ตอนที่ 1279 ฉันแย่งผู้ชายของน้องสาวไม่ได้…

ณ เมืองซาลุนเอ๋อ ภายในหอตำราของพระราชวัง

มู่เหลียงปิดหนังสือในมือ แล้วเสียบกลับคืนเข้าชั้นวาง พร้อมกับพูดสรุปเนื้อหาในหนังสือออกมาอย่างลื่นไหล

หยู่ฉินอี๋เงยหน้าขึ้นรับฟัง นี่คือหนังสือบันทึกประวัติศาสตร์ เนื้อหาค่อนข้างสะเปะสะปะ มีบันทึกอย่างละเอียดตั้งแต่เรื่องขี้ปะติ๋วไปจนถึงสาเหตุการสวรรคตของราชา

"ข้างหลังไม่ต้องเล่าแล้ว ฉันไม่สนใจหรอก"

หยู่ฉินอี๋พูดด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง

"ก็ได้"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ

เขามองไปทางหน้าต่าง เห็นแสงสว่างสาดส่องเข้ามาเป็นบริเวณกว้าง จึงหันกลับมาพูดว่า

"สว่างแล้ว คงต้องกลับแล้วล่ะ"

"อย่างนั้นเหรอ... งั้นคืนนี้จะมาอีกไหม?"

หยู่ฉินอี๋ถาม ดวงตาคู่สวยทอประกายวูบไหว

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"คืนนี้เหรอ ถ้าไม่ยุ่งก็จะมา"

"อื้ม"

หยู่ฉินอี๋พยักหน้าช้าๆ

มู่เหลียงกล่าวด้วยความห่วงใย

"ไม่ได้นอนทั้งคืน เธอกลับไปพักผ่อนให้สบายเถอะ"

"อื้ม"

หยู่ฉินอี๋รับคำเสียงเบา

"งั้น…ไปนะ"

มู่เหลียงลุกขึ้นเตรียมตัวจะจากไป

"อื้ม..."

หยู่ฉินอี๋ขยับปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เปล่งออกมาได้แค่คำเดียว

มู่เหลียงจากไปแล้ว เขาหายตัวออกจากหอตำราไปอย่างเงียบเชียบ

ภายในหอตำราเหลือเพียงหยู่ฉินอี๋เพียงลำพังอีกครั้ง

"ไปแล้ว"

หยู่ฉินอี๋ถอนหายใจยาวด้วยความอาลัย ในใจรู้สึกว่างโหวง

เธอยืนเหม่อลอยอยู่กับที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

เธอพึมพำกับตัวเองว่า

"ไม่ได้... ฉันจะแย่ง... ผู้ชายของน้องสาวไม่ได้"

...

อีกด้านหนึ่ง มู่เหลียงกลับมาถึงเมืองเต่าทมิฬ ร่อนลงจอดบนชั้นแปดของเนินสูง

เขาเดินเข้าไปในตำหนัก เหล่าสาวใช้ตัวน้อยที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานต่างพากันส่งเสียงทักทาย

"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านมู่เหลียง..."

เหยาเอ๋อ ป๋าฟู และคนอื่นๆ ทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"อรุณสวัสดิ์"

มู่เหลียงยิ้มตอบ

"มู่เหลียง อรุณสวัสดิ์จ้ะ"

เสียงอันเย้ายวนดังขึ้น ฮู่เตียนเดินบิดสะโพกนวยนาดเข้ามาหา

มู่เหลียงทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"อรุณสวัสดิ์ เมื่อคืนหลับสบายไหม?"

"ก็ไม่เลวนะ"

หางจิ้งจอกด้านหลังของฮู่เตียนแกว่งไกวเบาๆ แขนเรียวบางพาดลงบนไหล่ของมู่เหลียง

มู่เหลียงโอบเอวคอดกิ่วของสาวจิ้งจอกไว้อย่างเป็นธรรมชาติ ได้กลิ่นหอมเย้ายวนเตะจมูก ราวกับกลิ่นหอมของดอกไม้ที่เพิ่งผลิบานในยามเช้า

เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะถามด้วยความแปลกใจ

"ฉีดน้ำหอมเหรอ?"

ฮู่เตียนยิ้มยั่วยวน

"เป็นครีมอาบน้ำสูตรใหม่น่ะ โหย่วเฟ่ยเอามาให้ฉันลองเมื่อคืน"

"เธอวิจัยครีมอาบน้ำสำเร็จแล้วเหรอ?"

