บทที่ 250 มาเสียเที่ยวชัดๆ (ฟรี)

สีหน้าของจ้าวมรณะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง มันรีบออกคำสั่งเรียกขุนพลทั้งหมดกลับมาคุ้มกันทันที

"เดี๋ยวก่อน! สู้กันไปก็มีแต่เสียกับเสียนะ!"

ลู่เหยายังคงเงียบกริบ เพียงแค่พุ่งทะยานไปข้างหน้า โครงกระดูกทุกตัวที่ขวางทางล้วนไม่ใช่คู่มือของเขา

พวกมันก็เป็นเพียงมดปลวก นี่คือความมั่นใจอันเปี่ยมล้นของผู้ไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกัน!

"หยุดนะ! อย่าเข้ามาอีก ข้ายอมถอยก็ได้!"

น้ำเสียงของจ้าวมรณะเริ่มร้อนรน มันไม่มีพลังต่อสู้ที่แท้จริง หากปล่อยให้คนผู้นี้ประชิดตัวได้ ทุกอย่างก็จบสิ้น

โลกที่มันเคยเจอในอดีตมักจะมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการสู้รบกับขุนพลโครงกระดูกที่คืนชีพได้ไม่สิ้นสุดของมัน ไม่เคยมีใครพุ่งเป้าโจมตีที่ตัวมันโดยตรงแบบนี้ ทำไมเจ้านี่ถึงไม่เล่นตามกฎ?!

"ไสหัวไป!"

โครงกระดูกที่ถูกลู่เหยาซัดจนแหลกละเอียดพยายามก่อตัวขึ้นใหม่ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งการรุกคืบของเขาได้

เพียงชั่วพริบตา ลู่เหยาก็มายืนอยู่ตรงหน้าจ้าวมรณะ มือคว้ากระชากฮู้ดคลุมศีรษะของมันออก เผยให้เห็นกะโหลกศีรษะที่กลมเกลี้ยง

"สั่งพวกมันถอยไป"

ฝ่ามือของเขากดลงบนหัวกะโหลก น้ำเสียงเย็นยะเยือกทำให้จ้าวมรณะไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ได้แต่ทำตามคำสั่งอย่างว่านอนสอนง่าย

"เฮะๆ ใต้เท้า พอใจหรือยังขอรับ?"

มันถามอย่างระมัดระวัง กลัวว่าถ้าอีกฝ่ายไม่พอใจอาจจะขยี้หัวมันทิ้ง

ถ้าตายตอนนี้ มันจะสูญเสียทุกอย่าง ความฝันที่จะก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตโครงกระดูกยังรออยู่

"น่าสนใจ ถ้าข้าฆ่าเจ้า พวกมันจะตายตามไปด้วยไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ไฟสีแดงในเบ้าตาของจ้าวมรณะก็วูบไหวเล็กน้อย ซึ่งไม่อาจรอดพ้นสายตาของลู่เหยาไปได้

"อ้อ... งั้นก็ตายตามสินะ~"

"เดี๋ยวก่อน ใต้เท้า เราคุยกันก่อ..."

"คนตายไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับข้า"

โดยไม่ลังเล เขาบีบกะโหลกของมันจนแตกละเอียดและดับไฟวิญญาณทันที โครงกระดูกไม่กี่ตัวที่อยู่รอบๆ พลันหยุดนิ่งกลายเป็นซากไร้ชีวิต

ทว่าคิ้วของลู่เหยากลับขมวดมุ่น เขาสัมผัสได้ว่าวิญญาณดวงนี้ไม่สมบูรณ์ อีกฝ่ายน่าจะยังมีวิญญาณส่วนแยกซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่จะถูกแก้แค้นในภายภาคหน้า ลู่เหยาจึงคว้าจับเศษเสี้ยววิญญาณที่กำลังจะสลายไป แล้วใช้มันเป็นสื่อกลางร่าย 'คำสาปทำลายวิญญาณ' นับพันบทใส่ลงไปรวดเดียว

รวมถึงมนตร์ดำและพิธีกรรมต้องห้ามที่โจมตีวิญญาณโดยตรง ซึ่งเขาแอบเรียนรู้มาจากมารสวรรค์

จนกระทั่งการเชื่อมต่อที่ปลายทางฝั่งโน้นสลายไปก่อน เขาถึงวางใจ และจัดการบดขยี้วิญญาณเสี้ยวสุดท้ายในมือทิ้ง

เท่านี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการแก้แค้นแล้ว เขาจัดการโปรยเถ้ากระดูกมันทิ้งไปซะ

เมื่อมองลงไปยังทะเลโครงกระดูกที่ยังคงดาหน้าบุกอยู่ในโลกเบื้องล่าง ลู่เหยาก็หยิบของรางวัลที่เพิ่งได้มาออกมาใช้งานทันที

"หยุด!"

ทะเลโครงกระดูกหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน ลู่เหยาหยิบแดนลับที่พกติดตัวออกมา แล้วสั่งให้พวกมันทั้งหมดเข้าไปข้างใน

กองทัพชนพื้นเมืองเบื้องล่างยังงุนงงไม่หาย จนกระทั่งได้ยินเสียงของเทพธิดา

"เด็กๆ ทั้งหลาย สงครามจบลงแล้ว"

มาทิลด้ากล่าวจบ โดยไม่รอปฏิกิริยาของคนเบื้องล่าง นางเดินตรงเข้าไปหาลู่เหยาทันที

"ขอบคุณท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่จากต่างโลกเจ้าค่ะ"

"เรื่องเล็กน้อย"

ลู่เหยาโยนตราประทับควบคุมวิญญาณในมือเล่น พลางถอนหายใจว่าทำไมถึงมีของไร้ประโยชน์พรรค์นี้อยู่บนโลก

ควบคุมได้แต่วิญญาณที่อ่อนแอกว่าตัวเอง... นี่มันขยะชัดๆ ไม่ใช่รึไง?

จากนั้นเขาก็ดึงชุดคลุมสีดำจากร่างโครงกระดูกมาพิจารณา

นี่คือสิ่งที่จ้าวมรณะใช้พรางตัว แต่ผลลัพธ์ของมันก็ดูธรรมดาสามัญ... ก็ยังเป็นขยะอยู่ดี

ปรมาจารย์ลู่ผู้ผิดหวังอย่างแรงหันไปมองของชิ้นสุดท้าย แหวนที่ถอดมาจากนิ้วโครงกระดูก บนหัวแหวนมีลวดลายดวงตาสีเลือดดูประหลาด

ทันทีที่กระตุ้นการทำงาน ลู่เหยาก็เข้าใจสรรพคุณของมัน แต่หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็สบถออกมาแล้วโยนมันเข้าไปนอนฝุ่นจับในแหวนมิติ

มันใช้ได้แค่ควบคุมลูกสมุนวิญญาณ อัปเกรดและชุบชีวิตพวกมัน แต่ไม่มีโบนัสพลังอะไรให้ผู้ใช้เลยสักนิด

มิน่าล่ะไอ้โครงกระดูกนั่นถึงได้อ่อนแอนัก ของชิ้นนี้มันขยะยิ่งกว่าขยะเสียอีก

ถ้าตัวเองไม่มีพลัง แล้วจะมีประโยชน์อะไรที่จะพึ่งพาพลังภายนอกที่แข็งแกร่ง? ขนาดไอ้ตัวที่มีลูกน้องคืนชีพได้ไม่จำกัดนับยี่สิบตัว ยังโดนเขาเด็ดหัวง่ายๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

"ไอ้ขยะเอ๊ย!"

เขาสะบัดมือเป่าซากโครงกระดูกไร้หัวจนกลายเป็นฝุ่นผง อารมณ์ของลู่เหยาไม่ค่อยสู้ดีนัก

นึกว่าจะได้ของดีอะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง ที่ไหนได้มีแต่ขยะเปียก ไอ้โครงกระดูกยาจกนี่ไม่มีแม้แต่แหวนเก็บของด้วยซ้ำ

แต่ก็นะ เป็นโครงกระดูกคงไม่ต้องใช้ของพวกนั้นหรอกมั้ง

"ศิษย์น้อง ไม่เจอกันนานนะ"

"ก็ไม่นานเท่าไหร่นะครับ แค่สองปีเอง"

หานโม่เดินเข้ามาทักทาย แม้สองปีสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรจะไม่นาน แต่คำทักทายก็เป็นแค่ธรรมเนียมปฏิบัติ

ทั้งสองคุยกันอย่างออกรส ส่วนใหญ่เป็นหานโม่ที่ยืนฟังลู่เหยาคุยโวโอ้อวดเรื่องวีรกรรมที่ร่วมมือกับเหล่าปรมาจารย์ไล่ต้อนมหาจอมมารสวรรค์จนหนีหัวซุกหัวซุน

"ฮ่าๆๆ ข้ากับท่านปรมาจารย์ไล่ฆ่าพวกมันอย่างบ้าคลั่งเลยล่ะ!"

