ตอนที่ 3: มาถึงป่าดาราแห่งพฤกษา เหตุการณ์พลิกผัน! หงส์ไฟชั่วร้ายคลุ้มคลั่ง?!

ตอนที่ 3: มาถึงป่าดาราแห่งพฤกษา เหตุการณ์พลิกผัน! หงส์ไฟชั่วร้ายคลุ้มคลั่ง?!

ภายในป่าละเมาะไม่ทราบชื่อนอกจวนกั๋วกงพยัคฆ์ขาวแห่งอาณาจักรซิงหลัว

ฮั่วเฟิงสิงนั่งลงอย่างยากลำบากต่อหน้าหลุมศพของฮั่วอวิ๋น

ก่อนหน้านี้ในจวนกั๋วกง แม้ฮั่วเฟิงสิงจะดูสงบนิ่งและมีพลังที่แข็งแกร่งจนน่าตกตะลึง แต่สำหรับการควบคุมเวกเตอร์แล้ว ทุกการโจมตีล้วนผลาญพลังจิตของเขาอย่างมหาศาล

นับประสาอะไรกับการต้องแบ่งสมาธิออกเป็นสามทาง ทั้งคอยควบคุมร่างของฮั่วอวี่เฮ่าและฮั่วอวิ๋นไม่ให้ร่วงหล่น พร้อมกับข่มขวัญทหารยามในจวนด้วยวิธีที่รุนแรงที่สุด

แม้ดูเหมือนว่าฮั่วเฟิงสิงจะไม่ได้ลงมืออะไรมากมาย แต่ตอนที่เขาโจมตีทหารยามเหล่านั้น เขาต้องรวบรวมโลหิตทั้งหมดในร่างกายของทหารสองคนเข้าด้วยกันในชั่วพริบตา และสั่งให้มันระเบิดออก ซึ่งยากกว่าวิธีการสยบคู่ต่อสู้แบบทั่วไปมากนัก

ในความเป็นจริง หากเขาจะฝ่าวงล้อมออกไปตรงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่การทำเช่นนั้นอาจดึงดูดหน่วยวิญญาจารย์ตัวจริงออกมา ซึ่งตอนนี้เขารับมือได้เต็มที่เพียงแค่ระดับอัคราจารย์วิญญาณเท่านั้น หากเจอพวกระดับสูงเข้าจริงๆ เขาคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น...

"ท่านพี่ ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรกันดี...?"

ฮั่วอวี่เฮ่านั่งลงข้างกายฮั่วเฟิงสิงและเอ่ยถามด้วยความกังวล

เมื่อได้ยินดังนั้น ฮั่วเฟิงสิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแผนที่ออกมาจากสาบเสื้อแล้วยื่นให้ฮั่วอวี่เฮ่า

"พวกเราจะไปที่ป่าดาราแห่งพฤกษากันก่อน" ฮั่วเฟิงสิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

ฮั่วอวี่เฮ่าชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ "ป่าดาราแห่งพฤกษา? นั่นมัน... แหล่งรวมสัตว์วิญญาณไม่ใช่หรือ? ที่นั่นอันตรายมากนะ เหตุใดพวกเราต้องไปที่นั่นด้วย?"

"พวกเราไปเพื่อตามหาสัตว์วิญญาณโดยเฉพาะ" ฮั่วเฟิงสิงยกมือขึ้น พลังวิญญาณสีฟ้าจางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ "ขามีพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด ต่อเมื่อข้ากลายเป็นวิญญาณยุทธ์แล้ว พวกเราถึงจะเริ่มแผนการขั้นต่อไปได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮั่วอวี่เฮ่าก็สลัดความเศร้าก่อนหน้านี้ทิ้งไปและเอ่ยอย่างตื่นเต้น "จริงด้วย! ท่านพี่อยู่ระดับ 10 แล้ว ท่านสามารถดูดซับวงแหวนวิญญาณได้ทันที!"

สำหรับผู้คนในทวีบโต้วหลัว การได้เป็นวิญญาณจารย์คือความฝันสูงสุด เรียกได้ว่าในใจของพวกเขา ตราบใดที่ได้เป็นวิญญาณจารย์ที่แท้จริง ก็จะสามารถเปลี่ยนโชคชะตาที่ฟ้าลิขิตได้

ฮั่วเฟิงสิงฟังน้ำเสียงที่ตื่นเต้นของน้องชาย มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย

"ไปกันเถอะ ป่าดาราแห่งพฤกษาน่าจะอยู่ทางทิศเหนือ เจ้าดูแผนที่นะ ข้าคงต้องพึ่งพาเจ้าในการนำทางแล้ว"

"เชื่อมือข้าได้เลย!"

