จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 465

บทที่ 465: ทำสิ่งไม่ดี

มูนไลท์ไม่ทำให้ลูหลี่ผิดหวังเลย นักรบนั้นมักจะเอาชนะโจรได้เสมอ นอกจากนี้แล้ว โจรยังถือธงไว้ เขาจึงไม่สามารถที่จะใช้ทักษะอะไรได้มากนัก เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น โจรคนนั้นก็ได้ตายลงไป

หลังจากที่มูนไลท์ฆ่าโจรไปได้เลย เลือดของเขาก็ต่ำมาก แต่เขาก็ยังคงหันหลังกลับไปและพุ่งเข้าใส่ศัตรูที่อยู่ข้างหลังเขา

นักรบคลั่งเป็นอาชีพที่แข็งแกร่งที่สุด!

พวกเขามีทักษติดตัวที่จะสร้างความเสียหายได้มากขึ้น เมื่อ HP ต่ำ แน่นอนว่าในสถานการณ์แบบนี้ ยังไงนักรบคลั่งก็ตายอย่างรวดเร็ว แต่มูนไลท์ก็ยังสามารถใช้ทักษะลมกรดใส่ศัตรูได้สำเร็จ

"ไม่เป็นไรน่า เราแค่เสียเวลานิดเดียวเอง"วันเดอรินกล่าวขณะที่เธอส่ายหัว

"ฉันแค่รู้สึกไม่ดีที่แพ้ให้พวกเขาแค่นั้นเอง" เกรชถอนหายใจ

ในผู้เล่นทั้งสามคนนี้ ผู้บัญชาการที่แท้จริงก็คือนักบวชสาว ซึ่งเธอนั้นมักจะตามซอวโรวเลสไปในอดีตเสมอและนั้นทำให้เธอได้ซึมซับทักษะบางอย่างมาก นั้นก็คือความสามารถในการสั่งการ แต่เนื่องจากซอวโรวเลสเป็นผู้สั่งการที่ดีที่สุดแล้ว ความสามารถของเธอจึงถูกบดบังไป

หลายคนคิดว่าเธอได้ออกมาเพราะเทือกเขาสีขาว

มีเพียงบางคนเท่านั้นที่รู้ว่า เธอได้ออกมาด้วยตัวเอง ซอวโรวเลสนั้นไม่ใช่คนที่จะทิ้งเพื่อนของตัวเขาเองไว้ข้างหลังหรอกนะ

"ในอนาคตเราคงจะมีโอกาสมากขึ้น พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันยังสังเกตุว่านายไม่สามารถที่จะต่อกรกับมูนไลท์ได้เลยนะ ... "วันเดอรินพูดปลอบโยนเขาขณะที่เธอได้เปลี่ยนหัวข้อของการสนทนาไป

"ฮึ่ม" แน่นอนว่าเกรชไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด

"ที่ฉันจะพูดคือ นายไม่ได้บ้าเท่ากับที่เขาเป็น เขาเป็นนักรบ นักรบคลั่งโดยธรรมชาติเลยแหละ เขาไม่ห่วงชีวิตของตัวเองเลยซักนิด "วันเดอรินชมเชยขณะที่มองศพของมูนไลท์ที่กำลังหายไป

ไม่สนใจในชีวิตของตนเองเลยสักนิด นั้นคือการเล่นของมูนไลท์

สไตล์การเล่นของเขามักจะถูกโดยคนอื่นๆ โดยเฉพาะทีมที่มูนไลท์เคยเข้าร่วมมาก่อนหน้านี้ ถ้าพวกเขาชนะ พวกเขาก็จะยกความดีความชอบให้กับทุกคน แต่หากพวกเขาแพ้ ผู้เล่นแทบทุกคนก็จะโทษให้กับมูนไลท์ เพราะการเล่นของเขามันเสี่ยงและป่าเถื่อนจนเกินไป

ระบบได้ประกาศออกมาอย่างรวดเร็วว่าลูหลี่และทีมของเขาได้เอาชนะไปในการแข่งขันครั้งนี้

หลังจากผ่านรอบนี้ไปแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เจอกับทีมที่โหดๆเลย ลูหลี่และทีมของเขาสามารถจัดการกับฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย

ในการจัดอันดับฮีโร่ สมาคมกฏแห่งดาบก็ได้รับแต้มคะแนนมาเรื่อยๆ และอีกไม่นานพวกเขาก็จะถูกขึ้นชื่อให้เป็นสมาคมสำคัญ ซึ่งในตอนนี้พวกเขาพึ่งจะอยู่ที่ระดับห้าสิบเท่านั้น

แม้ว่าจะเป็นสมาคมใหม่ แต่อันดับของพวกเขานั้นมันเกินไป เพราะพวกเขานั้นเป็นแค่สมาคมขนาดกลางและยังมีจำนวนของทีมระดับสูงของสมาคมน้อย

