จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 495

บทที่ 495: คิดมากเกินไปก็ทำให้นายแพ้ได้นะ

"คนๆนี้ ... เขามัน... " สแควรูทสามยืนขึ้นมาและพูดไม่ออกเลยกับสิ่งที่ลิงอ้วนกำลังทำอยู่

ลิงอ้วนไม่ได้เรียนรู้จากสิ่งที่เขาแพ้ไปในเมื่อวาน ไม่มีใครในทีมที่สามารถดึงเขากลับมาได้เลย เขาเป็นเหมือนกับลิงบ้า หรือไม่ก็บ้าตามแผนที่สแควรูทสามวางไว้ล่ะมั้ง

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้จะพูดดูถูกลิงอ้วนหรอกนะ เพราะประสิทธิภาพของการเล่นเป็นทีมของพวกเขาน่าแปลกใจมาก

ยิ่งเขาต่อสู้แบบนั้นไปมากเท่าไหร่ เมเปิ้ลอันน่าจดจำก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าลูหลี่เป็นตัวสำรองแน่

ลิงอ้วนนั้นมีอุปกรณ์เกือบจะเหมือนกับเมเปิ้ลอันน่าจดจำ แต่เขานั้นเป็นนักเวทย์ไฟ ซึ่งด้วยความที่เป็นแบบนี้แล้ว ทั้งลิงอ้วนและเขาก็สามารถที่จะสร้างความเสียหายแทบจะเท่าๆกันได้เลย

อย่างไรก็ตาม เขานั้นเดินมาข้างหน้าลึกจนเกินไป มันจึงทำให้นักล่าที่อยู่ฝั่งเมเปิ้ลอันน่าจดจำโจมตีไปที่เขา นั่นหมายความว่า เลือดของลิงอ้วนจะลดลงไปอย่างรวดเร็ว

หากเขายังต่อสู้สองต่อหนึ่งแบบนี้ไปเรื่อยๆ ลิงอ้วนจะต้องตายเป็นคนแรกแน่ แต่เมเปิ้ลอันน่าจดจำก็จะเสีย HP ไปครึ่งหลอดเหมือนกัน

ซึ่งด้วยเหตุนี้แล้ว เขาจึงได้ตะโกนไปหาฮีลเลอร์ให้มารักษาเขา

มันไม่คุ้มเลยที่จะแลก HP ไปกับลิงอ้วน ถ้าลูหลี่มาแทนลิงอ้วนตอนที่เขาตายล่ะก็ เขาก็ไม่รู้เลยว่าจะทนรับความเสียหายจากลูหลี่ได้นานแค่ไหน

แผนที่นี้ไม่ใหญ่เท่ากับตอนที่พวกเขาสู้กับสมาคมกฏแห่งดาบ ซึ่งหมายความว่าตัวสำรองสามารถมาเติมการต่อสู้ได้ในทันที

แต่ถ้าเขาถอยหลังไปในตอนนี้ ลิงอ้วนจะเหลือเลือด 30% และมาสเรนก็จะสามารถฟื้นฟู HP ของเขาให้จนเต็มได้

"พวกคุณช้ามากเลยนะ ถ้าคุณไวกว่านี้ เราคงจะฆ่าเมเปิ้ลเกิลได้แล้ว "ลิงอ้วนนั้นไม่แม้แต่จะขอบคุณมาสเรนเลย แต่เขายังบ่นเพื่อนร่วมทีมของเขาอีก

ซึ่งเมเปิ้ลเกิลนั้นเป็นชื่อเล่นของเมเปิ้ลอันน่าจดจำ

ในตอนนี้มีคนจากสมาคมกฏแห่งดาบอยู่ห้าคน แต่พวกเขาก็ยังคงปล่อยให้ลิงอ้วนมาอยู่ข้างหน้าอีก

ลิงอ้วนนั้นยังประมาทเลินเล่อและคิดที่จะสู้กับเขาต่ออีก มันจึงทำให้เมเปิ้ลอันน่าจดจำปวดหัวน่าดู

ลิงอ้วนเป็นนักเวทย์ไฟและหากจะสู้แบบ 1-1 เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องกลัวเขาเลย ซึ่งเพราะพวกเขาโจมตีกันทางระยะไกล เอฟเฟคน้ำแข็งจึงจำกัดมาก

"มู่ฉีทำได้ไม่เลวเลยหนิ" สแควร์รูทสามกล่าวชื่นชมผู้เล่นสตาร์ที่มีมูลค่าถึง 1.8 ล้านดอลลาร์

