บทที่ 654 ผิดแผน

หวังฮ่าวหรานเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ก็อดเป็นห่วงนางรองผู้น่าสงสารคนนี้ไม่ได้

แต่ความกังวลนั้นอยู่ได้ไม่ถึงวินาทีก็มลายหายไป

ถึงฉินฮวาเมิ่งจะเป็นแค่นางรอง แต่เธอก็เป็นตัวละครที่มีบทบาทสำคัญ คงไม่ดวงกุดตายง่ายๆแบบนี้หรอก

ถ้าเธอเป็นอะไรไปจริงๆ เนื้อเรื่องต่อจากนี้ของเย่ฟานจะเดินต่อยังไง?

เย่ฟานที่กลับชาติมาเกิดใหม่ มีเป้าหมายเพื่อแก้ไขเรื่องราวในอดีต

และชะตากรรมของฉินฮวาเมิ่งก็คือหนึ่งในความรู้สึกผิดที่ติดค้างอยู่ในใจเขา

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็ใช้ตาทิพย์กวาดตามองไปทั่วตึกสำนักงานต่อ และก็เป็นไปตามคาด... เขาเจอตัวเย่ฟานแล้ว

ดูจากทิศทางที่เย่ฟานมุ่งหน้าไป ชัดเจนว่ากำลังตรงดิ่งไปหาฉินฮวาเมิ่ง

สถานการณ์วิกฤตของฉินฮวาเมิ่งเป็นเพียงเวทีที่จัดฉากไว้ให้เย่ฟานได้โชว์เทพเท่านั้นเอง

หวังฮ่าวหรานจึงทำเพียงเฝ้าดูอยู่ห่างๆโดยไม่เข้าไปขัดขวาง

เพราะเขาอ่านใจเย่ฟานออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

เย่ฟานจะช่วยฉินฮวาเมิ่งแน่นอน แต่เขาจะไม่ยอมเปิดเผยตัวตนหรือทำความรู้จักกับเธอ

หวังฮ่าวหรานยืนดูเหตุการณ์ดำเนินต่อไปอย่างใจเย็น

ฉินฮวาเมิ่งที่ถูกห้อมล้อมด้วยบอดี้การ์ดกำลังจะก้าวขึ้นรถตู้

ทันใดนั้น นักฆ่าที่ซุ่มรออยู่ก็พุ่งออกมาพร้อมอาวุธ มุ่งหมายจะสังหารฉินฮวาเมิ่ง

ปัง!

เสียงปืนดังกึกก้องทำลายความเงียบสงบของลานจอดรถชั้นใต้ดิน

ทว่ากระสุนนัดนั้นกลับพลาดเป้า ไม่โดนแม้แต่ปลายเส้นผมของฉินฮวาเมิ่ง

หวังฮ่าวหรานเห็นฉากนี้แล้วอดบ่นในใจไม่ได้ ‘นักฆ่าประสาอะไรวะ ระยะแค่นี้ยังพลาด?’

แต่บ่นไปก็เท่านั้น จริงๆแล้วจะโทษนักฆ่าก็ไม่ได้ ต้องโทษบทที่ถูกเขียนมาแบบนี้ต่างหาก

สิ้นเสียงปืน บอดี้การ์ดทั้งแปดที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีก็ระบุตำแหน่งคนร้ายได้ทันควัน หกคนชักอาวุธออกมาตอบโต้ ส่วนอีกสองคนรีบพาฉินฮวาเมิ่งหลบหนี

เลขาสาวข้างกายฉินฮวาเมิ่งกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

ส่วนตัวฉินฮวาเมิ่งเอง แม้จะไม่ถึงกับสติแตกกรีดร้องออกมา แต่ใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดก็บ่งบอกถึงความหวาดกลัวสุดขีด

ทั้งสองฝ่ายเปิดฉากสาดกระสุนใส่กันอยู่อึดใจหนึ่ง แต่ดูเหมือนจะเป็นการยิงขู่กันมากกว่า เพราะไม่มีใครโดนยิงจังๆสักคน

สุดท้าย นักฆ่าคนนั้นก็ตัดสินใจพุ่งออกมา ใช้อาวุธมีคมไล่ล่าฉินฮวาเมิ่งที่กำลังหนี

บอดี้การ์ดหกคนดาหน้าเข้าไปขวาง แต่เพียงไม่ถึงสิบวินาที ทั้งหมดก็ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงเรียบร้อย

