาหัสและร่วงลงไปในแม่น้ำ อาศัยจังหวะชุลมุนดำน้ำหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

แต่การถอนหายใจของหวังฮ่าวหรานเป็นเพียงการแสดงละครตบตาฉินฮวาเมิ่งเท่านั้น

เขาไม่เคยคิดว่าหลงเฉียนซานจะมีปัญญาฆ่าเย่ฟานได้อยู่แล้ว

พลังที่เขามอบให้หลงเฉียนซานนั้นเทียบเท่ากับขอบเขตรวมปราณขั้นเก้าเท่านั้น ซึ่งการทำร้ายเย่ฟานจนบาดเจ็บสาหัสได้ขนาดนี้ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้ว

เย่ฟานเป็นถึงตาแก่พันปีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน ลูกไม้แพรวพราวสารพัด จะเอาตัวรอดย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

“น่าเสียดายจัง” ฉินฮวาเมิ่งบ่นอุบอย่างผิดหวัง

“ไม่เป็นไรหรอก ครั้งนี้พลาด ครั้งหน้ายังมีโอกาส” หวังฮ่าวหรานปลอบโยน

“งั้น... ตอนนี้เราไปที่ ‘ซินหยาเสี่ยวจู้’ กันเลยไหมคะ?” ฉินฮวาเมิ่งปรับอารมณ์ให้สดใสขึ้น แล้วเอ่ยชวน

“อืม ไปกันเถอะ” หวังฮ่าวหรานพยักหน้ารับ

......

อีกด้านหนึ่ง

เย่อู๋เหินและหลงเฉียนซานมองตามแผ่นหลังของหวังฮ่าวหรานจนลับสายตา ก่อนจะค่อยๆละสายตากลับมา

“ที่แท้นายก็ยืมพลังคนอื่นมา... ดูเหมือนช่องว่างระหว่างเราจะไม่ได้ห่างกันอย่างที่ฉันคิดสินะ” เย่อู๋เหินถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอได้ยินบทสนทนาระหว่างหลงเฉียนซานกับหวังฮ่าวหรานเมื่อครู่ จึงรู้ความจริงว่าพลังนั่นไม่ใช่ของหลงเฉียนซาน

“เรื่องการประลองของเรา... ให้ถือว่าโมฆะไปซะ” หลงเฉียนซานหันมามองเย่อู๋เหิน แล้วประกาศขึ้นดื้อๆ

“หือ? ทำไมล่ะ?” เย่อู๋เหินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าเป็นสหายของท่านอาจารย์ ข้าไม่อยากห้ำหั่นกับเจ้าจนถึงชีวิต แต่หากเจ้ายังยืนกรานจะสู้ ข้าก็พร้อมสนอง” หลงเฉียนซานตอบเสียงเรียบ

“งั้นก็ช่างมันเถอะ” เย่อู๋เหินรีบตัดบททันที

เธอเองก็ไม่ได้พิสมัยการสู้รบตบมือกับตาแก่นี่สักเท่าไหร่ ที่ตกลงรับคำท้าก็เพราะโดนบีบบังคับต่างหาก

หลงเฉียนซานขู่ว่าถ้าไม่สู้ เขาจะไปอาละวาดไล่ฆ่าคนในเมืองหลวง

เย่อู๋เหินไม่มีทางเลือก จึงต้องจำใจรับการประลอง

“เย่อู๋เหิน... ข้าไปก่อนล่ะ” หลงเฉียนซานร้อนใจอยากรีบไปทำงานให้อาจารย์

“เดี๋ยวก่อน” เย่อู๋เหินเรียกไว้

“มีอะไรอีก?” หลงเฉียนซานขมวดคิ้ว

“จากนี้ไป จะทำอะไรก็คิดหน้าคิดหลังให้ดี อย่าเที่ยวไปฆ่าใครส่งเดชอีกล่ะ” เย่อู๋เหินเตือนสติ

“ไม่ต้องมาสอนหรอก ข้าเป็นศิษย์ของเขาแล้ว ทุกการกระทำย่อมต้องระวังไม่ให้เสื่อมเสียถึงชื่อเสียงอาจารย์” หลงเฉียนซานตอบอย่างภาคภูมิใจ

