จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 596

บทที่ 596: การกรรโชกอันแสนโหดร้าย

ในความเป็นจริง หมอผีซุมราห์เป็นคนที่ค่อนข้างยากจน ไม่เคยมีใครได้ยินเลยว่าเขาจะดรอบของดีลงมา

ไม้คทาของซุมราห์นั้นเป็นไอเท็มเฉพาะตัวและยังมีระดับประณีตด้วย แต่ก็มีเพียงผู้เล่นที่ไม่ได้อยู่ในระดับสูงเท่านั้นที่สนใจมัน สำหรับลูหลี่แล้ว เขาก็คิดว่ามันเป็นไอเท็มธรรมดาๆ

ส่วนปลอกแขนของซุมราห์นั้น ไม่มีทางเลยที่ทีมของลูหลี่จะสนใจมัน

"โอ้วว ... " ความฝันที่เหลืออยู่อุทานออกมาในขณะที่เธอลูทของจากศพ

มันเป็นปลอกแขนของซุมราห์งั้นเหรอ? ลูหลี่รู้สึกผิดหวังไปก่อนแล้ว เพราะปลอกแขนนั้นเทียบไม่ได้กับคทาเลย อย่างน้อยถ้าเป็นคทา ผู้เล่นในสมาคมส่วนหนึ่งก็คงต้องการมันอยู่

"... แม่พิมพ์... " ความฝันที่เหลืออยู่หายใจลึกๆพร้อมกับพูดออกมา

ลูหลี่รู้สึกตกใจมาก นี้มันไม่ถูกต้อง ปลอกแขนนั้นไม่ควรจะมาในรูปแบบแม่พิมพ์สิ มันควรจะเป็นแค่ปลอกแขนธรรมมาที่ลดความเสียหายกายภาพสิ

"อุปกรณ์ประเภทชุด!"เด็กสาวตัวน้อยรู้สึกพอใจอย่างมาก ที่ได้เห็นเพื่อนร่วมทีมของเธอจ้องมองมาที่เธออย่างงุ่มง่าม ดูเหมือนว่าพวกเขาคงไม่ได้เลยว่าเธอพูดอะไรออกไปบ้าง

"มันเป็นแม่พิมพ์ถุงมือระดับทอง" เมื่อเธอสนุกสนานมาพอแล้ว ความฝันที่เหลืออยู่ก็ได้เฉลยว่าไอเท็มที่แท้จริงคืออะไร

ถุงมือหมอผี (ทอง): แม่พิมพ์

ซึ่งลูหลี่เองก็จำได้ว่าในกระเป๋าของเขามี แม่พิมพ์เกราะวูดู (ทอง) ซึ่งมันเป็นชุดเซ็ตและในตอนนี้พวกเขาก็มีมันแล้วสองชิ้น

โชคไม่ดีเท่าไหร่ที่เซ็ตวูดูไม่เหมาะกับโจร

ไม่ใช่ว่าเซ็ตวูดูนั้นแย่และไม่ใช่ว่าลูหลี่เห็นแก่ตัวด้วย แค่เพราะเซ็ตไอเท็มนี้ไม่เหมาะกับมาสเรน เธอเป็นฮีลเลอร์และไม่จำเป็นต้องสร้างความเสียหาย ซึ่งไอ้เซ็ตหมอผีนี้จะมีประโยชน์กับนักบวชแห่งความมืดพอสมควร ทั้งเรื่องพลังรักษาและพลังในการสร้างความเสียหาย

"ให้มาสเรนเถอะ" ลูหลี่กล่าวในขณะที่เขาส่งมองอุปกรณ์ไป

"นอกจากนี้แล้ว ยังมีหนังสือทักษะฝนลูกบอลแห่งความมืดด้วย" ความฝันที่เหลืออยู่พูดขึ้นมาในขณะที่เธอหยิบหนังสือทักษะออกมา

"เชี้ยไรเนี้ย" ลูหลี่อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา ตั้งแต่เขาเล่นเกมมา เขาไม่เคยเห็นหนังสือทักษะฝนลูกบอลแห่งความมืดเลยและตอนนี้มันกลับดรอบลงมาเฉย

ระบบไรฟ่ะเนี้ย!