มู่เหลียงถามด้วยความประหลาดใจ

"น่าจะใช่แหละ ฉันก็ไม่ได้ถามอะไรมาก"

ฮู่เตียนยิ้มหวาน

"งั้นขอไปดูที่ห้องวิจัยหน่อย"

มู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงแจ่มใส

ฮู่เตียนคล้องแขนมู่เหลียง พูดอย่างสง่างามว่า

"ไปด้วยกันสิ กว่าอาหารเช้าจะเสร็จก็อีกตั้งครึ่งชั่วโมง"

"อื้ม ไปสิ"

มู่เหลียงหันหลังเดินไปยังตำหนักรองที่เป็นที่ตั้งของสถาบันวิจัย

เมื่อทั้งสองมาถึงตำหนักรอง ก็พบโหย่วเฟ่ยและอีเสออยู่ที่นั่น ทั้งคู่กำลังสุมหัวกันวิจัยแชมพูอยู่

"นี่พวกเธอคงไม่ได้อดนอนทั้งคืนใช่ไหม?"

มู่เหลียงเดินเข้าไปในสถาบันวิจัยแล้วเอ่ยถาม

"มู่เหลียง!!"

ดวงตาสีทองของโหย่วเฟ่ยเป็นประกายขึ้นมา

เธอรีบหันกลับมามองมู่เหลียง แต่ก็มองได้แค่แวบเดียว แล้วก็ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ อีก

"ท่านเจ้าเมือง!"

อีเสอรีบทำความเคารพอย่างนอบน้อม ไม่กล้าเรียกชื่อมู่เหลียงห้วนๆ เหมือนโหย่วเฟ่ย

"นอนอยู่นะ"

โหย่วเฟ่ยตอบเสียงอ้อมแอ้ม

มู่เหลียงเลิกคิ้วเล็กน้อย หันไปมองหญิงงามอสรพิษแล้วถามว่า

"เธอพูดซิ"

อีเสอไม่กล้าโกหก ก้มหน้าตอบว่า

"ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยค่ะ..."

โหย่วเฟ่ยแอบถลึงตาใส่อีเสอไปทีหนึ่ง

"..."

มู่เหลียงทำหน้าแบบ ว่าแล้วเชียว

เขายกมือขึ้นเขกหัวแม่สาวน้อยผมทองเบาๆ แล้วถามว่า

"หัดโกหกตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ก็กลัวมู่เหลียงจะเป็นห่วงนี่นา"

โหย่วเฟ่ยแก้ตัวด้วยความเขินอาย

มู่เหลียงหายโกรธ เขาหยิกแก้มเด็กสาวผมทองด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้วดุว่า

"รู้ว่า…ฉันเป็นห่วง…แล้วทำไมไม่นอน?"

"ไม่…ได้นอนคืนเดียวไม่เป็นไรหรอกน่า"

โหย่วเฟ่ยเถียงเสียงใส

มู่เหลียงได้ยินดังนั้นก็หันไปมองอีเสออีกครั้ง ถามย้ำว่า

"แค่คืนเดียวเหรอ?"

อีเสอกลั้นขำ ปลายหางฟาดพื้นไปมาซ้ายขวา ตอบตามความจริงว่า

"สองคืนแล้วค่ะ..."

"......"

"ฉันผิดไปแล้ว ครั้งหน้าจะไม่ทำอีกแล้ว"

โหย่วเฟ่ยข่มความอยากจะเขกหัวอีเสอเอาไว้ แล้วก้มหน้ายอมรับผิดอย่างรวดเร็ว

ยอมรับผิดแต่โดยดี แต่คราวหน้าก็กล้าทำอีก

"คราวที่แล้วเธอก็พูดแบบนี้"

มู่เหลียงพูดอย่างอ่อนใจ

"คราวนี้จริงๆ นะ!"

โหย่วเฟ่ยรีบยืนยัน

มู่เหลียงเตือนว่า

"ก็ได้ ถ้าคราวหน้าอดนอนหลายวันอีก ฉันจะปิดห้องวิจัยซะ"

"ไม่เอาน่า"

โหย่วเฟ่ยยกมือสาบาน

อีเสอกะพริบตาปริบๆ มองเด็กสาวผมทองที มองมู่เหลียงที รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ช่างซับซ้อนและละเอียดอ่อนเสียจริง

มู่เหลียงถามต่อ

"แล้วฟาเจสันล่ะ?"

"นาฬิกาชีวิตเขาเป๊ะมาก เดี๋ยวสายๆ ก็คงมา"

โหย่วเฟ่ยอธิบาย

มู่เหลียงดีดหน้าผากโหย่วเฟ่ยเบาๆ

"อื้ม เธอควรจะเอาอย่างเขานะ"

"เขาแก่แล้ว อายุตั้งปูนนั้นแล้ว ถึงต้องรักษาสุขภาพไงเล่า"

โหย่วเฟ่ยบ่นอุบอิบ

"คิกคิก... ถ้าเขาได้ยินเข้า คงด่าเธอเปิงแน่"

ฮู่เตียนหัวเราะขบขัน

อีเสอแอบมองหญิงสาวหางจิ้งจอก เสน่ห์เย้ายวนที่แผ่ออกมาจากทุกท่วงท่ากิริยา เป็นสิ่งที่เธอเลียนแบบไม่ได้เลยจริงๆ

โหย่วเฟ่ยหัวเราะแห้งๆ แล้วแอบชำเลืองมองมู่เหลียง

"ได้ยินฮู่เตียนบอกว่า เธอทำครีมอาบน้ำออกมาแล้วเหรอ?"