บอดี้การ์ดอีกสองคนที่เหลือซึ่งทำหน้าที่คุ้มกันฉินฮวาเมิ่งเกรงว่าจะมีนักฆ่าซ่อนตัวอยู่อีก จึงพยายามถอยร่นอย่างระมัดระวัง ทำให้การเคลื่อนที่ค่อนข้างช้า

พวกเขาพาฉินฮวาเมิ่งไปที่หน้าลิฟต์ เพื่อจะพาเธอขึ้นไปชั้นบน

แต่โชคร้ายที่ลิฟต์จอดอยู่ชั้นอื่น กว่าจะลงมาถึงคงไม่ทันการ

นักฆ่าที่จัดการหกคนแรกเสร็จเรียบร้อย ตามมาทันกลุ่มของฉินฮวาเมิ่ง

บอดี้การ์ดสองคนสุดท้ายพยายามจะใช้อาวุธยิงสกัด แต่นักฆ่าไวกว่า ขว้างมีดสั้นสองเล่มเข้าใส่แม่นยำราวจับวาง

สองคนสุดท้ายร่วงลงไปกองกับพื้น ตายคาที่

เลขาสาวเห็นภาพสยดสยองตรงหน้า ก็ถึงกับช็อกหมดสติไปทันที

ฉินฮวาเมิ่งที่สวมส้นสูงวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล สะดุดล้มลงกับพื้น ลุกไม่ขึ้น

ใบหน้าสวยซีดเซียว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความแค้น ความโกรธ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นความสิ้นหวัง

นักฆ่าหน้านิ่งไร้อารมณ์ เดินไปดึงมีดออกจากศพบอดี้การ์ด เตรียมจะลงมือปิดบัญชีฉินฮวาเมิ่ง

และในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง... เย่ฟานก็ปรากฏตัวขึ้น

นักฆ่าเงื้อมีดขึ้นสุดแขน แต่ยังไม่ทันจะได้ฟันลงมา จู่ๆร่างกายก็อ่อนยวบยาบ ล้มฟุบลงไปขาดใจตายดื้อๆ

‘ช่างประจวบเหมาะอะไรขนาดนี้... ไม่เร็วไม่ช้าเกินไป...'

หวังฮ่าวหรานที่แอบดูด้วยตาทิพย์จากระยะไกลอดไม่ได้ที่จะค่อนขอดในใจ

เมื่อร่างของนักฆ่าล้มลง ภาพของเย่ฟานที่ปิดบังใบหน้ามิดชิดก็ปรากฏแก่สายตาของฉินฮวาเมิ่ง

หญิงสาวที่เพิ่งเฉียดประตูนรกมาหมาดๆ ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้

หลังจากจัดการนักฆ่าเสร็จ เย่ฟานก็ไม่พูดไม่จา เขาเพียงแค่มองฉินฮวาเมิ่งด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเตรียมจะจากไป

“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” ฉินฮวาเมิ่งร้องเรียก “ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะคะ บอกได้ไหมว่าคุณเป็นใคร?”

“เพียงผ่านมาเห็น ส่วนผมเป็นใคร คุณไม่จำเป็นต้องรู้” เย่ฟานหันหลังให้ ดัดเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“แต่คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันต้องตอบแทนคุณให้ได้” ฉินฮวาเมิ่งยืนกราน

“ไม่จำเป็น...” เย่ฟานเว้นจังหวะไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “นี่คือสิ่งที่ผมติดค้างคุณ”

“ติดค้างฉัน?” ฉินฮวาเมิ่งทวนคำอย่างงุนงง “แสดงว่าเรารู้จักกันเหรอคะ? ตกลงคุณเป็นใครกันแน่!?”

เย่ฟานนิ่งเงียบ ไม่ตอบคำถามใดๆ แล้วก้าวเท้าเดินจากไปดื้อๆ

ฉินฮวาเมิ่งเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ อยากเห็นหน้าผู้มีพระคุณใจจะขาด เธอพยายามจะลุกขึ้นวิ่งตาม แต่เมื่อกี้ตอนล้มข้อเท้าพลิก พอขยับตัวก็เจ็บแปลบจนต้องล้มลงไปนั่งกองกับพื้นอีกครั้ง

เย่ฟานได้ยินเสียงข้างหลัง ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็กัดฟันไม่หันกลับไปช่วยพยุง

เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าชาตินี้จะไม่ข้องเกี่ยวกับเธออีก จึงต้องรักษาระยะห่างไว้

