บทที่ 656 แย่งซีนสำเร็จ

เมื่อเลขาสาวออกไปแล้ว ฉินฮวาเมิ่งก็จ้องมองหวังฮ่าวหรานเขม็ง ราวกับต้องการจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจของเขา

“พวกเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?”

“เมื่อวานที่โรงพยาบาล” หวังฮ่าวหรานตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ฉันหมายถึงก่อนหน้านั้นค่ะ” ฉินฮวาเมิ่งรีบแก้ความเข้าใจผิด

ได้ยินดังนั้น หวังฮ่าวหรานจึงแสร้งจ้องมองฉินฮวาเมิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แววตาแฝงความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่ยากจะคาดเดา

ผ่านไปชั่วอึดใจ เขาจึงเอ่ยออกมาเพียงสองคำ “ไม่เคย”

ฉินฮวาเมิ่งสังเกตเห็นแววตาคู่นั้น แม้จะอ่านไม่ออกว่าเป็นอารมณ์แบบไหน แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าทั้งสองต้องเคยรู้จักกันมาก่อนแน่ๆ

เพียงแต่เธอนึกไม่ออกจริงๆว่าเคยเจอเขาที่ไหน

หรือว่า... ความทรงจำบางช่วงของเธอหายไป?

ฉินฮวาเมิ่งครุ่นคิดในใจ แต่ก็รีบปัดความคิดนั้นทิ้งไป ความทรงจำของเธอปกติดี ไม่มีช่วงไหนขาดหายไปเลย

หรือว่าเขาจำคนผิด?

เมื่อคิดได้ดังนั้น จู่ๆฉินฮวาเมิ่งก็พูดโพล่งออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“ฉันชื่อฉินฮวาเมิ่ง เป็นลูกสาวคนโตของตระกูลฉินแห่งเมืองมหัศจรรย์ อายุยี่สิบเอ็ดปี...”

“เรื่องพวกนั้นผมรู้อยู่แล้ว” หวังฮ่าวหรานพูดแทรกขึ้นมาตัดบท

ไม่ใช่แค่ประวัติพื้นฐานหรือภูมิหลังของเธอ แต่เขารู้ลึกไปถึงสัดส่วนทรีไซซ์ของเธอด้วยซ้ำ...

คำพูดของเขาทำให้ฉินฮวาเมิ่งมั่นใจแทบจะทันทีว่าเขาไม่ได้จำคนผิด เขาตั้งใจมาหาเธอโดยเฉพาะ

ถ้าอย่างนั้น... คนที่ช่วยชีวิตเธอเมื่อวาน... ก็คือเขาใช่ไหม?

พอคิดได้แบบนี้ หัวใจดวงน้อยของฉินฮวาเมิ่งก็เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมจะไปเฝ้าข้างนอก” หวังฮ่าวหรานกล่าวตัดบท

ฉินฮวาเมิ่งพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้

หวังฮ่าวหรานหันหลังเดินตรงไปที่ประตู แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เปิดออกไป ฉินฮวาเมิ่งก็ตัดสินใจพูดหยั่งเชิงออกมา

“เรื่องที่ลานจอดรถเมื่อวาน... ขอบคุณมากนะคะ”

มือของหวังฮ่าวหรานที่กำลังเอื้อมไปจับลูกบิดประตูชะงักกึก นิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่ตอบอะไร

ความเงียบที่ปกคลุมห้องทำงานทำเอาฉินฮวาเมิ่งใจเต้นตุ้มๆต่อมๆด้วยความลุ้นระทึก ผ่านไปเนิ่นนานกว่าจะได้ยินเสียงตอบกลับจากเขา ด้วยน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกซับซ้อน

“คุณจำคนผิดแล้ว”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่า ฟังดูเหมือนเสียงของเย่ฟานในตอนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน

แม้ตาทิพย์จะทำให้เห็นภาพ แต่ไม่อาจได้ยินเสียง ทว่าหลังจากที่หวังฮ่าวหรานก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน ประสาทสัมผัสของเขาก็พัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดด

ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหน ขอเพียงเขาตั้งใจฟัง ก็สามารถได้ยินบทสนทนาได้ชัดเจน

และทันทีที่ประโยคนั้นหลุดจากปาก ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาทันที

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของนางรองฉินฮวาเมิ่งที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้นเป็น 60 (ความรักจากใจ)]

[ติ๊ง! โฮสต์เปลี่ยนแปลงเส้นเรื่องสำเร็จ ได้รับ 3,000 แต้มวายร้าย! ออร่าตัวเอกของเย่ฟานลดลง 150 แต้ม! ออร่าตัวร้ายของโฮสต์เพิ่มขึ้น 150 แต้ม!]

หวังฮ่าวหรานแอบยิ้มกริ่มในใจ แต่ภายนอกยังคงตีหน้านิ่ง เขาเพียงแค่เอียงหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นสันกรามคมชัดและใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาแก่ฉินฮวาเมิ่งแวบหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูเดินจากไป

ตอนนั้นเย่ฟานแสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่อยากให้ฉินฮวาเมิ่งรู้ตัวตน

ดังนั้น การที่หวังฮ่าวหรานเลือกที่จะปฏิเสธย่อมทำให้ฉินฮวาเมิ่งปักใจเชื่อยิ่งกว่าเดิมว่าเขาคือฮีโร่คนนั้น

และผลลัพธ์ที่ได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาเลือกถูก

ไม่อย่างนั้นระบบคงไม่แจ้งเตือนแบบนี้

กริ๊ก

เสียงประตูปิดลงเบาๆทิ้งให้ฉินฮวาเมิ่งอยู่ตามลำพังในห้องทำงาน

ใบหน้าขาวเนียนของประธานสาวแดงซ่านด้วยความตื่นเต้น

ถึงเขาจะไม่ยอมรับ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองเมื่อครู่มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ หวังฟานคนนี้คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวาน

สิ่งที่ยังค้างคาใจฉินฮวาเมิ่งอยู่ก็คือ... ทำไมเขาถึงต้องมาช่วยเธอ?

คำว่า ‘ติดค้าง’ ที่เขาเคยพูดไว้ มันหมายความว่ายังไงกันแน่? เธอนึกไม่ออกจริงๆ

แต่ฉินฮวาเมิ่งก็ไม่ได้ท้อแท้

ถึงเขาจะไม่ยอมรับ แต่ตอนนี้เขามาเป็นบอดี้การ์ดอยู่ใกล้ตัวเธอแล้ว วันพระไม่ได้มีหนเดียว ยังมีเวลาอีกถมเถให้เธอสืบหาความจริง

ฉินฮวาเมิ่งถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ตั้งแต่เกิดเรื่องลอบสังหาร เธอก็อยู่ในความหวาดระแวงมาตลอด

แต่ตอนนี้ความตึงเครียดเหล่านั้นดูจะบรรเทาลงไปมาก แทนที่ด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

ฉินฮวาเมิ่งปรับอารมณ์กลับมาเป็นปกติ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนถึงสามทุ่ม

ได้เวลาเลิกงานกลับบ้าน

ในฐานะบอดี้การ์ด หวังฮ่าวหรานย่อมต้องรับหน้าที่เป็นคนขับรถด้วย

เขาขับรถพาฉินฮวาเมิ่งมุ่งหน้าไปยังย่านที่พักอาศัยระดับไฮเอนด์ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทนัก

ฉินฮวาเมิ่งมีอสังหาริมทรัพย์ในครอบครองหลายแห่ง และเนื่องจากเหตุการณ์ลอบสังหารเมื่อเร็วๆนี้ ที่พักของเธอจึงไม่ได้เหมือนกันในแต่ละวัน

ปกติแล้วเธอจะไม่เลือกพักใกล้บริษัทขนาดนี้ และยิ่งหลังเกิดเรื่องเมื่อวาน เธอก็ไม่เคยวางแผนจะมานอนที่นี่เลย