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อื้มๆ เดิมทีตั้งใจว่ารอให้พี่ฮู่เตียนลองใช้ก่อนค่อยบอกมู่เหลียงน่ะ"

โหย่วเฟ่ยอธิบาย

ฮู่เตียนยิ้มหวานหยด

"ฉันใช้แล้ว อาบสะอาดมาก ล้างเสร็จผิวลื่นไปหมด กลิ่นก็หอมมากด้วย"

มู่เหลียงหันไปทางโหย่วเฟ่ย พูดนุ่มนวลว่า

"ขอดูหน่อยสิ"

"ได้"

โหย่วเฟ่ยรับคำ

เธอหันหลังกลับไปหยิบขวดแก้วใบหนึ่งมาจากโต๊ะทำงาน ด้านในบรรจุของเหลวหนืดสีม่วงอ่อน

เธอเปิดฝาออกแล้วยื่นให้มู่เหลียง

"นี่"

มู่เหลียงรับขวดแก้วมา ใช้นิ้วควักครีมอาบน้ำออกมาเล็กน้อย สัมผัสลื่นมือ กลิ่นหอมฟุ้งเตะจมูกทันที

เขายกมือขึ้น ถลกแขนเสื้อเปิดแขนออกมา แล้วรวบรวมน้ำสะอาดมาชโลมแขนให้เปียก จากนั้นป้ายครีมอาบน้ำลงไป ถูไปมาเบาๆ

หลังจากถูไม่กี่ครั้ง ฟองเนื้อละเอียดก็นุ่มฟูขึ้นมาครึ่งแขน กลิ่นหอมยิ่งเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม

"ไม่เลวเลย"

มู่เหลียงมีสีหน้าประหลาดใจ

ครีมอาบน้ำที่โหย่วเฟ่ยทำขึ้น แทบไม่ต่างจากครีมอาบน้ำในชาติก่อนที่เขาเคยใช้ อย่างน้อยในแง่ของความรู้สึกตอนอาบ ก็ถือว่าใกล้เคียงมาก

เขารวบรวมน้ำสะอาด ล้างฟองออกจากแขน

มู่เหลียงถามอย่างครุ่นคิด

"ทำครีมอาบน้ำขวดหนึ่ง ต้นทุนเท่าไหร่?"

โหย่วเฟ่ยตอบเสียงใสซื่อ

"ถูกมากเลยค่ะ วัตถุดิบใช้น่าจะแค่ผลึกสัตว์อสูรชั้นต้นระดับทั่วไปห้าก้อนเอง"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ขายขวดละห้าร้อยผลึกอสูรระดับ 1 ก็แล้วกัน"

มู่เหลียงพูดออกมาอย่างเรียบง่าย

"ห้าร้อยผลึกอสูรระดับ 1 ต่อขวด!!"

อีเสอเบิกตากว้าง อุทานออกมาด้วยความตกใจ

ฮู่เตียนมองหญิงงามอสรพิษแวบหนึ่ง แล้วพูดเรียบๆ ว่า

"ไม่ได้หรอก กลิ่นนี้หอมพอๆ กับน้ำหอมเกรด A เลยนะ ตั้งราคาให้สูงกว่านี้หน่อยเถอะ ไม่งั้นคนอาจจะซื้อครีมอาบน้ำไปใช้แทนน้ำหอมหมด"

มู่เหลียงเห็นด้วย

"ก็จริง งั้นก็ตั้งราคาไว้ที่หนึ่งพันผลึกอสูรระดับ 1 ต่อขวดก็แล้วกัน"

ครีมอาบน้ำกลิ่นหอมฟุ้งเดิมทีก็เป็นสินค้าที่ทำมาเพื่อชนชั้นสูงอยู่แล้ว คนธรรมดาก็ใช้สบู่ก้อนต่อไป

เขาหันไปบอกโหย่วเฟ่ยว่า

"ทำครีมอาบน้ำแบบกลิ่นอ่อนๆ หรือแบบไม่มีกลิ่นออกมาด้วยนะ แล้วตั้งราคาลดหลั่นลงมาตามลำดับ"

"ได้ ง่ายนิดเดียว"

โหย่วเฟ่ยพยักหน้าอย่างว่าง่าย

อีเสอเริ่มจะวิญญาณหลุดลอยไปแล้ว หนึ่งพันผลึกอสูรระดับ 1 ต่อขวด จะมีคนซื้อจริงๆ เหรอเนี่ย?