ตอนที่ 1287 นี่มันรังแกกันชัดๆ

หยู่ฉินหลานอุทานด้วยความประหลาดใจ

"ในยุคปัจจุบันไม่มีจอมเวทมิติระดับราชันเลยเหรอ?"

ลัวไน่เม้มริมฝีปาก เลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง

"ก็ฟันธงไม่ได้ขนาดนั้นหรอกค่ะ อาจจะมีก็ได้ เพียงแต่ผู้น้อยไม่ทราบเท่านั้นเอง"

หยู่ฉินหลานแสดงสีหน้าผิดหวัง ถอนหายใจพลางกล่าว

"ฟังเธอพูดแบบนี้ แสดงว่าวงเวทนี้คงวาดออกมาไม่ได้แล้วสิเนี่ย!"

ลัวไน่ส่ายหน้า ไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้

มู่เหลียงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดโพล่งออกมาว่า

"ลัวไน่ เธอสอนฉันวาดวงเวทหน่อยสิ"

"เอ๊ะ ให้ฉันสอนท่านเจ้าเมืองเนี่ยนะคะ?"

ลัวไน่เบิกตากว้าง ราวกับได้ยินเรื่องสยองขวัญ

"อืม"

มู่เหลียงพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ลัวไน่ยิ้มเจื่อนๆ กล่าวด้วยความหวาดหวั่น

"ท่านเจ้าเมืองล้อเล่นแล้ว ฉันเป็นแค่จอมเวทระดับ 6 จะไปสอนท่านได้ยังไง..."

หยู่ฉินหลานกะพริบตาสีฟ้าน้ำทะเลมองมู่เหลียงด้วยความฉงน ก่อนจะเข้าใจในทันทีว่าเขาต้องการทำอะไร

มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้น ยกมือขึ้นตบหลังลัวไน่เบาๆ แล้วกล่าวอย่างสง่างาม

"ท่านเจ้าเมืองให้สอน เธอก็สอนไปเถอะ"

"...แต่ว่า"

ลัวไน่อ้าปากค้าง

"มีปัญหาอะไรอีกไหม?"

มู่เหลียงเงยหน้ามองเธอด้วยแววตาสงบนิ่ง

"ไม่มีค่ะ สอนก็สอน"

ลัวไน่รู้สึกอัดอั้นตันใจ แต่ก็ต้องจำใจตอบรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

เด็กสาวไม่กล้าปฏิเสธหรอกนะ นี่มันรังแกกันชัดๆ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"ท่านเจ้าเมือง ฉันวาดเป็นแต่วงเวทธาตุลมระดับ 6 แถมวาดได้แค่แบบเดียวด้วยค่ะ"

"อืม ต้องเตรียมอะไรบ้าง?"

มู่เหลียงถามเสียงเรียบ

ลัวไน่ตอบเสียงอ่อย

"แค่ผลึกอสูรหนึ่งก้อนค่ะ ถ้าจะให้ดีที่สุดควรเป็นของสัตว์อสูรธาตุลมระดับ 6"

มู่เหลียงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ ถามด้วยความสงสัย

"ต่ำกว่าระดับ 6 ใช้ไม่ได้เหรอ? แล้วผลึกอสูรธาตุอื่นก็ไม่ได้ด้วย?"

"ไม่ใช่ค่ะ ผลึกอสูรระดับ 4 หรือ 5 ก็ใช้ได้ แต่ประสิทธิภาพอาจจะด้อยลงมาหน่อย สู้ผลึกระดับ 6 หรือสูงกว่าไม่ได้ค่ะ"

ลัวไน่ส่ายหน้า

เธอทำหน้าจริงจังแล้วอธิบายต่อ

"เรื่องธาตุก็เหมือนกันค่ะ ผลึกอสูรธาตุอื่นก็ใช้ได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วผลลัพธ์ก็สู้ใช้ผลึกธาตุลมไม่ได้ แถมยังพังง่ายอีกด้วย"

"เข้าใจแล้ว..."

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ

เขาพลิกฝ่ามือ นำผลึกอสูรระดับ 6 ออกมาจากมิติเก็บของหลายก้อน ในจำนวนนั้นมีสองก้อนที่เป็นสีเขียว

ลัวไน่ตัวสั่นระริก อุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ท่านเจ้าเมือง ท่านเป็นจอมเวทมิติเหรอคะ?"