ไม่ใช่เพราะว่าการเล่นของมู่ฉีนั้นเข้าตาหรอกนะ แต่เพราะหากเทียบกับคนอื่นๆแล้ว ผู้เล่นสตาร์ยังไงก็ดีกว่าผู้เล่นธรรมดาๆอยู่แล้ว

แบบมูนไลท์ก็เหมือนกัน เขามักจะดุดันและเหมือนกับมีเทคนิคธรรมชาติของตัวเอง แต่เขาก็ไม่ได้เหมือนกับผู้เล่นสตาร์เลยซักนิดเดียว

"บางทีเขาอาจจะเป็นนักฆ่ายางคนต่อไป"ลูหลี่พยักหน้าเห็นด้วย

"ซากุระทำได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เธอกลัวที่จะผิดพลาดเกินไป "สแควรูทสามถอนหายใจ

"บางสิ่งบางอย่างก็ไม่สามารถบังคับได้ ในตอนนี้ เธอแค่ต้องใช้ทักษะกระหายเลือดก็พอแล้ว และสิ่งต่างๆก็จะขึ้นอยู่กับเธอเลย"ลูหลี่ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เขาแค่พูดสิ่งจำเป็นที่จะต้องพูดออกไปก็พอ

คนนั้นมีเหตุผลเล่นเกมที่แตกต่างกันออกไป และไม่ใช่ทุกคนที่อยากจะรีบหาเงินแบบเขา

ไม่ใช่ผู้เล่นทุกคนที่อยากจะเป็นผู้เชี่ยวชาญและเข้าไปคว้าแชมป์ในการแข่งขัน คนส่วนใหญ่ก็แค่อยากเล่นเกมเพื่อเปิดประสบการณ์เท่านั้นเอง

"แล้วคิดไงกับมูนไลท์ล่ะ?"สแควร์รูทสามถามออกมา เพราะเขาอยากรู้ว่าลูหลี่คิดยังไงกับตัวของเขา

"เขาเป็นนักสู้" ลูหลี่กล่าวขณะที่มูนไลท์วิ่งเข้าไปใส่คนในสมาคมวัดมาจิน จากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก "การแข่งขันรอบนี้ชนะแล้ว"

การโจมตีอย่างบ้าคลั่งของลิงอ้วนได้ขัดขวางจังหวะของเมเปิ้ลอันน่าจดจำ ซึ่งมันทำให้มูนไลท์สบโอกาสที่จะใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ได้

พอซากุระได้ยินคำสั่งจากมูนไลท์ เธอก็ได้ใช้ทักษะกระหายเลือดในทันที พวกเขาจึงใช้ทักษะทั้งหมดของพวกเขาในการจัดการกับนักล่าผู้น่าสงสาร ...

สิ่งที่ดูจะแปลกๆก็คงจะเป็นลิงอ้วนที่เล็งแต่เมเปิ้ลอันน่าจดจำ เห็นได้ชัดเลยว่าเขากัดเมเปิ้ลอันน่าจดจำไม่ปล่อยจนกว่าเขาจะตาย ซึ่งลิงอ้วนก็ได้แสดงศักยภาพของนักเวทย์ไฟได้ดีมากเลย

ถ้าลิงอ้วนเป็นนักเวทย์น้ำแข็ง ลูหลี่คงไม่อยากที่จะได้ตัวเขามา

แม้ว่าจะไม่มีลูหลี่ แต่สมาคมกฏแห่งดาบก็สามารถเอาชนะสมาคมวัดมาจินได้ ในแง่ของความแข็งแกร่ง สมาคมวัดมาจินนั้นมีเมเปิ้ลอันน่าจดจำที่แข็งแกร่งกว่าสมาคมดวงจันทร์สวรรค์สีม่วง

หลังจากการแข่งขันได้จบลง ลูหลี่ก็ได้กลับไปเพิ่มระดับต่อ

ตอนนี้เขาไม่สามารถมุ่งความสนใจไปที่การทำอะไรได้เลยสักอย่าง แต่เขาก็พอที่จะต่อสู้กับมอนสเตอร์เพื่อเพิ่มระดับได้อยู่

"นายอยู่ไหม? ฉันเห็นนายออนไลน์มาสักพักหนึ่งแล้ว "จู่ๆก็ได้มีเสียงแจ้งเตือนจากเครื่องสื่อสารของลูหลี่ขึ้น ซึ่งจะมีเฉพาะเพื่อนสนิทของเขาไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้าขัดขวางเขาที่กำลังฟาร์มมอนสเตอร์อยู่

"ฉันอยู่นี้แหละ พวกเธอสู้กับสมาคมสตาร์มูนงั้นเหรอ?"ลูหลี่ตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณ

"ใช่" แฟรี่น้ำกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ "ถ้าไม่มีสแควรูทสามอยู่ พวกเขาก็ทำอะไรกันไม่เป็นเลย พวกเขากล้าแม้แต่จะติดต่อกับฉันและยังมาขอความเห็นใจอีก"

ลูหลี่ฟังสิ่งที่แฟรี่น้ำพูดในขณะที่เขาขว้างมีดออกไปและมันก็หลุดวิถีของมันไปเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ทำตัวให้สงบลงและพยายามนึกว่าตัวเองได้ทำอะไรผิดใจกับนักธุรกิจสาวคนนี้หรือเปล่า ด้วยความกลัวอะไรบางอย่าง

"พวกเขาเหมือนกับแมลงวันและเราก็ตบพวกเขาได้ง่ายมากเลยแหละ" แฟรี่น้ำพูดออกมา ซึ่งดูเหมือนกับเธอไม่อยากพูดเรื่องนี้เลย หลังจากนั้นเอง เธอก็ได้เปลี่ยนหัวข้อเรื่องที่กำลังคุยอยู่ไปในทันที "ทำไมนายถึงไม่ลงแข่งล่ะ? เมื่อวานพวกนายแพ้นะ "

"มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นนะ แพ้ก็คือแพ้ เธอจะไม่สามารถชนะได้เลย ถ้าเธอไม่เคยแพ้"ลูหลี่กล่าวมุกออกไป

การคุยกับใครบางคนอย่างแฟรี่น้ำทำให้เขารู้สึกร่าเริงเสมอ เธอนั้นไม่ใช่คู่แข่ง มันให้ความรู้สึกเหมือนกับเพื่อนมากกว่า

หลังจากที่ได้ช่วยกันและกันมาหลายครั้ง ในที่สุดลูหลี่ก็ได้ยอมรับความรู้สึกของการเป็นเพื่อนกัน

"ฟังดูค่อนข้างร้ายแรงเลยนะ นายไม่เข้ามาในเกมตั้งสองวันแน่ะ วันนี้นายก็ยังไม่ลงแข่งอีก แต่ทีมของนายก็ชนะมาด้วยโชค เมเปิ้ลเกิลเป็นคนฉลาด แต่เขากลับพลาดซะงั้น "แฟรี่น้ำกล่าวออกมา เหมือนว่าเธอจะเข้าใจถึงสิ่งต่างๆได้ชัดเจนแจ่มแจ้งเลย

อย่างน้อยที่สุด เธอก็เข้าใจลูหลี่ เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้ใช้การแข่งขันนี้เพื่อฝึกสมาชิกทีมของพวกเขาแน่

เหตุผลก็ค่อนข้างง่ายเลย เงินรางวัลอันดับหนึ่งและอันดับสองแตกต่างกันมาก ถ้าเงินมีส่วนเกี่ยวข้อง ลูหลี่จะเป็นคนที่จริงจังมาก ดังนั้นแล้ว เขาไม่มีทางที่จะไม่ลงแข่งในการแข่งขันแน่

ซึ่งเธอก็แปลกใจมากที่ตัวเธอเองกลับเป็นคนติดต่อเขาไปถามเรื่องนี้ก่อน

"... " ลูหลี่รู้สึกลังเลใจเล็กน้อย เขาไม่อยากที่จะบอกเรื่องน้องสาวของเขาสักเท่าไหร่

"ถ้านายไม่อยากจะบอก ก็ไม่เป็นไร" แฟรี่น้ำกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เธอพูดแบบนั้น ลูหลี่ก็รู้สึกว่าถึงจะซ่อนความลับนี้ไปมันก็ไม่ได้มีอะไรนิ เขาจึงได้พูดออกมา"น้องสาวของฉันป่วยและกำลังเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาล ฉันมาดูแลเธอด้วยนะ ... "

"โอ้ ลูซินสินะ เธอดูโอเคมากตอนที่ฉันเห็นเธอครั้งล่าสุด เธอป่วยได้ยังไงกันล่ะ?"แฟรี่น้ำถาม เมื่อก่อนหน้านี้เธอได้พามู่ฉีไปพูดคุยกับลูหลี่ นั้นจึงทำให้เธอได้เห็นลูซินเล่นอยู่กับเด็กคนอื่นๆ

ความประทับใจแรกที่เธอได้พบกับลูซินคือ เด็กสาวคนนี้สวยมากๆ ทั้งสะอาดสะอ้านและไร้ซึ่งจุดบกพร่องเลย

เห็นได้ชัดว่าลูหลี่ดูแลและปกป้องเธอเป็นอย่างดี แล้วเธอจะป่วยไปได้ยังไงกันล่ะ?