จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 457

บทที่ 457: เหรียญตรา

"ฉันจะไปหลังจากที่ฉันทำภารกิจของห้องสมุดสีแดงเสร็จแล้วกัน ว่าแต่ พวกนายได้ทำเควสหนึ่งในห้องสมุดสีแดงที่มีชื่อว่า 'ตำนานของเหล่าไททัน' เสร็จหรือยัง?"ลูหลี่ถาม

"เควสหนังสือเล่มนั้นมันยาวเกินไป ผมเลยยังเก็บมันไว้ในกระเป๋าอยู่เลย ทำไมคุณถึงอยากที่จะทำเควสนี้กัน?"ลิงอ้วนพูดพร้อมรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เมื่อลูหลี่ได้ยินอย่างนั้น เขาจึงได้ไปถามคนอื่นๆด้วยว่าทำมันหรือยัง

เขาไม่แน่ใจเลยว่าจะพูดอะไรออกมาดี ในตอนนี้ เขาแทบจะหมดคำพูด ในชีวิตที่ผ่านมา 'ตำนานของเหล่าไททัน' เป็นภารกิจสำคัญมากๆสำหรับอาชีพสายสร้างความเสียหาย แต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครสนใจที่จะทำมันเลย

ไม่มีใครสนใจเอฟเฟคพิเศษที่มีชื่อว่า 'ชำระล้าง' เลยงั้นเหรอ? ชำระล้างเป็นเอฟเฟคที่กำจัดดีบัพที่ขัดขวางการเคลื่อนที่และสตันเลยนะ

ซึ่งมันก็ไม่ได้มีความสำคัญกับการต่อสู้แบบ PVP นัก

ในความเป็นจริงแล้ว ลูหลี่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้

เมื่อตอนที่ลูหลี่ได้เข้ามายังในเกม เกมก็ได้เปิดมาหลายปีแล้ว ซึ่งนั้นจึงเป็นสาเหตุ ที่ผู้เล่นส่วนใหญ่ได้ทำเควสของ 'ตำนานของเหล่าไททัน' สำเร็จกันแทบทุกคน

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้กลับไม่มีใครเลยที่ใส่ใจในตัวของหนังสือทั้งสามเล่มเลย แม้ว่าคนอื่นๆจะรู้ว่ามีภารกิจนี้อยู่ก็ตาม มันจึงทำให้เหรียญตราของนักผจญภัยช่างสำรวจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภารกิจนี้ไม่มีใครค้นพบ

"เยี่ยมเลย งั้นเราจะไปทำมันด้วยกันก็แล้วกัน รางวัลของเควสให้อุปกรณ์สวมใส่ที่มีประโยชน์สำหรับการ PVP มากเลยนะ "ลูหลี่ได้พูดอธิบายออกมา

"เราไม่ทำมันไม่ได้งั้นเหรอ? ฉันได้เก็บมันไว้ในช่องเก็บของแล้วอะ "มินเลเนียทันทีบ่น

สำหรับเควสนี้แล้ว คุณจำเป็นต้องอ่านหนังสือทั้งเล่ม ซึ่งมีหลายร้อยหน้าและเต็มไปด้วยตัวอักษร ผู้เล่นไม่สามารถอ่านข้ามได้ นอกจากนี้แล้ว ระบบคลื่นสมองยังทำการตรวจสอบผู้เล่นได้อีกด้วย ดังนั้น การที่คุณจะได้รับภารกิจ สิ่งแรกที่จะต้องทำคือการอ่านทุกๆตัวอักษรในหนังสือนั้น

"ถ้างั้นนายก็แค่ไปเอามันจากช่องเก็บของก็พอนิ เราจำเป็นที่จะต้องทำเควสนี้ให้สำเร็จ แล้วก็อย่าไปบอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะ" ลูหลี่พูดออกมาเพราะเขาต้องการที่จะเก็บความลับของเขาไม่ให้คนอื่นๆรู้

ซึ่งเมื่อทุกคนได้ยินน้ำเสียงที่แสนจะจริงจังของลูหลี่ ทุกๆคนก็เริ่มจะรู้สึกถึงความสำคัญของภารกิจกัน

เช่นนี้แล้ว พวกเขาจึงได้ตัดสินใจที่จะละทิ้งสิ่งที่กำลังทำอยู่และจดจ่อกับการทำเควสนี้กัน ลูหลี่เองก็ได้กลับมายังบ้านหลังใหม่ของเขาและอ่านหนังสือตำนานของเหล่าไททันอยู่