"ไม่ใช่"

มู่เหลียงตอบปัดๆ

ลัวไน่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำอย่างเหม่อลอย

"ไม่ใช่จอมเวทมิติ งั้นก็ต้องเป็นอุปกรณ์เวทมิติสินะ?"

"ไม่สำคัญหรอก รีบสอนฉันวาดวงเวทได้แล้ว"

มู่เหลียงโบกมือตัดบท

"ค่ะ"

ลัวไน่สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับจิตใจให้สงบ

เธอปรับลมหายใจไปพลางพูดไปพลาง

"ท่านเจ้าเมือง การวาดวงเวทต้องใช้สมาธิ ต้องทำจิตใจให้สงบ เพื่อให้พลังวิญญาณเสถียรค่ะ"

"พลังวิญญาณสินะ..."

มู่เหลียงหลุบตาลง ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอและยาวนานขึ้น

ลัวไน่มองมู่เหลียงด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่คน แต่เป็นผืนน้ำที่นิ่งสงบ

"สมกับเป็นท่านเจ้าเมือง!"

เธอลอบชื่นชมในใจ แต่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะชายหนุ่มตรงหน้าคือเจ้าเมืองเต่าทมิฬ

"แล้วไงต่อ?"

มู่เหลียงหันมาถาม

"ใช้พลังวิญญาณควบคุมธาตุเวท แล้ววาดวงเวทลงไปในผลึกอสูรค่ะ"

ลัวไน่พูดพลางยื่นมือไปหยิบม้วนหนังสัตว์ออกมาจากกระเป๋าคาดเอวใบเล็ก ส่งให้มู่เหลียงแล้วกล่าว

"ท่านเจ้าเมือง นี่คือวงเวทที่ฉันวาดเป็น ท่านลองดูได้ค่ะ"

มู่เหลียงเปิดม้วนหนังสัตว์ออกดู บนนั้นมีแผนผังวงเวทที่ซับซ้อนวาดอยู่ เพียงแต่เมื่อเทียบความซับซ้อนกับวงเวทมิติแล้ว มันต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ท่านเจ้าเมือง การวาดวงเวทต้องจำแผนผังให้แม่นยำ ห้ามมีความคลาดเคลื่อนแม้แต่นิดเดียวค่ะ"

ลัวไน่หยิบผลึกสัตว์อสูรขึ้นมาแล้วพูดต่อ

"เวลาวาด ความหนาบางของเส้นก็ต้องเท่ากันหมด สุดท้ายหัวกับท้ายต้องมาบรรจบกันจนเกิดเป็นวงจรปิดที่สมบูรณ์"

มู่เหลียงพยักหน้า

"อืม พอจะเข้าใจแล้ว เธอวาดให้ฉันดูก่อนรอบหนึ่งสิ"

"ได้ค่ะ"

ลัวไน่พยักหน้าช้าๆ

เธอหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง จิตใจก็สงบนิ่งอย่างสมบูรณ์

"ฉันจะเริ่มแล้วนะคะ"

ลัวไน่นั่งลง

มือข้างหนึ่งของเธอประคองผลึกสัตว์อสูรไว้ ส่วนอีกข้างใช้นิ้วชี้ลงไปบนผลึก ถ่ายเทพลังวิญญาณและธาตุลมเข้าไป แล้วเริ่มวาดแผนผังวงเวท

หยู่ฉินหลานผ่อนลมหายใจเบาๆ จ้องมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม แต่กลับพบว่าดูไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

เธอหันไปมองมู่เหลียง เห็นเขากำลังจดจ่ออย่างจริงจังเช่นกัน ดวงตาสีดำขลับทอประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ข้างใน

ลมหายใจของลัวไน่สม่ำเสมอ แต่บนหน้าผากกลับเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ นิ้วมือที่กำลังวาดวงเวทสั่นระริกเล็กน้อย

ภายในผลึกสัตว์อสูรกลางฝ่ามือ ปรากฏเส้นสายถี่ยิบขึ้นทีละเส้น นั่นคือแผนผังวงเวทที่เธอวาดขึ้นด้วยพลังวิญญาณ

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป ครึ่งชั่วโมงผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

"แฮ่ก แฮ่ก..."