แม้ว่าสัมผัสการรับรู้ของเขาจะแข็งแกร่งและมีพลังต่อสู้ไม่ด้อยกว่าใคร แต่เขาก็ยังเป็นคนตาบอด เขาไม่สามารถอ่านแผนที่หรือหาทิศทางเองได้ จึงต้องพึ่งพาฮั่วอวี่เฮ่าในส่วนนี้...

ป่าดาราแห่งพฤกษาอยู่ไม่ไกลจากจวนกั๋วกงพยัคฆ์ขาวนัก แต่ก็ไม่ได้ใกล้เสียทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเป็นเพียงเด็กน้อยอายุหกขวบสองคน ความเร็วในการเดินทางจึงเชื่องช้าอย่างยิ่ง มิหนำซ้ำยังไม่ชำนาญทางทำให้เสียเวลาไปมาก หากไม่ใช่เพราะฮั่วอวี่เฮ่ามีทักษะการย่างปลาที่สืบทอดมาแต่บรรพบุรุษ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ปัญหาปากท้องอย่างเดียวก็คงทำให้พวกเขาตายอยู่กลางทางแล้ว...

ครึ่งเดือนต่อมา

ฮั่วอวี่เฮ่าจ้องมองป่าลึกอันมืดมิดเบื้องหน้าตาค้าง พลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ต่างจากป่าเล็กๆ ที่เขาเคยเห็นมาโดยสิ้นเชิง เพียงแค่มองป่าดาราแห่งพฤกษาจากภายนอก ก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่แฝงอยู่ทุกหย่อมหญ้า

"นี่หรือป่าดาราแห่งพฤกษา? มันดู... น่ากลัวจังเลย" ฮั่วอวี่เฮ่ากลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

"มันคือหนึ่งในพื้นที่ต้องห้ามของทวีปโต้วหลัวนี่นา จะดูน่ากลัวบ้างก็เป็นเรื่องปกติ"

ฮั่วเฟิงสิงเอ่ยอย่างใจเย็น ขณะที่ในใจกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไป

แม้เขาจะบอกว่ามาเพื่อหาวงแหวนวิญญาณ แต่วิญญาณยุทธ์ของเขาคือเนตรวิญญาณสายจิต ซึ่งสัตว์วิญญาณสายจิตนั้นหายากแสนเข็ญ หากหวังพึ่งเพียงตัวเองก็ต้องอาศัยโชคช่วยอย่างมาก

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เป้าหมายหลักในการมาครั้งนี้ของฮั่วเฟิงสิง จุดประสงค์ที่แท้จริงคือเขาต้องการจะดูว่าถังซานจะลงมือจริงๆ หรือไม่

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ทันทีที่ฮั่วอวี่เฮ่าก้าวเข้าสู่ป่าดาราแห่งพฤกษา หนอนน้ำแข็งฝันนับล้านปีก็ประจวบเหมาะหลบหนีออกมาพอดี หากจะบอกว่าไม่มีเงาของถังซานอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ฮั่วเฟิงสิงไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด

ตอนนี้เขานำตัวฮั่วอวี่เฮ่ามาที่นี่ แม้ว่าบุตรแห่งโชคชะตาผู้นี้จะยังไม่ถึงระดับ 10 แต่ก็ไม่มีใครการันตีได้ว่าหนอนน้ำแข็งนั่นจะปรากฏตัวออกมาหรือไม่ อย่างไรเสียตราประทับของมันก็ทรงพลังมาก บางทีมันอาจจะเข้าไปหลับใหลในร่างของฮั่วอวี่เฮ่าก่อนก็ได้?

ส่วนเรื่องการดูดซับมันเสียเอง ฮั่วเฟิงสิงไม่เคยคิดเลย

แม้เขาจะเป็นผู้ทะลุมิติมา แต่ฮั่วอวี่เฮ่าก็คือน้องชายของเขา พี่ชายหนอนน้ำแข็งถือเป็นสูตรโกงที่สำคัญที่สุดของฮั่วอวี่เฮ่า หากสิ่งนี้หายไป "ฮั่วจอมโกง" ก็คงพังพินาศไปกว่าครึ่ง

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ฮั่วเฟิงสิงก็สะบัดหน้าแล้วเอ่ยว่า "เอาละ พักพอแล้ว เดินทางกันต่อเถอะ"

"สัตว์วิญญาณสายจิตไม่ใช่ของที่จะหาพบได้ง่ายๆ"

ฮั่วอวี่เฮ่าพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นทั้งตื่นเต้นและประหม่า "ตกลง! ไปกันเลย!!!"