“คิดได้แบบนั้นก็ดีแล้ว” เย่อู๋เหินยิ้มบางๆ

“แต่อย่าเพิ่งดีใจไป... หากท่านอาจารย์สั่ง ไม่ว่าใครหน้าไหน ข้าก็สังหารทิ้งได้ทั้งนั้น” แววตาของหลงเฉียนซานวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิต ก่อนจะทิ้งท้ายไว้อย่างน่าขนลุก

รอยยิ้มของเย่อู๋เหินจางหายไป คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความกังวล แต่เพียงครู่เดียวก็คลายออก

แม้จะเพิ่งเคยเจอหวังฮ่าวหรานแค่ครั้งเดียว แต่ดูจากบุคลิกท่าทาง เขาดูไม่มีพิษมีภัย ไม่น่าจะเป็นคนเลวร้ายอะไร

คงไม่สั่งให้หลงเฉียนซานไปทำเรื่องชั่วช้าหรอกมั้ง?

ระหว่างที่เย่อู๋เหินกำลังครุ่นคิด หลงเฉียนซานก็ก้าวเดินบนผิวน้ำ มุ่งหน้าเข้าสู่ฝั่งไปแล้ว

เย่อู๋เหินละสายตากลับมา มองไปทางทิศที่ตั้งของเมืองหลวง

เรื่องทางนี้จบแล้ว ถึงเวลาต้องกลับไปประจำการเสียที

ประการแรก เมืองหลวงขาดเธอไม่ได้

ประการที่สอง เธอต้องรีบนำเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองมหัศจรรย์ไปรายงานให้อาจารย์ทราบ

อาจารย์ของเธอกำลังเก็บตัวเพื่อทะลวงด่านเข้าสู่ระดับใหม่ ก่อนปิดด่านกักตน ท่านสั่งไว้ว่า ‘ถ้าฟ้าไม่ถล่ม อย่ามารบกวน’

ตอนนี้ฟ้าอาจจะยังไม่ถล่ม แต่การปรากฏตัวของยอดฝีมือ ‘ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์’ ถือเป็นเรื่องใหญ่หลวงที่มองข้ามไม่ได้ จำเป็นต้องรายงานให้อาจารย์ทราบโดยด่วน

......

บนฝั่งแม่น้ำ จัวชิวเฉินอวี้กำลังหน้าบานเป็นกระด้ง ดีดลูกคิดในใจคำนวณกำไรที่จะได้รับอย่างมีความสุข

ผู้เฒ่าจัวชิวและจัวชิวลั่วเหยียนเห็นอาการของเธอแล้วก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

ถึงจะไม่รู้ตัวเลขที่แน่นอน แต่ดูจากความยินดีขั้นสุดของจัวชิวเฉินอวี้แล้ว ยอดเดิมพันต้องสูงลิบลิ่วแน่นอน

ผู้คนบนฝั่งพยายามชะเง้อคอมองไปกลางแม่น้ำ แต่เพราะละอองน้ำที่ฟุ้งกระจายทำให้เห็นภาพไม่ชัดเจน เห็นเพียงเงาคนลางๆ

ผ่านไปพักใหญ่ เงาร่างสองสายก็หายไป เหลือเพียงเงาหนึ่งเดียวที่กำลังเดินเหยียบผิวน้ำตรงมายังริมฝั่ง

พอเข้ามาใกล้ ทุกคนถึงเห็นชัดเจนว่าเป็นหลงเฉียนซาน

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและเทิดทูนของฝูงชน หลงเฉียนซานก้าวขึ้นมาบนฝั่งอย่างสง่างาม

“คนตระกูลจัวชิวแห่งฉางโจวอยู่ที่ไหน?” หลงเฉียนซานกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วตะโกนถามเสียงเข้ม

ผู้ฝึกยุทธที่รู้จักตระกูลจัวชิวต่างพากันหันขวับไปมองกลุ่มสามคนปู่หลานเป็นตาเดียว

สามคนปู่หลานที่กำลังฝันหวานถึงกองเงินกองทองสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

หน้าตาของหลงเฉียนซานดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี แถมยังทำหน้าถมึงทึงบอกบุญไม่รับอีกต่างหาก

จู่ๆมาเรียกหาแบบเจาะจงขนาดนี้ ดูทรงแล้วน่าจะมาหาเรื่องมากกว่ามาดี

สายตาของผู้คนรอบข้างเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจ

ผู้เฒ่าจัวชิว จัวชิวลั่วเหยียน และจัวชิวเฉินอวี้ต่างหน้าซีดเผือด ทำอะไรไม่ถูก

หรือนี่จะเป็นทุกขลาภ? หัวเราะร่าอยู่ดีๆจะต้องมานั่งร้องไห้ซะแล้ว?