ลมหายใจของลัวไน่เริ่มถี่กระชั้น มือที่วาดแผนผังวงเวทสั่นเทาหนักขึ้นเรื่อยๆ...

"จะไม่ไหวแล้วเหรอ?"

หยู่ฉินหลานกลั้นหายใจ รู้สึกตื่นเต้นแทนโดยไม่รู้ตัว

"น่าจะใกล้เสร็จแล้ว"

มู่เหลียงจ้องมองเส้นสายภายในผลึกอสูร ซึ่งทับซ้อนกับรูปทรงในม้วนหนังสัตว์เกือบสมบูรณ์แล้ว

ผ่านไปอีกสิบนาที ลัวไน่ถึงได้ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ แล้วลดมือที่สั่นเทาลง

วินาทีถัดมา ผลึกอสูรก็เปล่งแสงสีเขียวเจิดจ้า ธาตุลมพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน เจาะเข้าไปในผลึกและหลอมรวมเข้ากับแผนผังวงเวท

วู้ววว

วงเวทสว่างวาบขึ้น แสดงว่าการวาดวงเวทประสบผลสำเร็จ

ลัวไน่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า กล่าวอย่างดีใจ

"ท่านเจ้าเมือง ฉันทำสำเร็จแล้วค่ะ"

"อืม ลองทดสอบพลังดูสิ"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ที่นี่เหรอคะ?"

ลัวไน่อึ้งไปพลางกวาดตามองไปรอบห้องหนังสือ

มู่เหลียงถามเสียงเรียบ

"พลังทำลายล้างมันรุนแรงมากเหรอ?"

ลัวไน่พยักหน้า

"ใช่ค่ะ นี่เป็นวงเวทโจมตี พอเปิดใช้งานจะยิงคมมีดวายนออกมา ความรุนแรงเทียบเท่าการโจมตีเต็มกำลังของจอมเวทระดับ 6 เลยค่ะ"

"งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ออกไปข้างนอกกันเถอะ"

มู่เหลียงลุกขึ้นยืน แล้วก้าวเดินนำออกไป

หยู่ฉินหลานเดินตามออกไปพร้อมความอยากรู้อยากเห็น โดยมีลัวไน่ตามหลังมาติดๆ

ทั้งสามคนมาถึงลานกว้างด้านนอกพระราชวัง

"ตรงนี้กว้างพอแล้ว ลองดูเลย"

มู่เหลียงหันไปมองลัวไน่ ผายมือเป็นเชิงอนุญาต

"ค่ะ"

ลัวไน่พยักหน้ารัวเร็ว

เธอเดินขึ้นหน้าไปสองก้าว ชูผลึกสัตว์อสูรขึ้น แล้วค่อยๆ ถ่ายเทธาตุลมเข้าไป

วู้ววว...

เพียงชั่วพริบตา ผลึกอสูรก็ระเบิดแสงสีเขียวบาดตา คมมีดวายุสีเขียวยาวสองเมตรจำนวนหกสายปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งทะยานแหวกว่ายไปสู่ท้องฟ้าเบื้องหน้า

คมมีดวายุมีความเร็วสูงมาก จนดูเหมือนกำลังจะพุ่งชนเข้ากับพุ่มใบของต้นไม้แห่งชีวิต

"อี๊ย้า!"

เสียงแสดงความไม่พอใจดังมาจากเหนือศีรษะ หลิงเอ๋อปรากฏกายขึ้นกลางอากาศ

เห็นเพียงมือเล็กๆ เรียบเนียนของเธอสะบัดวูบเดียว คมมีดวายุที่พุ่งตรงเข้ามาก็แตกสลาย และเลือนหายไปในอากาศ

"เอ๊ะ?"

ลัวไน่เบิกตากว้าง

"พลังถือว่าใช้ได้"

มู่เหลียงวิจารณ์ด้วยท่าทีจริงจัง

" ท่านพ่อ!!"

หลานจิ่วร้องเรียกเสียงใส

เธอร่อนลงมาจากฟ้า โผเข้ากอดคอมู่เหลียง แล้วใช้แก้มเล็กๆ ถูไถอย่างออดอ้อน