"สุดยอดไปเลยศิษย์น้อง!"

เทพธิดาทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่ทำหน้าไม่ถูก หากไม่ใช้การสื่อสารทางจิต พวกนางก็ฟังภาษาของอีกฝ่ายไม่ออก ไม่รู้เลยว่ายอดฝีมือแปลกหน้าคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไร

ประเด็นคือพวกนางไม่กล้าถาม ภัยพิบัติที่อาจทำลายโลกของพวกนางกลับถูกเขาจัดการได้อย่างง่ายดาย

ถ้าเกิดทำให้คนผู้นี้ไม่พอใจ แล้วเขาเผลอลบโลกพวกนางทิ้งไปด้วยจะทำยังไง?

เมื่อกี้เขาก็เพิ่งบอกว่า 'เรื่องเล็กน้อย' ถ้าเกิดเขาทำอะไรตามใจชอบแบบ 'เล็กน้อย' ขึ้นมาอีก มันจะเป็นปัญหาใหญ่น่ะสิ

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนของพวกนาง หานโม่จึงขัดจังหวะการโม้ของลู่เหยา

"อะแฮ่ม ข้าขอแนะนำให้รู้จักนะศิษย์น้อง นี่คือเทพธิดาแห่งธรรมชาติเผ่าเอลฟ์ มาทิลด้า"

มาทิลด้าเข้าใจสถานการณ์ทันที นางโค้งคำนับลู่เหยาตามการแนะนำของหานโม่

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ"

ลู่เหยาพยักหน้ารับ หานโม่จึงผายมือไปทางร่างเล็กอีกคน

"ส่วนนี่คือเทพเจ้าแห่งแสงเผ่าคนแคระ ริกะ"

ริกะที่เก็บค้อนยักษ์ไปแล้วดูน่ารักน่าชัง นางรีบโค้งคำนับลู่เหยาเช่นกัน

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

"ไม่เป็นไร การผดุงความสงบสุขของโลกเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว"

"ฮิๆ"

ริกะรู้สึกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นถูกต้องที่สุด คนจากโลกของพวกเขาต้องเป็นคนดีกันทุกคนแน่ๆ

ไม่เพียงแต่ไม่ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกพวกนาง แต่ยังเสนอการค้าเสรีให้อีก

แถมเมื่อโลกของนางถูกรุกราน พวกเขาก็กล้าหาญออกมาต่อสู้ปกป้องร่วมกับพวกนาง คนโลกเทียนหยวนนี่คนดีจริงๆ!

การกระทำที่ผ่านมาสร้างความประทับใจและเจตนาดีให้นางมีต่อโลกที่ยังไม่เคยเห็นแห่งนั้นอย่างล้นเหลือ

"เพื่อเป็นการตอบแทนความช่วยเหลือ เชิญพวกท่านไปพักผ่อนหารือกันต่อที่วิหารเถอะค่ะ"

มาทิลด้าก้าวออกมาเชิญชวนลู่เหยาและคณะให้ไปเป็นแขกที่วิหาร

ก่อนหน้านี้ด้วยความระแวดระวัง การเจรจาทั้งหมดจึงทำกันอยู่นอกโลก แต่ตอนนี้พวกเขาช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ขนาดนี้ หากยังระแวงกันอยู่อีกก็คงเสียมารยาทแย่

"ตกลง งั้นเข้าไปดูหน่อยแล้วกัน"

ปรมาจารย์ลู่ที่ยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร เลือกที่จะตามใจเจ้าบ้าน

ไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว จะไม่เข้าไปดูหน่อยก็กระไรอยู่ ทริปนี้เขาวิ่งรอกมาจนขาแทบขวิดแล้ว

การต้อนรับแบบนี้สิถึงจะคู่ควรกับข้า!