จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 575

บทที่ 575: ไม่มีที่ที่จะไปแล้ว

หัวข้อที่ดูธรรมดาและน่าเบื่อในสายตาของใครหลายๆคนได้กลายเป็นบทสนทนาที่น่าสนใจระหว่างลูหลี่และแฟรี่น้ำ

หลังจากที่พวกเขาได้ตัดสินเกี่ยวกับรายละเอียดของดันเจี้ยนแล้ว พวกเขาก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับอาชีพที่แตกต่างกันไป พวกเขาแบ่งปันกลวิธีกับกลยุทธ์ต่างๆที่มักจะไม่เป็นที่เปิดเผย ซึ่งดวงดาวที่ร่วงหล่นก็เกือบจะหลับมิหลับแหล่แล้ว

"พาฉันไปหาน้องสาวนายเถอะ" แฟรี่น้ำพูดขึ้นมาขณะที่เธอลุกขึ้นยืนและไม่ได้สนใจความลังเลใจของลูหลี่เลยสักนิด

บางคนเคยนั้นมักจะคุ้นชินในการสั่งคนรอบตัว หากพวกเขาต้องการอะไร พวกเขาก็จะต้องได้มาให้ได้ ซึ่งไม่มีทางเลยที่จะเปลี่ยนพวกเขาได้ แฟรี่น้ำต้องการมาเยี่ยมคนป่วย การมาเยี่ยมของเธอจะไม่สมบูรณ์ ถ้าเธอไม่เห็นเด็กสาวตัวน้อย

ลูหลี่นั้นสามารถรับมือคนอื่นได้ แต่การจัดการกับแฟรี่น้ำนั้นไม่ง่ายเลย

เขาเริ่มรู้แล้วว่าเมื่อใครได้เป็นเจ้าหนี้กันแล้ว เรื่องขี้ประติ๋วอะไรจะไม่สำคัญอีกต่อไปเลย

"มันคงจะไม่เป็นไรสำหรับลูซินที่จะพบใครซักคน นอกจากนี้ลูซินก็คงจะชอบแฟรี่น้ำด้วย "เขาคิดในใจตัวเอง

ในที่สุด ลูซินก็ได้พบเข้ากับคนมาเยี่ยมคนแรก หลังจากที่คนกว่าร้อยคนได้เข้าไปเยี่ยมในห้องพัก

ลูหลี่มาดูน้องสาวของเขาทุกๆวันสองวันเลย น้องสาวตัวน้อยของเขาไม่เคยอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน ซึ่งพยาบาลก็มักจะพาเธอมาฟื้นฟูร่างกายด้วยการพาเธอเดินไปมารอบๆห้องคนไข้

โลกทางการแพทย์ได้พัฒนาขึ้นอย่างมากในช่วง 2-3 ศตวรรษที่ผ่านมา ในแง่ของเรื่องการรักษา

โดยปกติแล้ว หลังจากผ่านไปสามวัน ผู้ป่วยจะไม่มีโอกาสติดเชื้อและการรักษาก็จะเสร็จสมบูรณ์ หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน ลูหลี่เองนั้นก็วิตกมากจนเกินไปจนให้น้องสาวของเขาอยู่ในห้องแยกเป็นอาทิตย์ ซึ่งโรงพยาบาลเองก็ได้ไม่มีทางเลือกอะไรนัก

ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าไม่ได้มีคนป่วยที่เร่งด่วนอะไรนัก คู่พี่น้องลูหลี่คงจะถูกย้ายออกจากห้องแยกนานแล้ว

ส่วนลูซินในตอนนี้ก็ไม่ได้นอนอยู่ แม้ว่าเธอจะอยู่บนเตียง แต่ศรีษะของเธอก็โผล่ออกมาเหนือผ้าห่ม ใบหน้าของเธอดูจะเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด ทันทีที่ได้ยินว่ามีคนเข้ามา ดวงตาของเธอก็จ้องไปที่ประตูทางเข้าในทันที

"แฟรี่น้ำ ... " เด็กสาวตัวน้อยรู้ทันทีว่าเป็นใคร

ทุกๆคนต่างก็ชอบสิ่งที่สวยงาม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวเลยว่าจะเป็นเพศไหนๆ ลูหลี่รู้สึกอิจฉาเล็กน้อยที่น้องสาวของเขาได้รับการยอมรับจากแฟรี่น้ำ ซึ่งถามว่าจะรู้ได้ยังไง ก็คงเป็นเพราะว่าเธอมักจะจำหน้าใครไม่ค่อยได้

"ซินซิน เธอสบายดีมั้ย?"แฟรี่น้ำเดินผ่านพร้อมกับก้มลงไปและค่อยๆจับมือของลูซินที่ยื่นออกมาจากผ้าห่ม