ความน่าสะพรึงกลัวของหลงเฉียนซานเมื่อครู่ ทั้งสามคนเห็นมากับตา

ถ้าเขาคิดจะทำอะไรพวกตนจริงๆ ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนก็คงไม่รอด

“ท่านปรมาจารย์หลง... ไม่ทราบว่าตระกูลจัวชิวของข้าไปล่วงเกินท่านเรื่องใดหรือ?” ผู้เฒ่าจัวชิวแม้จะกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังก้าวออกมายืนบังหลานสาวทั้งสองไว้ รวบรวมความกล้าถามออกไป

พร้อมกันนั้น เขาก็แอบโคจรลมปราณเตรียมพร้อมไว้แล้ว

ถ้าหลงเฉียนซานคิดจะลงมือจริงๆ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็จะปกป้องหลานสาวทั้งสองให้ถึงที่สุด

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับผิดคาด หลงเฉียนซานประสานมือคารวะ พร้อมกับพยายามฉีกยิ้มเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ผู้นำตระกูลจัวชิวเข้าใจผิดแล้ว อาจารย์ของข้าฝากมาเชิญพวกท่านไปร่วมสังสรรค์ที่ ‘ซินหยาเสี่ยวจู้’ ต่างหาก”

ท่าทีของหลงเฉียนซานทำเอาผู้เฒ่าจัวชิวตื่นตระหนกสุดตัว แต่ความสงสัยมีมากกว่า “ท่านปรมาจารย์หลง... ขออภัยที่เสียมารยาท ไม่ทราบว่าอาจารย์ของท่านคือผู้ใดหรือ?”

“ท่านอาจารย์บอกให้ข้าแจ้งเพียงว่าท่านแซ่ ‘หวัง’ แล้วพวกท่านจะเข้าใจเอง” หลงเฉียนซานตอบ

ผู้เฒ่าจัวชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกถึงใบหน้าของใครคนหนึ่งขึ้นมาได้ เขาหันขวับไปมองหลานสาวทั้งสองทันที

แววตาของหลานสาวทั้งสองเปล่งประกายด้วยความยินดี ชัดเจนว่าพวกเธอคิดเหมือนกันกับเขา

“เชิญทางนี้ ผู้นำตระกูลจัวชิว” หลงเฉียนซานผายมือเชื้อเชิญอย่างนอบน้อม

แม้เขาจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจัวชิวกับท่านอาจารย์ แต่ดูจากการที่ท่านให้เกียรติเชิญไปร่วมงานด้วยตัวเอง แสดงว่าต้องเป็นคนกันเองและมีความสำคัญไม่น้อย

หลงเฉียนซานจึงไม่กล้าเสียมารยาท

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์หลงที่ให้เกียรติ” ผู้เฒ่าจัวชิวประสานมือตอบรับด้วยความเกรงใจ

หลงเฉียนซานเดินนำหน้า เปิดทางให้สามคนปู่หลาน

ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ

ในหมู่คนดู มียอดฝีมือจากยุทธภพแฝงตัวอยู่ไม่น้อย

เห็นฉากนี้เข้า ทุกคนต่างก็มองตระกูลจัวชิวด้วยสายตาอิจฉาริษยา

ผู้เฒ่าจัวชิวมีชีวิตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยสัมผัสความรู้สึก ‘เหนือกว่า’ ขนาดนี้เป็นครั้งแรก เดินตัวปลิวแทบจะลอยได้

แต่ลึกๆแล้วเขาก็รู้ดีว่า ที่มีวาสนาขนาดนี้ก็เพราะบารมีความงามของหลานสาวทั้งสองอย่างจัวชิวเฉินอวี้และจัวชิวลั่วเหยียนนั่นแหละ

คุณปู่แบบเขา... ก็แค่พลอยได้อานิสงส์เกาะชายกระโปรงหลานไปด้วยเท่านั้นเอง

*****