หัวใจของเขามีเพียงฟางโหยวรั่ว ในเมื่อตอบรับความรักของฉินฮวาเมิ่งไม่ได้ ก็ไม่ควรไปยุ่งกับเธอให้เสียใจภายหลัง

เย่ฟานยืนนิ่งอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะแข็งใจก้าวเดินต่อไปจนลับสายตาฉินฮวาเมิ่ง

ฉินฮวาเมิ่งมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆหายไปอย่างเหม่อลอย นานสองนานกว่าจะรู้สึกตัว

หวังฮ่าวหรานที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ขมวดคิ้วมุ่น

เพราะสายตาของฉินฮวาเมิ่งเมื่อครู่นี้... มันดูแปลกๆชอบกล

ลานจอดรถมีกล้องวงจรปิด หลังเย่ฟานจากไปไม่นาน ทีมบอดี้การ์ดของบริษัทก็แห่กันมาเคลียร์พื้นที่

ฉินฮวาเมิ่งที่ยังขวัญเสียและข้อเท้าแพลงถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลทันที

หวังฮ่าวหรานเห็นดังนั้น จึงแกล้งทำเนียนว่าขาเจ็บ แล้วตามไปโรงพยาบาลเดียวกัน กะว่าจะสร้างสถานการณ์ ‘บังเอิญเจอ’ สักหน่อย

แต่ทว่า การคุ้มกันฉินฮวาเมิ่งแน่นหนามาก คนนอกแทบไม่อาจเข้าถึง

หวังฮ่าวหรานทำได้แค่เดินสวนกันแวบหนึ่งเท่านั้น

แต่สำหรับเขา... แค่แวบเดียวก็เพียงพอแล้ว

เขาสั่งการระบบทันที

[ติ๊ง! ออร่านางรองของเป้าหมายสูงเกินไป และเป้าหมายมีคนในใจอยู่แล้ว การใช้งาน ‘ออร่าเสน่ห์ระดับกลาง’ ล้มเหลว]

[โฮสต์สามารถเลือกจ่าย 200,000 แต้มวายร้าย เพื่ออัปเกรดเป็น ‘ออร่าเสน่ห์ระดับสูง’ ได้]

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ หวังฮ่าวหรานถึงกับเซ็ง

เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นตอนเจอเฟิ่งเหราครั้งแรก

ตอนนั้นออร่าเสน่ห์ของเขายังเป็นแค่ระดับต้น ส่วนเฟิ่งเหรามีออร่านางรองสูงลิ่ว เขาเลยต้องอัปเกรดเป็นระดับกลาง

แต่ตอนนั้นใช้แต้มวายร้ายไม่เยอะเท่าไหร่ เขาเลยยอมจ่าย

แต่คราวนี้ จากระดับกลางไปสูง ต้องใช้ถึงสองแสนแต้ม! นี่มันปล้นกันชัดๆ

ตอนนี้เขามีแต้มวายร้ายสะสมอยู่ไม่ถึงห้าแสนด้วยซ้ำ

หวังฮ่าวหรานจึงพับโครงการอัปเกรดออร่าไว้ก่อน

ตอนที่เดินสวนกัน ฉินฮวาเมิ่งก็แค่ตะลึงในความหล่อของหวังฮ่าวหรานไปแวบหนึ่ง แต่หลังจากนั้นก็เมินเฉยแล้วหันไปทางอื่น

หวังฮ่าวหรานถอนหายใจยาว

ฉินฮวาเมิ่งคนนี้แพ้ทาง ‘วีรบุรุษช่วยสาวงาม’ ขนาดนั้นเลยเหรอ?

ขนาดยังไม่เห็นหน้าเย่ฟานชัดๆ ก็ตกหลุมรักเข้าให้แล้ว?

แต่พอลองคิดดู ในสถานการณ์เฉียดตายแบบนั้น จู่ๆก็มีคนมาช่วยชีวิตไว้ ความประทับใจย่อมรุนแรงมากจริงๆ

พลาดแล้วแฮะ...

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาคงออกโรงช่วยฉินฮวาเมิ่งเองตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ก็ยังไม่ถึงกับแย่ซะทีเดียว

เพราะเย่ฟานไม่ได้เปิดเผยใบหน้า คนที่ฉินฮวาเมิ่งตกหลุมรักจึงเป็นเพียง ‘บุคคลปริศนา’ ที่ไม่มีตัวตนชัดเจน

พูดอีกอย่างคือ... คนคนนั้นจะเป็นเย่ฟานก็ได้ หรือจะเป็นเขาก็ได้เหมือนกัน!

*****