จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 489

บทที่ 489: ทอรัสไร้เดียงสา

"ส่งไข่มังกรมา!"

"คาร์ลอสจะผูกแกไว้บนเสาและทำผ้าห่มด้วยหนังของแกแน่ ... "

"เจ้าลูกวัวบ้า! หยุดเดี๋ยวนี้!"

ลูหลี่หมดคำจะพูดเลย ทอรัสพวกนี้มันไร้เดียงสาไปถึงไหน พวกมันยังคิดว่าเขาเป็นทอรัสอีกอยู่งั้นเหรอ

ภารกิจของเขาจะสมบูรณ์แบบเลย ถ้าไม่ใช่เพราะทอรัสชราไปตรวจดูไข่มังกรหรือยามสองคนมารั้งเวลาเขา ...

มันเป็นความรู้สึกแปลกมากๆ ที่ความคิดพวกนี้ได้โผล่ขึ้นมาในสมองเขาขณะที่เขากำลังถูกไล่ล่า

หอกมากมายได้ถูกโยนไปใส่ลูหลี่ พวกเขาไม่เพียงแต่โยนไปทางลูหลี่เท่านั้น พวกเขายังโยนดักไปข้างหน้าในทางลูหลี่ที่กำลังจะวิ่งไปด้วย

ลูหลี่ได้ลดความเร็วลง เพื่อที่จะไม่โดนหอกพวกนี้

พวกโคโดเองก็วิ่งพุ่งเข้ามาหาเขา ความตายที่น่าสยดสยองจะรอเขาอยู่ในไม่ช้า หากเขาได้ถูกเหยียบย่ำโดยพวกมัน

อย่างไรก็ตาม ไม่มีทางเลยที่เขาจะปล่อยให้พวกมันได้เหยียบเขา

ลูหลี่นั้นไม่ได้วิ่งไปมาเหมือนคนตาบอด เขาวิ่งไปมารอบๆ เพื่อที่จะให้เวลาฮาชิจังวารป์กลับไปที่เมือง ตอนนี้เขาวิ่งมาไกลพอสมควรแล้ว ซึ่งมันก็ถึงเวลาที่เขาจะออกจากถนนสายหลักและมุ่งหน้ากลับเข้าไปในป่า

ป่าไม่ได้เป็นที่ๆเป็นมิตรเลยสำหรับทอรัสที่กำลังขี่โคโดพวกนี้

ด้วยการที่เปลี่ยนพื้นที่การวิ่งเป็นป่า มันจึงทำให้ทอรัสต้องยอมลงมาจากพาหนะและไล่ตามลูกวัวขี้ขลาดตัวนี้

เมื่อพวกเขาจับตัวเขาได้ พวกเขาจะไม่ฆ่าเขาง่ายๆแน่ พวกเขาจะดึงเขาของเขาออกและเอาเกลือทาใส่ไว้ จากนั้นก็ลอกผิวหนังของเขาและทาน้ำผึ้งใส่

นักรบแห่งโทเทมอันน่าหวาดกลัวได้คิดถึงภาพที่สามารถจับกุมตัวลูหลี่ได้และเริ่มจินตนาการถึงวิธีการทรมานต่างๆ

หลังจากที่พวกเขาได้ออกมาจากหลังของพาหนะแล้ว การปาหอกของพวกเขาก็แม่นขึ้น หอกแทบจะไม่พลาดเป้าจากลูหลี่และเกือบจะทำให้เขาต้องติดอยู่กับพื้นแล้ว ซึ่งหอกแหลมนั้นสร้างความเสียหายแก่เขาถึง 400 จุด

ไม่มีทอรัสตัวใดเลยในหมู่พวกเขาที่มีระดับต่ำกว่า 40 และอาจจะมีระดับ 50 เลยด้วยซ้ำ

ความพยายามที่จะต่อสู้ได้หายไปหมดแล้ว เขาได้ประเมินความแตกต่างระหว่างเขากับผู้ไล่ล่าได้ดีมาก เมื่อมีความแตกต่างในระดับมากเกินไป แม้แต่มอนสเตอร์ปกติก็สามารถฆ่าผู้เล่นได้ในทันที

ว่าแต่ถ้าไม่มีพาหนะ พวกเขาจะสามารถจับดรูอิดที่มีบัพเร่งความเร็วได้ยังไงกันเหรอ?