มันเป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงสองคนจะเข้ากันได้ บางครั้ง ถ้าพวกเธอเจอกันแค่สองคน พวกเธอคงจะดูเหมือนพี่น้องกันเลย

ถ้าลูหลี่เป็นคนนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลวันนี้ คงจะไม่มีทางที่เขาจะได้รับการดูแลแบบนี้

"หนูดีขึ้นมากแล้วค่ะ แต่พี่ชายของหนูยังให้หนูนอนอยู่ที่นี้อีก" ลูซินบ่นออกมา

"เดี๋ยวเธอก็จะไปได้ออกไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอควรจะพักผ่อนนะ "แฟรี่น้ำไม่ค่อยมีประสบการณ์อยู่กับเด็กๆนัก การกระทำของเธอทั้งหมดต่างก็เป็นสิ่งที่อยู่ลึกในก้นบึ้งของหัวใจ ซึ่งเด็กสาวตัวน้อยที่แสนจะอ่อนแอคนนี้มักจะทำให้คนอื่นรู้สึกเห็นใจเธออยู่เสมอเลย

พวกเธอพูดคุยกันประมาณครึ่งชั่วโมงและท้ายที่สุด ลูหลี่ก็สามารถไล่แขกสองคนนี้ออกไปได้

แฟรี่น้ำและดวงดาวที่ร่วงหล่นเป็นพวกเจ้ากี้เจ้าการมากและเขาก็ต้องการไล่พวกเธอไปให้โดยเร็วที่สุด ลูหลี่ไม่ได้ต้องการที่จะออกไปจากโรงพยาบาล ดังนั้นแล้ว เขาจึงไม่ได้เชิญพวกเธอไปรับประทานอาหารด้วยกัน พวกเขาต่างกล่าวลากันที่โรงจอดรถ

"น้องพี่ น้องคงจะไม่ได้ไปเสียมารยาทอะไรใช่มั้ย?"ลูหลี่กลับมาทันทีที่ส่งแขกออกไปแล้ว

พวกเขาไม่ได้อยู่ในห้องแยกอีกต่อไปแล้ว มันจึงไม่มีความจำเป็นอะไรเลยที่จะต้องเฝ้าระวังอย่างเข็มงวด ซึ่งในเวลาที่ลูซินต้องการที่จะพักผ่อนและนอนหลับ ลูหลี่ก็จะไปนั่งที่โซฟาเพื่อดูแลเธอ

"แฟรี่น้ำมาทำไมงั้นเหรอคะ?"ลูซินดึงผ้าห่มของเธอขึ้นและได้แต่จ้องมองไปที่ข้างนอก

"เธอมาที่นี่เพื่อมาเยี่ยมน้อง" ลูหลี่ตอบขณะที่เขาหั่นแอปเปิ้ล เขาควงมีดราวกับว่าเขากำลังถือสะเก็ดมลพิษอยู่

"ทำไมอะ? หนูไม่ได้รู้จักเธอดีเลยนะค่ะ พี่ ... "ลูซินลดเสียงลง แต่จริงๆแล้วมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่อยู่ในห้องพัก

"อะไรงั้นเหรอ?"ลูหลี่มองเธอแปลกๆ แต่เขาก็ยังคงได้ยินที่น้องของเขาพูดอยู่

"ทุกๆคนบอกว่าพวกพี่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ในฟอรัมเขาก็เรียกพวกพี่ว่า ... คู่รัก "ลูซินกระซิบขณะที่เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย" ถ้าพี่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน หนูจะยังสามารถอยู่กับพวกพี่ได้หรือเปล่าคะ?"

เวลาที่ใช้ในโรงพยาบาลนั้นค่อนข้างจะน่าเบื่อ ไม่มีอะไรให้เธอทำเลยและลูหลี่ก็ไม่อนุญาตให้เธอเล่นเกมด้วย ดังนั้นเธอจึงมีเวลาว่างมาก

นั้นทำให้เธอเริ่มจินตนาการถึงภาพของลูหไลี่ที่มีครอบครัวและเธอกลายเป็นตัวตนที่ไม่สำคัญ เธอคงจะได้ร่อนเร่เท้าเปล่าไปตามถนน ทั้งหิวและหนาว

"นี้น้องกำลังคิดอะไรอยู่เนี้ย?"ลูหลี่กล่าวขณะที่เขกศีรษะของน้องสาวเขาอย่างอ่อนโยน เขาได้แต่บอกเธอว่าอย่าจินตนาการมากจนเกินไป

"แฟรี่น้ำนั้นสวยมากเลย มันจะดีมากสินะคะ ถ้าหนูสามารถโตมาสวยแบบเธอได้ "ดูเหมือนว่าสายตาของลูซินจะชื่นชมเธออย่างเห็นได้ชัดเลย