เรื่องราวในหนังสือไม่ได้น่าตื่นเต้นมากนัก เพราะเขาได้อ่านมาหนึ่งครั้งแล้วในชีวิตก่อนหน้านี้ เรื่องของหนังสือเล่มนี้ยาวมากและค่อนข้างน่าเบื่อ เขาจึงได้อ่านไปแบบผ่านๆ

ซึ่งเขาต้องใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงเลยทีเดียวเพื่อที่เขาจะได้รับเควสมา

ระบบ: อ่าน "หนังสือตำนานของเหล่าไททัน" เรียบร้อยแล้ว คุณสามารถที่จะทำเควส 'สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า' ได้

คำอธิบายเกี่ยวกับภารกิจนี้ดูธรรมดาๆ: ไปหา หญิงแก่แห่งบ้านเด็กกำพร้า ไนติงเกล ที่จัตุรัสโบสถ์ใหญ่ของเมืองลมวายุ เธอจะบอกเกี่ยวกับข้อมูลที่เหลือ

ลูหลี่ได้บอกลาน้องสาวของเขา ก่อนที่จะเดินทางจากเมืองดานาซัสไปยังเมืองลมพายุ

เห็นได้ชัดเลยว่า เมืองลมพายุเป็นเมืองของเหล่ามนุษย์ อย่างไรก็ตามผู้เล่นเรียก เมืองลมพายุ ว่าเป็นเมืองหลวงของฝ่ายพันธมิตร มนุษย์ เอลฟ์ชั้นสูง ไนท์เอลฟ์และคนแคระ ทุกๆคนต่างก็เรียกที่นี้ว่าเป็นบ้านของพวกเขา ผู้เล่นส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ชอบวิถีชีวิตของเมืองลมพายุกันทั้งนั้น

เมืองแห่งนี้มีปราสาทยุคกลางและหอคอยที่มีเถาองุ่นปกคลุมอยู่ โรงเตี๊ยมเองก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนของพวกคนแคระ นอกจากบรรยากาศพวกนี้แล้ว คุณยังสามารถเดิมไปตามถนน ล่องเรือไปตามแม่น้ำอย่าช้าๆ เพื่อชมทิวทัศน์ของเมืองได้อีก

ลูหลี่ที่ได้เทเลพอร์ตออกมาจากแท่นเทเลพอร์ต ก็ได้ตรงไปที่เรือลำเล็กๆทันที ก่อนที่เขาจะได้มาถึงจัตุรัสโบสถ์ใหญ่

ข้างนอกของโบสถ์เต็มไปด้วยต้นแอปเปิ้ลอยู่มากมาย ข้างๆนั้นก็เป็นที่พักพิงของเด็กกำพร้าแห่งเมืองลมพายุ

การจะหาไนติงเกลเป็นเรื่องที่ค่อนข้างง่ายเลย เพียงแค่ลูหลี่มาถึงโบสถ์ เขาก็เห็นไนติงเกลจากไกลๆแล้ว เธอกำลังปลอบประโลมเด็กสาวเผ่ามนุษย์ที่กำลังร้องไห้อยู่

เสียงร้องดังของเด็กสาวเผ่ามนุษย์ดังมาก แม้ว่าจะอยู่ในถนนที่แสนวุ่นวายของเมืองลมพายุก็ตาม เสียงร้องของเธอดังและชัดเจนมาก ราวกับหิ่งห้อยที่อยู่ในความมืด ซึ่งดูๆแล้วเธอก็น่าจะมีอายุอยู่ประมาณ 5-6 ปีเท่านั้นเอง

เธอดูคล้ายเด็กสาวชาวยุโรปที่มีผมสีบลอนด์ดวงตาสีฟ้าใสและผิวขาว ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ลูหลี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจแทนเลย

"สวัสดี ท่านไนติงเกล ข้าได้รับข้อความให้มาที่นี่และมาให้ความช่วยเหลือแก่ท่าน มีอะไรที่ข้าจะช่วยท่านได้บ้างไหม?"ลูหลี่ถามไปอย่างตรงไปตรงมา

เนื่องจากลูหลี่ไม่ได้รับเควสมาตรงๆ เขาจึงจำเป็นที่จะต้องถามไนติงเกลก่อนว่าให้เขาทำอะไร

ถ้าลูหลี่บอกเขาว่าเขาได้รับเควสจากหนังสือ การที่เขาบอกอย่างนั้นมันจะทำให้เขาดูบ้าๆไปหน่อย