มันเป็นหนังสือทักษะของพ่อมด ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะตกเป็นของลูกชิ้นงา ซึ่งก็ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องสงสัยว่าทำไมหมอผีถึงดรอบหนังสือทักษะของพ่อมด แน่นอนว่าไม่มีคำอธิบายใดๆจะไปอธิบายได้

แม้ว่าพ่อมดจะเรียนรู้ทักษะฝนลูกบอลแห่งความมืดไปได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะยิงลูกบอลแห่งความมืดออกไปมากมาย มันก็แค่ทักษะพื้นที่ธรรมดาๆ

ในแง่ของความเสียหายแล้ว มันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าฝนแห่งไฟเลย

นอกจากนี้บอสยังทิ้งวัสดุที่หายากอย่าง เนื้อหมูของซุมราห์ ซึ่งใช้สำหรับทำอาหารได้

เมื่อทุกๆคนคิดเกี่ยวกับเรื่องที่ชายคนนี้ใช้เวลาไปกับศพตลอดทั้งวัน ผู้เล่นจำนวนมากต่างก็ไม่มีใครที่จะกล้ากินเนื้อหมูนี้

"เราทำได้ ในที่สุดเราก็ทำได้!"ในขณะที่กำลังกวาดล้างมอนสเตอร์ตามเส้นทาง ลูหลี่ก็ได้รับข้อความจากแฟรี่น้ำ ในขณะที่เขาเปิดมันขึ้นมาดู เขาก็ได้ยินเสียงของนักธุรกิจสาว

"ยินดีด้วย มีอยู่สองสามข้อสำหรับบอสตัวต่อไปที่เธอจะต้องจำไว้ เมื่อเธอไปถึงหลุมศพแล้ว จะมีซอมบี้ออกมา แต่อย่าเรียกมันออกมาเยอะในครั้งเดียว... "ลูหลี่ไม่คิดหรอกว่ามันจะสร้างปัญหาให้เธอ เพราะดูเหมือนปาร์ตี้ของสมาคมดิสซี่คอร์ดจะแข็งแกร่งมาก

"เดี๋ยวนะ นายกำลังพูดถึงบอสตัวต่อไป นายแพ้บอสตัวที่สามไหม?"แฟรี่น้ำรู้สึกแปลกใจมากจนเธอห้ามใจที่จะถามไม่ได้

"อืม" ลูหลี่คิดระยะหนึ่ง ก่อนที่ตัดสินใจจะไม่บอกความจริงให้เธอรู้ เพื่อที่เธอจะไม่ได้เจ็บปวด บางครั้งการไม่รู้อะไร ก็เป็นเรื่องที่ดีนะ

"ลูหลี่ นายแข็งแกร่งจริงๆ" แฟรี่น้ำพูดออกมาโดยไม่ได้อิจฉาอะไร เพราะเธอไม่มีแรงมากพอจะทำอย่างนั้น หลังจากที่เพิ่งจะผ่านบอสตัวที่สองมาหมาดๆหรอก

การที่มีผู้หญิงแสนงดงามมาชมว่าคุณแข็งแกร่ง ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็คงจะรู้สึกภาคภูมิใจ แต่ตัวลูหลี่นั้นยังคงมุ่งเน้นไปที่การจัดการมอนสเตอร์ต่อและไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลย ซึ่งเขาก็ยังคงอธิบายอย่างใจเย็นว่าควรระวังในจุดไหนบ้าง เรียกได้ว่าเขาเป็นมืออาชีพมาก

ในตอนนี้เอง สิ่งที่เขาควรจะสนใจที่สุดก็คือ บอสตัวที่สี่

ลูหลี่และคนอื่นๆได้มาถึงที่ลานกว้างแล้ว สถานที่แห่งนี้ควรจะถูกเรียกว่าจัตุรัสกลางเมืองมาก เพราะมันเป็นสถานที่ขนาดใหญ่ที่เหมาะสำหรับการฉลองเทศกาลอันแสนยิ่งใหญ่

มีโทรลทะเลทรายแห่งความโกรธเกรี้ยวอาศัยอยู่ในเต็นท์ภายในจัตุรัส พร้อมกับสัตว์ป่าแสนดุร้ายที่มันเลี้ยงไว้ เพื่อป้องกันผู้บุกรุกจากภายนอก ส่วนด้านในสุดของจัตุรัส ก็มีบันไดสูงขึ้นไปบนเวที

ซึ่งตรงนั้นก็มีโทรลที่ถือดาบยาวยืนอยู่บนเวที เขาคือ เพชณฆาตทะเลทรายแห่งความโกรธเกรี้ยว

ไม่ชัดเจนว่ามีอะไรอยู่ในกรงขังที่อยู่บนแท่นอีกที แต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่าสิ่งที่สำคัญตอนนี้ก็คือการกำจัดมอนสเตอร์ที่อยู่รอบๆจัตุรัส