นักรบและชาแมนส่วนใหญ่ถูกทิ้งไว้ที่ด้านหลังในขณะที่มีเพียงทอรัสดรูอิดไม่กี่ตัวเท่านั้นที่เกือบจะตามลูหลี่ทัน

เพราะทักษะกลายร่างเป็นเสือชีตาห์ของลูหลี่นั้นไม่ใช่ทักษะทั่วไป

ลูกแห่งป่า: ใช้งานทันที เปลี่ยนคุณให้กลายเป็นเสือซีตาห์และเพิ่มความเร็วการเคลื่อนที่ 50% รวมทั้งความสามารถในการกระโดดในมุม 45 องศา ช่วยให้คุณสามารถใช้ทักษะทั้งหมดในการกลายร่างเป็นเสือชีตาห์ได้ ลดผลของทักษะดีบัพต่างๆลงและความเสียหายจากการตกจากที่สูงจะลดลง ทักษะกลายร่างจะลบล้างดีบัพต่างๆไป ความเชี่ยวชาญทักษะ: 1/5

เขาเร็วกว่าเสือดำถึง 20% และยังมีผลของการกระโดด้วย

เอฟเฟคการกระโดดของเขาทำให้เขาสามารถปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดีขึ้น ซึ่งภูมิประเทศที่แปลกๆก็ไม่มีข้อยกเว้น ตราบใดที่ความลาดชันไม่สูงไปกว่าสี่สิบห้าองศา ทุกๆที่ก็เป็นพื้นที่ราบสำหรับเขา

เมื่อเวลาผ่านไป พวกทอรัสดรูอิดที่คอยไล่ตามลูหลี่มาก็ค่อยๆจางหายไป มีฝูงกาจำนวนมากบินออกจากป่า ซึ่งเหมือนกับบอกถึงถึงความสำเร็จที่ลูหลี่สามารถหนีออกมาได้

แต่ใช้เวลาไม่นานนัก ดรูอิดทอรัสก็ได้ไล่ตามมาถึงที่ๆเขาอยู่ได้

แต่พวกเขาก็ได้แต่ค้นหาพื้นที่รอบๆที่ลูหลี่เคยอยู่ ซึ่งไม่มีทางที่พวกเขาจะจับได้หรอก เพราะลูหลี่บินไปพร้อมกับฝูงอีกาแล้วยังไงล่ะ

"เราสูญเสียจิตวิญญาณมังกรไปแล้ว ด้วยนามของบรรพบุรุษของเรา ข้าจะทำให้พวกพเนจรและเผ่าเขาหินต้องชดใช้ "

ในเต็นท์ของชาแมนชรา หัวหน้าที่เป็นคนไล่ตามจับลูหลี่ได้แต่ก้มหัวลงกับพื้นด้วยความอับอาย

เขาค่อยๆงอตัวลงบนพื้นโดยไม่กล้าที่จะจ้องมองใบหน้าที่แสนจะอ่อนโยนของชาแมนตรงหน้าเขาเลย

"เดี๋ยวก่อน นี้มันไม่ถูกต้อง เขาไม่ใช่ทอรัส "ชาแมนชรากล่าวก่อนที่จะจ้องมองไปที่กระจกเบื้องหน้า ฉากที่กำลังแสดงบนกระจกมันคือฉากที่ลูหลี่ได้กลายร่างเป็นอีกาและบินหนีไป

เขารู้วิธีกลายร่างเป็นเสือดำ กลายร่างเป็นอีกาและยังปล่อยเหยื่อของตัวเองให้หนีไปด้วย ...

ทั้งหมดนี้เกินไปกว่าความรู้ที่ชาแมนคนนี้มี เธอไม่สามารถคิดถึงใครก็ตามที่จะสามารถทำสิ่งพวกนี้ได้เลย เว้นแต่ ...

"นักผจญภัยที่น่ารังเกียจ!"ชาแมนชราตะโกนก้องออกมาด้วยความโกรธแค้นขณะที่เธอลุกขึ้นยืน

"เพียงท่านบัญชา" หัวหน้าทอรัสกล่าวขณะที่เขาก้มศีรษะ

ในเร็วๆนี้ นักขี่โคโดแห่งโทเทมอันน่าหวาดกลัวจะออกเดินทางอีกครั้ง ภายในรัศมีหนึ่งร้อยกิโลเมตรซึ่งปกคลุมเกือบทั้งหมดของแผนที่นี้ทั้งหมด พวกเขาจะกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่าง ผู้เล่นนับไม่ถ้วนในพื้นที่ต่างก็ถูกฆ่าตาย

พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ซึ่งการกระทำทั้งหมดของพวกทอรัสไม่มีผลต่อลูหลี่ เพราะเขามาถึงเมืองหลักของไนท์เอลฟ์ ดานาซัสแล้ว ไม่มีใครจะสามารถทำร้ายเขาที่อยู่ที่นี้ได้เลย แม้ว่าจะเป็นแคมป์โทเทมอันน่าหวาดกลัวก็ตาม

ฮาชิจังในตอนนี้กำลังนั่งอยู่ที่ทางเข้าหน้าบ้าน เธอกำลังจ้องมองไปสุดสายถนนและพบกับลูหลี่ที่กำลังเดินมา

โชคดีที่เธออยู่ในร่างมนุษย์ ไม่อย่างนั้นหางของเธอคงจะกระดิกไปมาแล้ว

"ฉันไม่เอาของเธอไปหรอกนะ เธอจะกังวลไปทำไม?"ลูหลี่พูดพร้อมกับกดมือของเขาไปที่หน้าผากของเธอ

"โกหก นายไม่ใช่คนดีและนายก็ยังเป็นสุดยอดนักโกหก ฉันรู้นะ แม้กระทั่งทอรัสยังถูกนายหลอก "ฮาชิจังกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกไม่มั่นคง

"เนรคุณซะจริง" ลูหลี่หมดคำพูดเลยในขณะที่เขาหยิบไข่มังกรออกมาและแลกเปลี่ยนกับเธอ ไอเท็มชิ้นนี้เป็นแค่ไข่ ใครจะไปรู้ว่ามันต้องใช้เวลานานขนาดไหนในการฟักให้กลายเป็นพาหนะกัน?

ซึ่งเขาไม่มีเวลาสำหรับเรื่องแบบนี้เลย วิญญาณมังกรนั้นเป็นพาหนะที่มีรูปลักษณ์ที่น่ารักมากด้วย ดังนั้นแล้ว มันจึงไม่เหมาะกับเขาเลย

"ฮิฮิ ขอบคุณนะลูหลี่"ฮาชิจังพูดออกมาในขณะที่เธอจูบไปที่ไข่มังกรพร้อมกับที่เธอนึกภาพถึงตัวเองที่กำลังล่องลอยไปบนอากาศ

"เธอรู้หรือยังว่าใครจะช่วยเธอฟักไข่นี้ได้?"ลูหลี่อยากรู้เกี่ยวกับความคืบหน้าของเควสฮาชิจังมาก เขาจึงได้ถามออกไป

แม้ว่าเขาจะได้กลับชาติมาเกิดใหม่ แต่เขาก็ไม่รู้วิธีฟักไข่หรอกนะ ซึ่งการที่จะให้มังกรมาช่วยฟักไข่ก็คงเป็นไปไม่ได้ด้วย ฮาชิจังคงจะสามารถพึ่งพาได้แค่ตัวเองเท่านั้น

นอกจากนี้แล้ว พาหนะมังกรทั้งหมดยังเป็นแค่ข้อมูลของระบบ พวกมันจึงไม่ได้มีความรู้สึกเป็นของตัวเอง

แต่ไข่มังกรนั้นเป็นเรื่องราวที่แตกต่างออกไป มันเริ่มต้นจากไข่และก็ฟักออกมา มันเหมือนกับมีกระบวนการชีวิตของมันเอง

แม้ว่าลูหลี่จะดูเหมือนดูถูกพาหนะวิญญาณมังกรของฮาชิจัง แต่ไม่มีใครรู้ถึงคุณค่าจริงๆของมันนอกไปเสียจากลูหลี่เลย

พูดง่ายๆก็คือ มันโคตรๆๆๆๆๆหายากเลย

นอกเหนือจากมังกรเขียว วิญญาณมังกรก็เป็นเพียงเผ่าเดียวเท่านั้นที่สามารถเดินทางผ่านได้อย่างอิสระระหว่างความฝันและความเป็นจริง ซึ่งพวกมันก็สามารถเข้าไปยังความฝันมรกตและติดต่อกับพวกเอลฟ์ได้ด้วย

แหล่งที่มาของไข่มังกรนั้นเป็นเรื่องลึกลับ เกมรุ่งอรุณแทบจะไม่เคยมีเควสหรือเรื่องราวเกี่ยวกับพาหนะที่แสนจะหายากพวกนี้เลย

ถ้าลูกมังกรตนนี้ฟักออกมาจากไข่ มีความเป็นไปได้ที่จะมีมันเพียงหนึ่งตัวเท่านั้นในโลกใบนี้