"ท่านยินดีที่จะช่วยบ้านเด็กกำพร้างั้นเหรอ? โอ้ขอบคุณเจ้ามากเลย "ไนติงเกลกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"หวังว่าข้าจะช่วยท่านได้นะ" ลูหลี่รู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าภารกิจนี้จะไม่ได้ง่ายดายนัก ลูหลี่รู้ว่าภารกิจนี้จะแตกต่างไปจากการส่งจดหมายให้คนอื่น ภารกิจแบบนี้ย่อมแน่นอนว่าจะต้องใช้เวลานานกว่าภารกิจๆอื่น

ซึ่งเวลาสำหรับเขาแล้ว มันก็คือเงิน ...

"ฮึ่ม ข้าจะให้เจ้าทำอะไรก่อนดีนะ?"ไนติงเกลรู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่จะขอเงินจากลูหลี่ เธอจึงได้ให้ลูหลี่ดูแลเด็กกำพร้าตัวน้อย" บางที เจ้าอาจจะสามารถดูแลเธอได้สักระยะหนึ่ง ได้โปรดเถอะนะ เจ้าหนุ่ม"

"ข้า... " เขาต้องการที่จะปฏิเสธเควสนี้ไป เพราะมันไม่ใช่เรื่องเลยที่เขาจะต้องมาดูแลเด็ก

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอต้องการให้เขาไปหาของแบบดวงดาวจากฟากฟ้าไรงี้? เขาคงจะล้มเหลวเควสนี้ในทันที ซึ่งเขาก็จะต้องกลับไปอ่านหนังสือ 'ตำนานของเหล่าไททัน' อีกครั้ง

"ถ้ามีปัญหาเรื่องเงินก็บอกข้าได้เลย ข้ามีเหรียญทองหลายพันเหรียญในกระเป๋าของข้า ฉันร่ำรวยมากเลยนะ ... "ลูหลี่พูดออกมาพร้อมกับนึกถึงเงินในกระเป๋าของเขา

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนใจดี ชื่อของเธอคือ เบ็คกี้ เบ็คกี้ผู้น่าสงสาร ... เห้อ ... สงครามมันช่างแย่ชะมัด ... "ไนติงเกลลูบศีรษะของเด็กสาวตัวก่อน ก่อนที่จะวางไว้บนอ้อมแขนของลูหลี่

แม้ว่าเธอจะดูน่ารัก แต่เธอก็ร้องไห้เสียงดังจนเกินไป

"อ่า โอเค" ลูหลี่จำเป็นที่จะต้องยอมรับเควสนี้ เพราะระบบได้ประกาศชื่อมันออกมาแล้ว

ภารกิจ: ความฝันของเด็กกำพร้า

พ่อแม่ของเบ็คกี้ได้เสียชีวิตในสงครามและกลายเป็นเด็กกำพร้าผู้น่าสงสาร

แม้ว่าลูหลี่จะเป็นฮีโร่ผู้เสียสละ เป้าหมายของเขาในการเล่นเกมนี้คือการดูแลน้องสาวของเขา ซึ่งลูหลี่รู้ดีกว่าใครว่าเด็กกำพร้านั้นต้องการความรักมากยิ่งกว่าใครเสียอีก

มันคงจะต้องใช้เวลาสักพัก เพื่อที่จะทำให้เบ็คกี้มีความสุข

เมื่อเบ็คกี้เห็นไนติงเกลจากไป เธอก็เริ่มร้องให้อีกครั้ง เธอร้องดังยิ่งกว่าครั้งก่อนอีก

ลูหลี่หยิกแก้มเล็กๆของเธอและยิ้มให้เธอ

"สวัสดีเบ็คกี้ ข้าเป็นนักผจญภัยไนท์เอลฟ์จากอีกโลกหนึ่ง"

"ไนท์เอลฟ์เหรอ? โอ้ หูของคุณยาวจังเลย!"เบ็คกี้ที่เพิ่งสังเกตุเห็นชายที่อุ้มเธออยู่มีหูยาว ก็ได้พูดออกมาด้วยความรู้สึกตกใจเล็กน้อย สงสัยว่าเธอคงจะลืมเรื่องที่เธอร้องไห้ไปหมดแล้วกระมั้ง

"ใช่ ไนท์เอลฟ์นั้นมี 'หูที่ยาวอยู่เสมอ" ลูหลี่กล่าวกลับไปพร้อมกับยิ้ม

"เฮ้! หยุดสัมผัสหูข้าสักที!"