คฤหาสน์หลังนี้จึงว่างเปล่า ไร้เงาคนรับใช้ เพราะทั้งหมดถูกสั่งย้ายออกไปหมดแล้ว บรรยากาศภายในจึงดูเงียบเหงาวังเวงชอบกล

“ฉันจะนอนห้องที่สองจากขวามือบนชั้นสอง ส่วนคุณ... เลือกนอนห้องไหนก็ได้ตามสบายเลย” ฉินฮวาเมิ่งพูดขึ้นขณะพาหวังฮ่าวหรานเดินเข้ามาในบ้าน

“บอดี้การ์ดคนก่อนๆของคุณก็พักอยู่ในบ้านเดียวกับคุณแบบนี้เหรอ?” หวังฮ่าวหรานแกล้งถาม

“เปล่าค่ะ พวกเขาต้องเฝ้ายามอยู่ข้างนอก เวลาพักเปลี่ยนกะก็นอนที่ป้อมยามหน้าบ้าน” ฉินฮวาเมิ่งตอบ

“แสดงว่า... ผมเป็นกรณีพิเศษสินะ?” หวังฮ่าวหรานจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ

ฉินฮวาเมิ่งหลบสายตาวูบหนึ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความประหม่า แต่ด้วยความที่เป็นถึงประธานบริษัท เธอจึงดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

“คุณทำงานคนเดียว ถ้าไม่ได้พักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้คงไม่มีแรงมาคุ้มกันฉันหรอกค่ะ เรื่องเฝ้ายามตอนกลางคืนไม่จำเป็นขนาดนั้น บ้านหลังนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยครบครัน ถ้ามีอะไรผิดปกติ เว้นแต่จะหลับเป็นตาย ยังไงก็ต้องรู้ตัวอยู่แล้ว” ฉินฮวาเมิ่งอธิบายเหตุผล

“งั้นผมนอนห้องข้างๆคุณแล้วกัน เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นจะได้เข้าไปช่วยทัน” หวังฮ่าวหรานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“อืม...” ฉินฮวาเมิ่งตอบรับในลำคอเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยบ่งบอกความตื่นเต้น

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอต้องอยู่ร่วมชายคากับผู้ชายที่ไม่ใช่คนในครอบครัวสองต่อสองแบบนี้

แน่นอนว่าที่เธอยอมก็เพราะเธอมีใจให้เขา

ถ้าเป็นบอดี้การ์ดคนอื่น อย่าหวังเลยว่าจะได้เหยียบเข้ามาในตัวบ้าน

ฉินฮวาเมิ่งพาหวังฮ่าวหรานขึ้นมาที่ชั้นสอง เธอหยุดยืนที่หน้าห้องนอนของตัวเอง แล้วชี้ไปที่ห้องข้างๆ

“ห้องนั้นมีห้องน้ำในตัว ของใช้ครบครัน เชิญตามสบายเลยนะคะ”

หวังฮ่าวหรานพยักหน้า แล้วเดินตรงไปยังห้องที่เธอชี้

ฉินฮวาเมิ่งมองส่งเขาจนหายลับเข้าไปในห้อง แล้วจึงเปิดประตูเข้าห้องตัวเองบ้าง

ความจริงเธอก็เริ่มง่วงแล้ว แต่ยังมีงานค้างที่ต้องเคลียร์ให้จบ

ปกติเธอมักจะทำงานลากยาวไปจนถึงตีสองตีสาม แล้วต้องตื่นตอนตีห้าหรือหกโมงเช้า

ทำงานหนักพักผ่อนน้อยแค่สามชั่วโมงแบบนี้ คนธรรมดาคงรับไม่ไหว

ฉินฮวาเมิ่งเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ภาระหน้าที่ของตระกูลที่แบกไว้บนบ่าบีบบังคับให้เธอต้องทำแบบนี้

ลึกๆแล้วเธอก็อยากเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

พอถึงวัยที่เหมาะสมก็แต่งงานกับผู้ชายที่ตนเองรัก เป็นภรรยาตัวน้อยคอยดูแลสามีและลูก ต่อให้ชีวิตจะเรียบง่ายธรรมดา เธอก็มีความสุขมากแล้ว

*****