ระดับของลูหลี่ในตอนนี้อยู่ที่ 34 แล้ว

ด้วยเทศกาลฮาโลวีนและสนามรบแบบหม่ ระดับของผู้เล่นจึงได้เพิ่มขึ้นมามากมาย

มีผู้เล่นหลายคนที่มีระดับอยู่ข้างหลังเขา ไม่ว่าจะเป็นระดับ 33 และ 32 ซึ่งในตอนนี้ มีผู้เล่นกว่าหมื่นคนที่มีระดับ 32 หรือสูงไปกว่านั้น ผู้เล่นส่วนใหญ่จะเป็นคนจากทีมระดับสูงของสมาคมสำคัญกัน และผู้เล่นคนอื่นๆก็เริ่มที่จะเลื่อนระดับขึ้นมากันเรื่อยๆแล้ว

การแข่งขันถ้วยเวทย์มนต์เองก็กำลังจะจัดขึ้นเช่นกัน

การแข่งขันถ้วยเวทย์มนต์มีมานานมาก การแข่งขันนี้ไม่ได้ถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่แบบการแข่งขันถ้วยเงา และมันก็เคยถูกหยุดไว้เป็นเวลากว่า 50 ปี เพราะเหตุผลเรื่องสงคราม ผู้ที่เข้าร่วมก่อนหน้านี้ทั้งคนที่ริเริ่มและพยายามเข้ามาแข่งขัน ต่างก็ชราภาพไปด้วยกาลเวลาไปแทบทั้งหมดแล้ว

ซึ่งการแข่งขันถ้วยเวทย์มนต์นั้นเพิ่งจะมาปังในเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้

เนื่องจากข้อบกพร่องในเรื่องการเงิน การแข่งขันนี้จึงไม่ได้จัดทุกๆปี แต่ก็ไม่เคยถูกละสายตาไปจากนักเล่นเกมทั้งหลาย

มีสมาคมนักเล่นเกมจำนวนนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะแข่งขันถ้วยเวทย์มนต์

ทีมหลักของสมาคมเมืองหลวงแห่งเกียรติยศก็ได้ประกาศออกมาแล้ว ซึ่งด้วยแผนตารางของพวกเขา พวกเขาจึงไม่สามารถที่จะส่งทีมระดับสูงไปในการแข่งขันได้ทั้งหมด มันจึงทำให้ไม่มีคนดังๆในสมาคมของพวกเขาเข้ารว่มเลย

ส่วนสมาคดิสซี่คอสก็ได้ยอมแพ้ต่อการแข่งขันนี้ไปแล้ว พวกเธอไม่แม้แต่จะส่งทีมระดับสูงของพวกเธอไปแข่งเลยสักนิด

ผู้ตัดสินของการแข่งขันนี้เป็นคนที่ดูถูกผู้เล่นหญิงในระดับหนึ่ง ดังนั้นแล้ว สมาคมดิสซี่คอสจึงไม่เคยที่จะลงแข่งขันสักครั้งตั้งแต่พวกเธอสร้างสมาคมมา

ส่วนสมาคมกฏแห่งดาบเองก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปเข้ารอบคัดเลือกเหมือนกับสมาคมระดับล่างอื่นๆเลย เพราะพวกเขานั้นเป็นแชมป์ของการแข่งขันถ้วยเงา พวกเขาจึงได้เข้ารอบสิบหกทีมในทันที การแข่งขันในช่วงสองสามวันแรกพวกเขาจึงไม่ต้องกังวลอะไรนัก

ในทุกๆวัน นอกเหนือจากการพาสมาชิกไปสังหารพาลาดินไร้หัวแล้ว ลูหลี่ก็ว่างพอที่จะทำอะไรก็ได้ตามต้องการ

เมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน ลูหลี่มักจะไปที่ทะเลทางใต้เสมอ แต่โชคร้าย ที่เควสของคฤหาสน์เรเวนฮอล์ยังไม่มีให้รับ ดังนั้นแล้ว พนักงานเสิร์ฟสาวจึงได้ทำตัวเย็นชากับเขา แม้ว่าคนที่ไล่ตามเขาคิดว่าการกระทำของเขานั้นแปลก แต่พวกเขาก็ไม่มีทางที่จะค้นพบความลับของสมาคมนักฆ่าได้หรอกนะ

ในเวลาเดียวกันเอง โอกาสของแฟรี่น้ำในการเข้าร่วมสมาคมนักฆ่าก็ได้มาถึง

สายลับที่เธอคอยให้สืบเรื่องของฝ่ายเผ่าพันธุ์ก็ได้เจอเป้าหมายแล้ว คนๆนั้นเป็นนักล่าที่มีชื่อว่า "ยิงดาว" เขาได้เข้าไปพูดคุยกับผู้ฝึกทักษะโจร โอมอนเดอ แม้ว่าเนื้อหาของบทสนทนาจะไม่ทราบ แต่เบาะแสต่างๆก็ชี้ตัวไปที่เขา