"อยู่ใกล้ๆ ข้าไว้ ถ้าวิ่งเตลิดไปไกล ข้าจะปกป้องเจ้าไม่ได้"

"เข้าใจแล้ว!" ฮั่วอวี่เฮ่าพยักหน้ารับและเดินตามหลังฮั่วเฟิงสิงไปติดๆ...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ทั้งสองคนนั่งพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า

แม้เส้นทางในป่าจะไม่ได้เดินยากเย็นนัก แต่ป่าดาราแห่งพฤกษาคือแหล่งรวมสัตว์วิญญาณ เพียงแค่ชั่วโมงเดียว พวกเขาก็ถูกสัตว์วิญญาณจู่โจมไปมากกว่าสิบระลอกแล้ว หากไม่มีฮั่วเฟิงสิงอยู่ด้วย ฮั่วอวี่เฮ่าคงตายไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

"ท่านพี่ วิญญาณยุทธ์ของท่านก็คือเนตรวิญญาณเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ทำไมท่านถึงมีความสามารถที่แข็งแกร่งขนาดนี้ล่ะ?"

ฮั่วอวี่เฮ่ามองดูฮั่วเฟิงสิงที่นั่งพักอย่างสงบอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยถามด้วยความสับสน

"ข้ามีความสามารถนี้มาตั้งแต่เกิดแล้ว เจ้าก็น่าจะเคยเห็นมาก่อน" ฮั่วเฟิงสิงเอ่ยความจริง

"การปลุกวิญญาณยุทธ์เพียงแค่ทำให้พลังของข้าแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น"

"ส่วนเรื่องที่ข้าได้มันมาได้อย่างไรนั้น ข้าเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน"

ฮั่วอวี่เฮ่าพยักหน้าอย่างหดหู่ "ถ้าข้าแข็งแกร่งได้เหมือนท่านพี่ก็คงดี..."

"เจ้าทำได้แน่ อวี่เฮ่า พรสวรรค์ของเจ้าไม่ได้แย่ ในอนาคตเจ้าจะต้องแข็งแกร่งเหมือนข้าแน่นอน" ฮั่วเฟิงสิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

ขณะที่ฮั่วอวี่เฮ่ากำลังจะอ้าปากตอบ ฮั่วเฟิงสิงก็พลันเอามือปิดปากเขาไว้ทันที

เขาลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เอียงหูฟังและใช้สัมผัสรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงรอบตัวอย่างละเอียด

พริบตาเดียว ฮั่วเฟิงสิงก็กระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง กระแสลมพลันพุ่งทะยานหอบเอาตัวเขาขึ้นสู่กลางอากาศทันที

ในขณะเดียวกัน ม่านอากาศที่มองไม่เห็นก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของฮั่วเฟิงสิง

วินาทีต่อมา เสียงนกกรีดร้องดังก้อง และลูกไฟอันร้อนระอุลูกหนึ่งก็พุ่งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า กระแทกเข้ากับม่านพลังเบื้องหน้าฮั่วเฟิงสิงอย่างรุนแรง

"ท่านพี่! มีคนอยู่ข้างบนนั้น!"

ตอนนั้นเอง เสียงของฮั่วอวี่เฮ่าก็ดังขึ้นทันควัน

ฮั่วเฟิงสิงสัมผัสได้อยู่ก่อนแล้วจึงเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว "รูปร่างหน้าตาและเสื้อผ้าเป็นอย่างไร!"

"ผมแดง! ชุดขาว! มีตราสัญลักษณ์สีเขียวที่หน้าอก!" ฮั่วอวี่เฮ่าชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วรีบตอบ

เมื่อได้ยินคำบรรยายนั้น คิ้วของฮั่วเฟิงสิงก็ขมวดมุ่นทันที

แม้เขาจะไม่เคยเห็นชุดนี้มาก่อน แต่ความสงสัยบางอย่างก็ผุดขึ้นในใจ

และในจังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"เสี่ยวเถา ใจเย็นๆ!!! อย่าทำร้ายใครนะ!"

สิ้นเสียงนั้น ฮั่วเฟิงสิงก็ยืนยันตัวตนของอีกฝ่ายได้ในทันที

ศิษย์สายตรงของโรงเรียนสื่อไหลเค่อ หงส์ไฟชั่วร้าย หม่าเสี่ยวเถา!

จบตอน