"โจมตีนักล่าความมืดทะเลทรายแห่งความโกรธเกรี้ยวก่อน ดอกไม้ เสกแกะตอนที่นายพบมัน จากนั้นเราจะช่วยกันโจมตีใส่มัน "ลูหลี่บอกกับอาเซอร์ซีบรีส

อาเซอร์ซีบรีสเมื่อฟังทั้งหมดแล้ว ก็ได้พุ่งออกไปพร้อมกับโล่ขนาดใหญ่

มอนสเตอร์ที่นี้เอาชนะได้ไม่ยากนัก ถ้าคุณไม่ได้ลากมาเยอะจนเกินไป สำหรับทีมของลูหลี่ แม้ว่าจะเจอฝูงมอนสเตอร์สองฝูงก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร

พวกเขาใช้เวลาสักสิบนาที เพื่อกวาดล้างมอนสเตอร์ทั้งหมดในจัตุรัส แม้กระทั่งมอนสเตอร์ที่ป่วยอยู่หรือชราแล้วก็ไม่ละเว้นสักตัวเดียว

"อย่านั่งกันเฉยๆสิ รีบไปฆ่าเพชณฆาตกันเถอะ "ลูหลี่พูดขึ้นมาโดยที่ไม่รอเวลาให้ทีมของตัวเขาเองฟื้นฟูเลือดและมานา ถึงแม้ว่าเพชฆาตทะเลทรายอันแสนโกรธเกรี้ยวนั้นจะดูแข็งแกร่ง แต่จริงๆแล้วเป็นมอนสเตอร์ที่ฆ่าได้ไม่ยากเลย

พวกเขาได้จัดการมันอย่างรวดเร็วและมันก็ได้ดรอบกุญแจลงมา

"โอ้ ในที่สุดพวกเจ้าก็มาถึงสักที รีบช่วยพวกเราไว "จู่ๆก็ได้มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากกรง ฟังก็รู้ว่ามันเป็นเสียงของก็อบลิน

"พวกเจ้าเป็นใคร?"ลูหลี่ไม่ได้รีบร้อนที่จะเปิดกรงเลยสักนิด

"ข้าคือ วีกิ ต้องเป็นซาริโกะใช่ไหมที่บอกพวกเจ้ามาช่วยเรา ดีมากเลย! ข้าคิดว่าข้าจะตายไปแล้วเสียอีก"ก็อบลินได้ร้องไห้ออกมา

"เราจะได้รับอะไรจากการช่วยเจ้า? ซาริโกะสัญญาว่าจะให้ระเบิดสองชุด แต่แค่นั้นไม่พอสำหรับเราหรอกนะ "ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาหมุนกุญแจที่อยู่ในมือ ไม่มีใครตำหนิเขาที่ไปแบล็คเมล NPC ได้หรอก เพราะว่านี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่ทหารรับจ้างทุกคนไม่ใช่คนดี

"โอ้ ขี้เหนียวอะไรเช่นนี้" วีกิสบถและร้องไห้ "ดูสิ เราถูกจับอยู่และเราก็ไม่มีอะไรให้เจ้าหรอกนะ! คิดว่าเราจะเอาอะไรให้เจ้าได้งั้นเหรอ?"

"ไร้สาระ" ลูหลี่พูดออกมาอย่างมั่นใจ "อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าเก็บของไว้ในกระเป๋าเป้สะพายหลังของเจ้า"

"ก็ได้ ก็ได้" ดูเหมือนว่าวีกิจะยอมรับว่าสิ่งที่ลูหลี่พูดเป็นความจริง

"ขอเหรียญทองจำนวนมาก" ลูหลี่ตะโกนใส่เขาพร้อมกับทำท่าทางนับนิ้วมือ "และอุปกรณ์ทองอย่างน้อยหนึ่งชิ้นหรือสองชิ้นต่อพวกเราแต่ละคน ... "

อาเซอร์ซีบรีสและคนอื่นๆต่างก็มองไปที่เขาด้วยความรู้สึกชื่นชมอีกครั้ง เขาค่อยๆดึงแขนลูหลี่และกระซิบ "นายไม่จำเป็นต้องโลภมากขนาดนั้นก็ได้นะ เขาจะให้อุปกรณ์ระดับทอง 20 ชิ้นกับพวกเราได้ไง? มันเหมือนกับการทำลายเกมเลยนะ แต่ฉันก็ชอบแบบนี้ดีเหมือนกัน"

"ไม่!"วีกิกรีดร้องออกมา เขารู้สึกหวาดกลัวเงื่อนไขของลูหลี่มาก