นักล่าที่พยายามจะคุยกับผู้ฝึกทักษะโจรงั้นเหรอ มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด

แม้ว่าจะเป็นภารกิจ แต่ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะไปหา NPC คนเดียวกันหลายต่อหลายครั้ง

สัญลักษณ์เรเวนฮอล์เป็นไอเท็มที่จะดรอบลงอย่างแน่นอน ตราบใดที่ผู้เล่นเสียชีวิต ก็จะมีอัตราการดรอบลงมาถึง 100%

แฟรี่น้ำได้ตัดสินใจว่าคนๆนี้แหละคือเป้าหมายของเธอ แต่เพื่อความรัดกุม เธอจึงได้เรียกให้ลูหลี่มาช่วยด้วย

ทั้งแฟรี่น้ำและนักล่าคนนั้นไม่มีอะไรผิดใจกัน แต่การฆ่ากันเพื่อแย่งไอเท็ม มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาตลอดในวงการเกม

การที่จะตกเป็นเป้าหมาย เมื่อได้รับสมบัติมามันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

ถ้าลูหลี่กล่าวว่าพวกเขาไม่ควรที่จะเอาไอเท็มคนอื่นมาเป็นของตัวเอง เพราะพวกนั้นไม่ได้คุกคามเราเลย เขาก็คงจะไม่ฉลาดเอาซะเลย

ทาเรนมิลตั้งอยู่ใกล้กับส่วนตรงกลางของภูเขาฮิลแบรด ส่วนทางด้านทิศเหนือคือ ภูเขาแอลแทรก สถานที่ตั้งแคมป์ของฝ่ายเผ่าพันธุ์ ความขัดแย้งมักเกิดขึ้นในทะเลทางเหนือเสมอ ซึ่งฝ่ายพันธมิตรเองก็ตั้งทัพไว้ที่ทะเลทางใต้

นอกจากหุบเขาสีเทาแล้ว นี่เป็นพื้นที่ที่มีผู้เล่นทั้งสองฝ่ายใช้ต่อสู้กันมากเป็นอันดับสอง

อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในระดับต่ำอยู่ ดังนั้นแล้ว จึงไม่ได้มีคนอยู่ที่นี้มากเท่าไหร่นัก

ลูหลี่และแฟรี่น้ำไม่ได้นำคนอื่นมาด้วย ทั้งสองคนดักซุ่มที่ทาเรนมิลและคอยยิงดาวมุ่งหน้าไปเพิ่มระดับ

นักล่าส่วนใหญ่และสัตว์เลี้ยงมักจะเพิ่มระดับด้วยตัวพวกเขาเอง

"เขาออกไปแล้ว ตามไปกัน เราจะเข้าโจมตีตอนที่เขาออกห่างจากพื้นที่ปลอดภัย "แฟรี่น้ำได้ส่งสัญญาณให้กับลูหลี่ หลังจากที่เธอสังเกตุรอบๆแล้ว

ไม่นานนัก ลูหลี่ก็ได้เห็นนักล่าที่เป็นโทรล อุปกรณ์ของเขาดูดีมากและเขาก็มีสัตว์เลี้ยงที่เป็นหมูป่าเดินตามเขามา มีจุดสีม่วงติดอยู่บนสัตว์เลี้ยงของเขาและลูหลี่ก็จำได้ทันทีว่านี่เป็นมอนสเตอร์ที่หาได้ยากจาก ดินแดนโรคระบาด

"คนจากสมาคมเมืองหลวงแห่งเกียรติยศ" แฟรี่น้ำกล่าวขึ้นมา หลังจากที่มองเห็นสัญลักษณ์ของฝ่ายตรงข้าม

ถ้าเป็นคนที่มาจากสมาคมเมืองหลวงแห่งเกียรติยศแล้ว มันจะต้องเป็นเรื่องที่ลำบากอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม ลูหลี่และแฟรี่น้ำน้ำไม่เคยกลัวปัญหาเลยสักนิด พวกเขาไม่ใช่คนประเภทที่กลัวความอับอายอะไรสักหน่อย ไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมแพ้เพราะอีกฝ่ายมีคนคอยคุมกะลาหัว

"ฉันจะไปก่อน จากนั้น เธอค่อยตามมา "ลูหลี่กล่าวขณะที่เขาเดินตามหลังนักล่าไป มันเป็นเรื่องยากที่จะมีคนเจอตัวเขาได้จากทักษะล่องหนระดับสูง

หมูป่านั้นไม่ได้มีทักษะในการตรวจจับที่ดีนัก ถ้ายิงดาวมีเสือดำหรือหมาป่าล่ะก็ ลูหลี่คงไม่กล้าที่จะเฉียดเข้าไปใกล้ๆ

"ทำไมนายต้องไปเป็นคนแรก? นายกำลังดูถูกผู้หญิงงั้นเหรอ?"แฟรี่น้ำกล่าวออกมาด้วยความโกรธ