"มันไม่สำคัญหรอกนะว่าน้องจะสวยหรือเปล่า น้องไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นเหมือนเธอเลยสักนิด "

ลูหลี่ลูบผมอันแสนนุ่มของน้องสาวเขา เนื่องจากการผ่าตัดทางการแพทย์ จึงต้องตัดผมของเด็กหญิงสาวตัวน้อยทิ้งไป นั้นทำให้สภาพของเธอดูน่าสงสารมากยิ่งขึ้นไปอีก

"เธอสวยมากเลยนะ พี่ไม่ชอบเธอเลยเหรอ?"ลูซินนั้นไม่เชื่อเลยสักนิด

"มันไม่สำคัญหรอกนะว่าพี่จะชอบเธอหรือไม่ชอบ เธอไม่ได้อยู่ในโลกของเราและพี่ชายของเธอก็แค่เล่นเกมเพื่อหาเงินเอง พี่ไม่เคยคิดถึงเรื่องอื่นเลยนะ"ลูหลี่อธิบาย

"พี่จะบอกว่าพี่ไม่คิดถึงเรื่องนี้เลยงั้นเหรอ ... ถ้าพี่ไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว งั้นพี่จะรู้ได้ยังไงงั้นเหรอว่าพี่จะเข้ากันไม่ได้?"ลูซินบุ้ยปากและหาวออกมา

"อีกแค่สัปดาห์เดียว พี่จะค่อยให้น้องเล่นเกม" ลูหลี่ไม่ต้องการให้น้องสาวของเขานอนหลับตลอดทั้งวัน ซึ่งแพทย์เองก็ได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย มันไม่ใช่เรื่องดีเลยที่จะพักผ่อนมากจนเกินไป

"หนูอยากจะกลับบ้านแล้ว" ถึงจะเป็นแค่สัปดาห์เดียว แต่เธอนั้นไม่มีความสุขเลย

"บ้านเหรอ? บ้านหลังไหนกันล่ะ?"ลูหลี่ไม่คิดเลยว่าน้องสาวของเขาจะขออะไรแบบนี้ ว่าแต่บ้านของพวกเขานี้หลังไหนงั้นเหรอ? บ้านที่พวกเขาเช่าอยู่นี้นับว่าเป็นบ้านของพวกเขาหรือเปล่านะ?

"หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน" ลูซินกล่าวขณะที่เธอลูบแก้มของเธอกับฝ่ามือของพี่ชาย

พวกเขานั้นได้จากบ้านหลังเก่ามาและไม่ได้กลับไปนานแล้ว ส่วนบ้านของเจ้าของบ้านสาวทั้งสามคนก็ไม่ได้ดูเหมือนว่าจะเป็นของพวกเขาด้วย นั้นทำให้หากคิดจริงๆจังเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว พวกเขาก็ไม่ได้มีสถานที่ๆเรียกว่าบ้านจริงๆ

"ไม่ต้องห่วงหรอกนะ" ลูหลี่รู้สึกเห็นอกเห็นใจน้องสาวตัวน้อยของเขาและก็ได้แต่ให้สัญญาว่า "พี่จะหาเงินมาไวๆนะ ไว้เราจะไปชื้อบ้านหลังใหญ่ๆกัน เราจะปลูกดอกไม้ที่สนามหลังบ้านของเราและเดี๋ยวพี่จะซื้อสุนัขกับแมวตัวน้อยให้ ... "

"หนูชอบแฮมสเตอร์เหมือนกันนะ" ดวงตาของลูซินสว่างวาบขึ้นมา

"ได้เลย เดี๋ยวพี่ชื้อให้อย่างละคู่เลย ถ้าเราซื้อเพียงอย่างละตัว มันคงจะเหงากันน่าดู "ลูหลี่ไม่แน่ใจว่าจะสามารถเลี้ยงหนูแฮมสเตอร์พร้อมกับแมวได้หรือเปล่า แต่ถ้าเป็นคำขอของน้องสาวเขาแล้ว เขาก็คงจะไม่มีทางปฏิเสธ

แฟรี่น้ำเองก็สวยจริง ลูหลี่ยอมรับในเรื่องนี้ เขาไม่ใช่คนโง่และเขาก็ไม่ได้แตกต่างไปจากคนอื่น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้สึกเลยว่าความสวยของเธอจะมีผลอะไรต่อเขา เขาเป็นแค่คนธรรมดาอีกคนหนึ่ง เป็นพี่ชายที่ต้องการให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่น้องสาวของเขา เป็นคนๆหนึ่งที่ต้องการพัฒนาสโมสรของตนเอง